Almanya'daki Türk göçmenler ve ikinci kuşağın birliktelik kurma ve çözülme pratikleri

Bu tez birinci ve ikinci kuşak Türk göçmenlerin Almanya'da yaygın olarak kabul edilen birliktelik kurma biçimlerine ne ölçüde yakınsadığı veya ondan farklılaştığını bulmayı amaçlamaktadır. Ġkinci Demografik Dönüşüm teorisi (SDT) Türk göçmenleri ve Almanları kıyaslamakta analize rehberlik ederken, göçmen kuşakların konumu entegrasyon hipotezlerine atıfta bulunularak değerlendirilecektir. Bu çalışma 2008-2018 yıllarına ait pairfam verisini kullanmıştır. Olay tarihçesi analizi yöntemleri (Cox orantısal hazard (risk) modeli ve Kaplan-Meier yöntemi) uygulanarak 1) bekarlıktan ilk birlikteliğe, 2) bekarlıktan ilk evliliğe, 3) bekarlıktan ilk evlilik dışı beraber yaşamaya, 4) beraber yaşamadan evliliğe ve 5) evlilikten boşanmaya uzanan geçişler analiz edilmiştir. Bu çalışmanın bulguları SDT teorisinde bahsi geçen aile kurma pratiklerinin Türk göçmenler arasında yaygın olmadığını göstermektedir. Almanlara kıyasla, birinci ve ikinci kuşak göçmenler doğrudan evlenerek daha az boşanma eğilimindedir. Evlilik dışı birlikte yaşama nadir bir pratik olarak kalırken, bunu tercih eden Türk göçmenlerin sonrasında evliliği mi yoksa ayrılmayı mı seçtikleri karşılaştırıldığında, bu birlikteliğe ilişkin tercihlerin birinci ve ikinci kuşak için aynı olmadığını göstermektedir. Birinci kuşak olabildiğince kısa süreli beraber yaşama sonrası evlenirken, ikinci kuşak bu birlikteliği uzatarak alternatif olarak ayrılma yolunu da tercih etmişlerdir. Ġlk kuşağın aksine, ikinci kuşak ilk evliliklerini önemli ölçüde ertelemektedir. Bu nedenle, ilk birlikteliğe geçiş haricinde analiz edilen dört geçişte de ikinci nesil Türk göçmenler arasında zayıf adaptasyon ile birlikte ebeveynlerinin aktardığı değer ve normlara karşı güçlü bir sosyalleşme etkisi bulunmuştur.