Varoluş sıkıntısı: Fırlatılmışlık ve bulantı

Varoluşçuluk, insanı ve insan yaşantısından kaynaklanan problemleri merkeze alan yapısıyla kendisinden önceki felsefe geleneğinin varlığı salt akılla ya da deneyle anlamlandırma çabalarına karşı olarak gelişmiş bir felsefedir. Tanrının ölümünün ilanı, iki dünya savaşının yarattığı karanlık etki, felsefenin ve bilimlerin içine düştüğü kriz ortamı ile şekillenen Varoluşçuluk, insanın neden burada ve şimdi ve nasıl varolduğu gibi sorulara yanıt ararken insan varlığının sınırlılıkları, varoluş sıkıntısı, insanın terk edilmişliği, yalnızlığı, özsüzlüğü, temelsizliği, kendini dünya içinde tercih dışı buluşu yani fırlatılmışlığı ve deneyimlediği bulantı ile insan varoluşunu anlamlandırma çabası içindedir. Varoluşçuluğun kendisinden etki aldığı büyük düşünür Martin Heidegger ve varoluşçu düşünür J. Paul Sartre'ın, insan varlığını merkeze aldıkları felsefelerinde kullandıkları, seçim yapmaksızın kendisini varlığa atılmış bulmak anlamındaki fırlatmışlık ile, varoluşunu anlamlandırmada kendisini özsüz kabülü sebebi ile temelsiz, nedensiz, amaçsız bulan insanın sorumluluk ve özgürlüğe mahkumiyeti karşısında deneyimlediği bulantının ilişkisi açık hale getirilmeye çalışılacaktır. İnsanın kendini, seçmediği halde dünyaya atılmış bulması aslında onun deneyimlediği bulantının zemini ve nedenidir. Bu çalışma fırlatılmışlık ve bulantı fenomenlerini varoluş sıkıntısı ile birlikte yeniden okuma imkânı sunmayı ve bu iki fenomenin ilişkililiğini varoluş sıkıntısı bağlamında açık kılmayı hedeflemektedir.