Yoğun bakım hastalarında magnezyum düzeyi ve mortalite ilişkisi

Amaç: Bu çalışmada yoğun bakım ünitesinde (YBÜ) takip edilen hastalarda yoğun bakıma kabul sırasındaki serum magnezyum (Mg) düzeyleri ile sağkalım arasındaki ilişkinin araştırılmasını amaçladık. Gereç ve Yöntem: Hastanemiz Anesteziyoloji ve Reanimasyon YBÜ'de 01.11.2021 ve 01.11.2022 tarihleri arasında, 24 saatten daha uzun süre takip edilen, 18 yaş üstü toplam 204 hasta çalışmaya dahil edildi. Verilerine ulaşılamayan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Hastaların demografik ve klinik özellikleri, laboratuvar verileri, APACHE II ve SOFA skorları, mekanik ventilatör ihtiyaçları ve mortaliteleri; yoğun bakım ünitesine kabulleri sırasında ölçülen Mg düzeylerine göre karşılaştırıldı. Hastalar Mg düzeylerine göre beş gruba ayrıldı: Grup 1 (<1,8 mg/dL), Grup 2 (1,8-<2 mg/dL), Grup 3 (2-<2,2 mg/dL), Grup 4 (2,2-<2,4 mg/dL) ve Grup 5 (>2,4 mg/dL). Bulgular: Mg düzeylerine göre gruplara ayırdığımızda yaş, cinsiyet ve kronik hastalık açısından gruplar arasında anlamlı bir farklılık yoktu (p=0,174, p=0.177, p=0.202). Hastaların mekanik ventilasyon (MV) ihtiyaçları ve mortalite oranları, Mg düzeyi en yüksek seyreden grupta (>2,4 mg/dL) diğer gruplara göre daha yüksek bulundu (p=0,02, p=0,008). Hastaların SOFA ve APACHE II skorları gruplar arası incelendiğinde istatiksel olarak anlamlı olmasa da (p=0.001, p=0.034), hipermagnezemik (>2,4 mg/dL) grupta SOFA ve APACHE II skorları daha yüksek bulunmuştur. Sonuç: Çalışmamızda Mg düzeyi en yüksek seyreden grupta (>2,4 mg/dL) mortalite ve MV ihtiyacı daha yüksektir. Bu yüzden kritik hastalarda Mg takibi önemlidir. Bu konuyla ilgili daha geniş çalışma gruplarında prospektif çalışmalar yapılabilir.