Yağ grefti canlılığı üzerinde adipöz kökenli stromal vasküler fraksiyon ile emilebilir poli-4 hidroksibütirat ve polikaprolakton iskelelerin karşılaştırılması

Günümüzde biyobozunur iskeleler, yağ greftlerinin hacim kaybını azaltma ve rejeneratif kapasiteyi artırma potansiyelleri nedeniyle estetik ve rekonstrüktif cerrahide giderek daha fazla araştırılmaktadır.Bu çalışmada, emilebilir poli-4-hidroksibütirat (P4HB) ve polikaprolakton (PCL) iskelelerin, adipöz kökenli stromal vasküler fraksiyon (ADSVF) ile kombine edilmiş yağ greftlerinin canlılığı ve doku rejenerasyonu üzerindeki etkilerinin karşılaştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Toplam 26 erişkin dişi Sprague Dawley sıçanın sırt bölgesinde bilateral subkutan cepler oluşturuldu. Grup 1: Sağ tarafa P4HB + yağ grefti, sol tarafa yalnızca P4HB. Grup 2: Sağ tarafa PCL + yağ grefti, sol tarafa yalnızca PCL. Grup 3: Sağ tarafa PCL + yağ + ADSVF, sol tarafa P4HB + yağ + ADSVF uygulandı. İskeleler 2 cm çapında dairesel olarak hazırlanıp, 90 derecelik bir alan çıkarıldı. 4-0 PDS (Ethicon, ABD) sütür ile koni şekline getirildi. Yağ greftleri üç sıçanın bilateral inguinal bölgeden alınan yağ dokusundan elde edildi. ADSVF tarafımızca tanımlanmış olan protokole göre hazırlandı. Cerrahi işlemler genel anestezi altında, steril koşullarda gerçekleştirildi. Sırtın sağ ve sol tarafına 2 cm çapında cepler işaretlendi ve ceplere ulaşmak için her birinin 1.5 cm inferiorundan 2 cm'lik insizyon yapıldı. Künt diseksiyonla, panniculus carnosus tabakası üzerinde subkutan cepler oluşturuldu. Bu ceplere gruplara uygun şekilde iskele, yağ grefti ve ADSVF konuldu. Post-operatif 4., 8. ve 12. haftalarda makroskopik, volümetrik, histopatolojik (H&E, Trikrom) ve immünohistokimyasal (Perilipin, CD31) incelemeler yapıldı. Ayrıca, bir denekte sedasyon altında ultrason elastografi, bilgisayarlı tomografi ve MRG ile radyolojik değerlendirme gerçekleştirildi. Bulgular: PCL iskele uygulanan örneklerde, P4HB iskeleye kıyasla boyut ve hacim olarak daha büyük saptandı (p<0.05). Histopatolojik değerlendirmede genel karşılaştırmalarda iskele tipi, yağ grefti ve ADSVF uygulamalarının oluşturulan yağ dokusu büyüklüğü üzerinde anlamlı fark yaratmadığı gözlenmiştir (p>0.05). Ancak alt grup analizlerinde, PCL + yağ grefti + ADSVF grubunda oluşan yağ dokusu hacmi, P4HB + yağ grefti + ADSVF grubuna kıyasla istatistiksel olarak anlamlı biçimde daha büyük bulunmuştur (p=0.022). İnflamasyon düzeyleri incelendiğinde, özellikle yağ grefti ve ADSVF uygulanan gruplarda inflamasyon skorlarının anlamlı biçimde daha yüksek olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Vaskülarizasyon açısından, PCL grubunda damar oluşumu P4HB grubuna göre anlamlı derecede fazlaydı (p=0.019). Ayrıca PCL alt gruplarında (PCL, PCL + yağ, PCL + yağ + ADSVF) vaskülarizasyon düzeyinin anlamlı olarak arttığı saptandı (p=0.017). CD31 boyamasıyla değerlendirilen neovaskülarizasyon, yağ grefti uygulanan gruplarda anlamlı biçimde daha yüksek bulundu (p=0.020).Fibrozis ve perilipin ekspresyonu açısından gruplar arasında anlamlı fark izlenmedi (p>0.05). Sonuç: Bu deneysel çalışma, emilebilir P4HB ve PCL iskelelerin yağ greftiyle birlikte kullanıldığında doku hacmini koruma ve vaskülarizasyonu artırma potansiyelini göstermiştir. PCL iskelelerinin daha rijit ve poröz yapısı sayesinde boyut ve hacimde artış ve damar oluşumu için daha uygun bir mikroçevre sağladığı düşünülmektedir. Her iki materyal biyouyumlu olup fibrozis açısından güvenli bulunmuştur. Bu sonuçlar, PCL ve P4HB iskelelerin yağ greftiyle kombinasyonlarının meme cerrahisi ve yumuşak doku rekonstrüksiyonlarında klinik uygulanabilirliğini desteklemektedir.