
515
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Preoperatif revize edilmiş kardiyak risk indeksi (Lee kriterleri)'nin yaşlı kalça cerrahilerinde postoperatif erken kardiyak ve solunumsal komplikasyonları öngörmedeki rolü
Bu çalışmada, yaşlı hastalarda kalça cerrahisi sonrası erken dönem kardiyak ve solunumsal komplikasyonların tahmininde Preoperatif Revize Edilmiş Kardiyak Risk İndeksinin (Lee Kriterleri) etkinliği değerlendirilmiştir. Trakya Üniversitesi Sağlık Uygulama Merkezi Hastanesi'nde Ortopedi ve Travmatoloji bölümünde 18 ay süre içinde kalça kırığı operasyonu geçiren 65 yaş üstü 188 hasta çalışmaya dahil edildi. Çalışmamızda hastaların preoperatif dönemde; demografik verileri, yandaş hastalıkları, Lee İndeksi, albümin değeri, hemoglobin değeri, elektrolit değerleri, kreatinin değeri, EKG ve varsa EKO bulguları, peroperatif dönemde; anestezi şekli, çimento kullanılması, intraoperatif verilen sıvı miktarı, vazopressör ya da inotrop ihtiyacı, kan transfüzyon ihtiyacı, vaka süresi, peroperatif komplikasyon olup olmadığı, postoperatif dönemde; YBÜ ihtiyacı, Kardiyoloji ve Göğüs Hastalıkları konsültasyonu ihtiyacı, yeni gelişen AF, kalp yetmezliği, pulmoner emboli ve akciğer ödemi varlığı, pnömoni varlığı, oksijen ve bronkodilatör desteği ihtiyacı, postoperatif dönemde solunum desteği ihtiyacı (MV, NİMV), hastanede kalış süresi ve hastaneden çıkış şekli hasta dosyası, anestezi takip formu ve hastane bilgi sisteminden kaydedildi. Çalışmamızda, kardiyak risk gruplarına göre hastaların yoğun bakım ünitesinde takip edilme oranlarının arttığı, ayrıca yüksek risk grubundaki hastalarda kalp yetmezliği, vazopressör/inotrop ihtiyacı ve pulmoner komplikasyonların daha sık rastlandığı gözlemlenmiştir. Risk grubu artışı ile beraber kardiyoloji konsültasyonu ihtiyacının da arttığı30 belirlenmiştir. Buna karşın, hastaların hastanede kalış süresi ve taburcu olma günü arasında risk gruplarına göre anlamlı bir fark bulunmamıştır. Sonuçlarımız, Lee Kriterleri'ne dayalı Revize Edilmiş Kardiyak Risk İndeksinin, yaşlı hastalarda kalça cerrahisi sonrası kardiyak ve solunumsal komplikasyon risklerinin öngörülmesinde yararlı bir araç olabileceğini göstermektedir.
Anestezistler arasında zor hava yolunun tespitinde kullanılan testlerin bilinirliğinin araştırılması
Bu çalışma, Türkiye'deki anesteziyoloji ve reanimasyon kliniklerinde görev yapan anestezistler arasında zor hava yolunun tespitinde kullanılan testlerin bilinirliğini araştırmak amacıyla yapılmıştır. Çalışma, 20.05.2024 tarihli etik kurul onayıyla 909 anestezistin katılımıyla yürütülmüştür. Katılımcıların demografik verileri, zor hava yolu değerlendirme testlerine ilişkin bilgi ve deneyimleri, kullandıkları skalalar ve zor hava yolu yönetiminde tercih ettikleri yöntemler çevrimiçi anket aracılığıyla toplanmıştır. Bulgulara göre tüm unvan gruplarında Mallampati ve Cormack–Lehane sınıflamaları en yaygın bilinen ve kullanılan testlerdir. Öğretim üyeleri, LEMON, Wilson risk sınıflaması ve diğer kompleks değerlendirme sistemlerine asistan ve uzmanlara göre daha aşinadır. Çalışma, ülkemizde anestezistler arasında zor hava yolu değerlendirme testlerinin genel olarak bilindiğini ancak bazı özel skala ve sistemlerin kullanımının sınırlı kaldığını göstermektedir. Bulgular, eğitim ve klinik uygulamalarda standardizasyonun önemini vurgulamaktadır. Anahtar kelimeler: zor hava yolu, anesteziyoloji, Mallampati, Cormack-Lehane, LEMON, havayolu yönetimi.
Kritik yoğun bakım hastalarında enteral ve parenteral beslenmenin quadriceps rectus femoris ve vastus intermedius kas incelemesine etkisi
Yoğun bakım ünitelerinde yatan kritik hastalarda malnütrisyon, hastaların klinik seyrini ve prognozunu olumsuz etkileyen temel faktörlerden biridir. Malnütrisyon, kas kütlesi ve fonksiyon kaybına yol açarak solunum yetmezliği, artmış enfeksiyon riski ve uzamış yoğun bakım yatışları gibi ciddi sonuçlar doğurabilmektedir. Bu nedenle, kritik hastalarda en uygun beslenme yönteminin belirlenmesi ve kas kütlesinin korunması, mortalite ve morbiditeyi azaltmak bakımından büyük önem taşımaktadır. Bu çalışmada, en az 7 gün Yoğun Bakım Ünitesinde kalması öngörülen 128 hastanın, enteral veya parenteral beslenme türüne göre quadriceps rectus femoris ve vastus ıntermedius kas kalınlığındaki değişimler incelenmiştir. Hastalar; yalnızca enteral, yalnızca parenteral, enteral-parenteral ve parenteral-enteral olmak üzere dört gruba ayrılmış; demografik ve klinik veriler APACHE II skoru, mekanik ventilasyon süresi yoğun bakım ünitesinde kalış süresi, vazopressör ve insülin kullanımı vb.) standart formlara kaydedilmiştir. Kas kalınlığı ölçümleri, yoğun bakım koşullarında yatak başı ultrason yöntemi (ESAOTE LA435® prob) kullanılarak, nütrisyon öncesi (gün 0) ve sonrasında 3, 5, 10 ve 15. günlerde gerçekleştirilmiştir. Bulgular tüm gruplarda quadriceps rectus femoris ve vastus ıntermedius kas kalınlıklarının zaman içerisinde azaldığını; ancak özellikle ilk geliş ve 3. gün ölçümlerinde enteral-parenteral grubunun kas kalınlıklarının diğer gruplardan istatistiksel olarak düşük olduğunu göstermiştir (p<0,05). Mekanik ventilasyon ve yoğun bakım ünitesinde kalış süresi açısından enteral grubun diğer gruplara kıyasla daha uzun süre yoğun bakımda kaldığı saptanmıştır. Sonuç olarak, kas kütlesindeki azalmada hastanın primer hastalık şiddeti ve beslenme yöntemi birlikte rol oynayabilmektedir. Bu nedenle, kritik bakım sürecinde kişiye özgü ve dinamik bir nütrisyon stratejisi ile kas kitlesinin korunması önerilmektedir. Anahtar Kelimeler: Enteral beslenme, Parenteral beslenme, Quadriceps Rectus Femoris, Vastus Intermedius
Alt abdominal cerrahilerde uygulanan anestezi tekniklerinin doku oksijenizasyonu ve postoperatif iyileşme üzerine etkisi
ÖZET Cerrahi stres ve perioperatif ağrı, adrenerjik aktivasyonu artırarak periferik vazokonstriksiyon, azalmış perfüzyon ve doku hipoksisine yol açar. Doku oksijen basıncı (StO₂), yara iyileşmesi ve postoperatif derlenme süreci açısından kritik öneme sahiptir. Farklı anestezi teknikleri mikrosirkülasyonu ve doku oksijenizasyonunu etkileyebilir. Yakın kızılötesi spektroskopi (NIRS), bölgesel doku oksijenasyonunun noninvaziv ve sürekli olarak izlenmesine olanak tanıyan bir yöntemdir. Bu çalışmanın amacı, alt batın cerrahilerinde uygulanan farklı anestezi tekniklerinin doku oksijenizasyonu ve postoperatif iyileşme üzerindeki etkilerini araştırmak, tenar ve plantar bölgelerinin oksijenizasyonunun NIRS ile monitorizasyonun periferik doku oksijenizasyonu ve postoperatif iyileşme üzerindeki öngörü yeteneklerini değerlendirmektir. Bu prospektif, gözlemsel, tek merkezli çalışma, Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde Mart 2023 - Mart 2025 tarihleri arasında gerçekleştirilmiştir. Çalışma, etik kurul onayı (TUTF-GOBAEK 2023-25) ve ClinicalTrials.gov kaydı (NCT07102108) alınarak yürütülmüştür. Supin pozisyonda açık alt batın cerrahisi geçiren, ASA I–III risk grubunda yer alan 18–85 yaş arası toplam 180 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Hastalar uygulanan anestezi tekniğine göre dört gruba ayrılmıştır: Genel Anestezi (Grup G), Genel + Epidural (Grup GE), Spinal (Grup S) ve Epidural (Grup E), her biri 45 hastadan oluşmaktadır. Karaciğer, kalp, böbrek veya akciğer yetmezliği, periferik damar hastalığı, obezite (VKİ > 40,5), nörolojik defisit veya iletişim güçlüğü olan hastalar dışlanmıştır. Periferik doku oksijen satürasyonu (StO₂), Masimo MOC-9 cihazı (O3-RO®) kullanılarak plantar ve tenar bölgelerden ölçülmüştür. Demografik veriler, vital bulgular, insizyon uzunluğu, VAS skorları, İyileşme Kalitesi-40 (QoR-40) skorları ve postoperatif sonuçlar kaydedilmiştir. Rejyonel anestezi tekniklerinin özellikle spinal ve epidural anestezinin sempatik tonusu azaltarak mikrovasküler perfüzyonu artırdığı ve buna bağlı olarak doku oksijenizasyonunu iyileştirdiği, postoperatif iyileşmeyi hızlandırdığı, komplikasyon oranlarını azalttığı ve hastanede kalış süresini kısalttığı hipotez edilmiştir. Farklı anestezi yöntemlerinin doku oksijenizasyonu üzerindeki etkilerinin anlaşılması, mikrosirkülasyonu optimize eden ve postoperatif sonuçları iyileştiren anestezik stratejilerin geliştirilmesine katkı sağlayabilir. Özellikle tenar bölge StO₂ monitorizasyonunun NIRS ile yapılan noninvaziv ve sürekli izlemi, abdominal cerrahi geçiren hastalarda periferik doku perfüzyonu ve iyileşme kalitesinin değerlendirilmesinde değerli bir araç olabilir. Anahtar Kelimeler: StO₂, Tenar, Plantar Anestezi, Spinal anestezi, Epidural anestezi, NIRS, Doku oksijenizasyonu, Postoperatif iyileşme, QoR-40, Alt abdominal cerrahi.
Elektif koroner arter baypas greftleme cerrahisi olgularında pulsatil ve nonpulsatil ekstrakorperal dolaşımın serebral NIRS düzeylerindeki değişim ile böbrek fonksiyonlarının korelasyonunun değerlendirilmesi
Akut renal yetmezlik KABG cerrahisi sonrası önemli bir morbidite ve mortalite nedenidir. Fonksiyonel NIRS beyin perfüzyonunu gösteren bir yöntemdir. Serebral NIRS böbrek üzerinden ölçülen somatik NIRS'a göre böbrek fonksiyonları ile daha koreledir. Bu çalışmada pulsatil ve nonpulsatil akımın serebral NIRS ile renal fonksiyonlara etkisini araştırmayı amaçladık. Çalışmamızda Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalı'nda KABG operasyonu uygulanacak hastalarda pulsatil ve nonpulsatil EKD'ın serebral NIRS düzeylerindeki değişim ile böbrek fonksiyonlarının korelasyonu değerlendirildi. Preoperatif renal yetmezlik skoru birbirine yakın, izole koroner arter baypas cerrahisi uygulanan 52 ardışık hasta prospektif olarak çalışmaya dahil edildi. Basit randomizasyon yöntemiyle 26 hastaya pulsatil perfüzyon (Grup I), 26 hastaya nonpulsatil perfüzyon (Grup II) kros klemp süresince uygulanmıştır. Hastaların demografik özellikleri [yaş, cinsiyet, vücut kitle indeksi (VKİ), yandaş hastalıklar, operasyon, AKK (aort kros klemp zamanı) ve perfüzyon süreleri], hematolojik ve biyokimyasal parametreleri [preoperatif ve postoperatif; üre, kreatinin, preoperatif ve peroperatif; arteriyel kan gazı (AKG) analizlerinden; PO2, PCO2, sPO2, Na, K, baz açığı, hematokrit (Hct); preoperatif renal yetmezlik skorları ve peroperatif NIRS değerlerini karşılaştırılmıştır. Üre ve kreatinin değerleri Grup I ve Grup II arasında preoperatif ve postoperatif dönem arasındaki değerler istatistiksel olarak farksız bulundu. Postoperatif dönemde her iki grupta da istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu. NIRS ölçümleri Grup I ve Grup II arasında bazal, 20. dk., 40. dk. arasındaki değerler istatistiksel olarak farksız bulundu. Her iki grupta da 20.dk. ve 40.dk. bazale göre istatistiksel olarak anlamlı düşük bulundu. PO2 ölçümleri Grup I 20. dk. 40. dk. ölçümleri Grup II'ye göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu. PCO2 ölçümleri Grup I ve Grup II arasında bazal, 20. dk., 40. dk. arasındaki değerler istatistiksel olarak farksız bulundu. SPO2 ölçümleri Grup I 20. dk., 40. dk. ölçümleri Grup II'ye göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu. K ölçümleri Grup I ve Grup II arasında bazal, 20. dk., 40. dk. arasındaki değerler istatistiksel olarak farksız bulundu. Her iki grupta da 20.dk. ve 40.dk. bazale göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu. Na ölçümleri Grup I bazal, 20. dk., 40. dk. ölçümleri Grup II'ye göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu. Her iki grupta da 20.dk. ve 40.dk. bazale göre istatistiksel olarak anlamlı düşük bulundu. B.E. ölçümleri Grup I 20. dk. ölçümleri Grup II'ye göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu. Her iki grupta da 20.dk. ve 40.dk. bazale göre istatistiksel olarak anlamlı düşük bulundu. Hct ölçümleri Grup I ve Grup II arasında bazal, 20. dk., 40. dk. arasındaki değerler istatistiksel olarak farksız bulundu. Her iki grupta da 20.dk. ve 40.dk. bazale göre istatistiksel olarak anlamlı düşük bulundu. Total pompa süresi ile NIRS değişim oranları (20. dk.- 40. dk.) arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki olduğu tespit edildi. NIRS değişim yüzdesi ile Üre ve Kreatinin değişim yüzdesi arasında istatistiksel olarak anlamlı doğrusal ilişki olmadığı görüldü. NIRS değişim yüzdesi (bazal-40. dk.) ile PCO2 değişim yüzdesi (bazal-40. dk.) arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki olduğu saptandı. Pompa total idrarı ve UF uygulamasının arasında Grup I'de Grup II'ye göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek olduğu saptandı. Pulsatil grupta oksijenizasyonun olumlu etkilerinden dolayı nonpulsatil akıma göre tercih edilebilir olduğu kanısına varıldı. Ekstrakorporeal dolaşımda pulsatil akımda idrar miktarları açısından anlamlı olarak daha fazla bulundu. Nonpulsatil akımda ekstrakorporeal dolaşım sırasında UF ihtiyacı pulsatil akıma göre daha fazla tespit edilmiştir. Pulsatil akımın mikrosirkülasyon açısından olumlu etkilerinin nonpulsatil akıma göre daha iyi olduğunu düşünmekteyiz.
Orofaringeal cerrahi uygulanan çocuklarda obstrüktif uyku apnesi skorunun anestezi indüksiyon zorluğu ve postoperatif endtidal CO2 düzeyi ile ilişkisi
Çalışmamızda Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalı'nda orofaringeal cerrahi uygulanan çocuklarda obstrüktif uyku apnesi skorunun anestezi indüksiyon zorluğu ve postoperatif endtidal CO2 düzeyi ile ilişkisini araştırdık. Çalışmamızda 2-15 yaş arası, orofaringeal cerrahi olacak, ASA I-II sınıflamasında bulunan, preoperatif muayenede modifiye STOP-Bang anketi uygulanmış toplam 90 hasta çalışmaya dahil edildi. Modifiye STOP-Bang anketinin sonucunda obstrüktif uyku apnesi skoru belirlendi ve hastalar düşük, orta ve yüksek olarak 30'ar kişilik 3 gruba ayrıldı. Hastaların demografik verileri (yaş, kilo, boy, cinsiyet), ameliyat tipi, ASA sınıflaması, vücut kitle indeksi, kan basıncı, boyun çevresi ve modifiye STOP-Bang anketinin cevapları ( horlama, yorgunluk, apne, öğrenme güçlüğü ) kaydedildi. Intraoperatif dönemde indüksiyon zorluk derecesi not edildi. Operasyon bitiminde hasta ekstübe edildikten sonra 0. dk., 3. dk., 5. dk., 10. dk., 15. dk. endtidal CO2 değerleri ve hastanın spazma girip girmediği kaydedildi. Yaş, ASA sınıflaması ve ameliyat tipi açısından gruplar arasında fark yoktu. Modifiye STOP-Bang anketindeki 8 parametreden, horlama ve öğrenme güçlüğü hariç diğer 6 parametre için gruplar arasında anlamlı farklılık olduğu saptandı. İndüksiyon zorluk derecesi ile gruplar arasında anlamlı farklılık saptandı. Ekstübasyon sonrası endtidal CO2 değerlerinde farklı dakikalardaki ölçümlerde ve gruplar arası karşılaştırmada anlamlı farklılık saptanmadı. Postoperatif spazm gelişimininde obstrüktif uyku apnesi skoru anlamlı değildi. Sonuç olarak modifiye STOP-Bang anketi çocuklarda preoperatif muayenede kullanılabilir ve intraoperatif dönemde indüksiyon zorluk derecesi ile ilgili anestezistlere öngörü oluşturabilir. Çalışmamızda istatiksel olarak anlamlı bulunmasa da postoperatif takipte ETCO2 monitörizasyonunu hasta konforu ve güvenliği açısından önermekteyiz. Anahtar Kelimeler: Obstrüktif uyku apnesi sendromu, Modifiye STOP-Bang anketi, indüksiyon zorluk derecesi, Endtidal CO2
Lomber spinal cerrahide; modifiye torakolomber interfasyal plan bloğu uygulanan hastalarla lidokain-ketamin infüzyonu alan hastaların postoperatif ağrı, hasta memnuniyeti ve opioid tüketimi üzerine etkisinin karşılaştırılması
Lomber Spinal Cerrahide; Modifiye Torakolomber İnterfasyal Plan Bloğu Uygulanan Hastalarla Lidokain-Ketamin İnfüzyonu Alan Hastaların Postoperatif Ağrı, Hasta Memnuniyeti ve Opioid Tüketimi Üzerine Etkisinin Karşılaştırılması Lomber spinal cerrahi en çok ağrı duyulan prosedürlerden biridir. Lomber spinal cerrahi sonrasında ağrı, multifaktöriyeldir ve çözülmesi zor bir problemdir. Lidokain-Ketamin infüzyonları ve mTLİP blok; lomber spinal cerrahide postoperatif analjezi sağlamak amacıyla kullanılmaktadır. Bu çalışmada elektif lomber spinal cerrahi geçiren hastalarda postoperatif multimodal analjezi amacıyla yapılan mTLİP bloğu ve lidokain-ketamin infüzyonlarının postoperatif etkilerini retrospektif olarak karşılaştırmayı amaçladık. Genel anestezi altında elektif lomber spinal cerrahi nedeniyle ameliyat olmuş hastalar retrospektif olarak tarandı. ASA skoru≥III, revizyon lomber cerrahi yapılan hastalar, koagülapatisi olan ve antikoagülan ilaç kullananlar, psikiyatrik hastalıklar ve iletişim zorluğu olan hastalar, VKİ>35kg/m² olanlar, operasyon süresi 3 saati geçenler, çalışmaya katılmayı reddeden ve verilerinde eksik olan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Geriye kalan hastaların dosyaları ve verileri ayrıntılı olarak incelendi. Hastaların verileri Grup M (n:40) mTLİP blok yapılan grup ve Grup LK (n:40) lidokain-ketamin infüzyonu alan grup olmak üzere iki gruba ayrıldı. Hastaların dosyalarından; demografik verileri, postoperatif istirahat ve hareketteki NRS değerleri, analjeziğe ilk ihtiyaç duydukları zaman, gelişen komplikasyonlar, işlemlerden duydukları memnuniyet, toplam opioid tüketimi kaydedildi. Grup M'nin Grup LK'ye göre daha düşük NRS skoru (p<0.001), daha az opioid kullanımı (p<0,001) ve daha yüksek hasta memnuniyeti (p<0.001) olduğu görüldü. Ayrıca cerrahinin seviyesi arttıkça; hastaların NRS skorunun arttığı, hasta memnuniyetinin ise azaldığı tespit edildi. Her iki gruptada işleme bağlı herhangi bir komplikasyon görülmedi. mTLİP blok lomber spinal cerrahide multimodal analjezinin bir parçası olarak etkindir. Bu çalışmada mTLİP bloğun, ağrı skorları, ek analjezik ihtiyacı ve hasta memnuniyeti açısından lidokain-ketamin infüzyonuna göre üstün olduğunu düşünmekteyiz. Anahtar Kelimeler: Lidokain, Lomber spinal cerrahi, Ketamin, Modifiye Torakolomber İnterfasyal Plan Bloğu, Postoperatif analjezi.
Toraks travması ile yoğun bakıma kabul edilen hastalarda mortalite ve morbiditenin seçili biyomarkerlar ve parametreler ile öngörülmesinin araştırılması
ÖZET Toraks Travması ile Yoğun Bakıma Kabul Edilen Hastalarda Mortalite ve Morbiditenin Seçili Biyomarkerlar ve Parametreler ile Öngörülmesinin Araştırılması Yoğun bakımda toraks travması sonrası morbidite ve mortaliteyi öngörmeye yönelik bu prospektif çalışma, 50 yoğun bakım hastasının klinik ve biyokimyasal verilerini değerlendirmiştir. Araştırmada, cinsiyet, yaş, sigara kullanımı gibi demografik faktörlerin yanı sıra, ISS, RTS gibi travma skorlama sistemleri ve ROX indeksi ile PaO₂/FiO₂ oranı, FiO₂ gibi oksijenizasyon parametreleri incelenmiştir. Çalışmamız, ROX indeksinin, mortalite oranları arasındaki ilişkide kritik bir gösterge olarak ortaya çıkmasını vurgulamaktadır. Düşük ROX indeksi değerleri, yüksek mortalite riski ile ilişkilendirilmiştir, bu da ROX indeksinin klinik pratikte kullanımına farklı bir bakış açısı ile elde edilmiştir. Travma skorlama sistemlerinin de mortalite tahmininde etkili olduğu görülmüştür. Ayrıca, travmaya özel olmayan ancak yoğun bakım pratiğinde kullanılan APACHE II, SOFA gibi hastaların genel sağlık durumunu ve organ yetmezliği risklerini değerlendirme konularında kullanılan skorlama sistemleri ile de kritik bilgiler sağlanmıştır. Özellikle dikkat çeken bir diğer bulgu ise, SP-D seviyelerindeki değişimdir. Araştırmamızda, SP-D'nin ölüm ile sonuçlanan hastalarda 1. günden 7. güne anlamlı bir artış gösterdiği belirlenmiştir. Bu bulgu, SP-D seviyelerinin zaman içindeki değişiminin, travma hastalarında mortalite tahmininde potansiyel bir gösterge olabileceğini ortaya koymaktadır. Bu sonuçlar, SP-D seviyelerinin, toraks travma hastalarında daha kapsamlı olarak izlenmesinin fayda sağlayabileceğini düşündürmektedir. Sonuç olarak, bu çalışma, toraks travması sonrası yoğun bakım hastalarında mortalite ve morbiditeyi öngörmede kullanılabilecek biyokimyasal ve klinik göstergelerin değerini vurgulamaktadır. ROX indeksi, travma skorları, SP-D seviyeleri ve yoğun bakım pratiğinde kullanılan diğer skorlama sistemleri gibi parametrelerin klinik karar verme süreçlerinde etkin bir şekilde kullanılması, hasta yönetimi stratejilerinin optimizasyonuna katkıda bulunabilir. Anahtar Kelimeler: Yoğun Bakım Ünitesi, Toraks Travma, Mortalite, Sürfaktan-D, ROX İndeks, Travma Skorlama Sistemleri
Spinal anestezi uygulanan hastalarda gelişen postdural ponksiyon baş ağrısı insidansı, predispozan etkenlerin incelenmesi ve uygulanan tedavinin değerlendirilmesi
Spinal Anestezi Uygulanan Hastalarda Gelişen Postdural Ponksiyon Baş Ağrısı İnsidansı, Predispozan Etkenlerin İncelenmesi ve Uygulanan Tedavinin Değerlendirilmesi Postdural ponksiyon baş ağrısı (PDBA), spinal anestezi sonrasında hasta mobilizasyonunun gecikmesine, taburculuğun ertelenmesine, tekrar hastaneye kabulün artmasına ve morbiditeye neden olabilir. Amacımız spinal anestezi işlemi sonrası gelişen postdural ponksiyon baş ağrısının sıklığı, predispozan etkenlerin ve uygulanan tedavilerin incelenmesidir. Elektif cerrahi ve spinal anestezi planlanan 18 yaş ve üzeri, ASA risk skoru I/II/III olan 399 hasta etik kurul onayı alınarak çalışmaya dahil edilmiştir. Hastaların demografik verileri, ek hastalık durumu, baş ağrısı öyküsü, ameliyat türü ve ASA skoru sorgulandı. Spinal anestezi uygulama teknikleri, kullanılan iğne ve lokal anestezik ajan özellikleri, uygulayan hekimin deneyimi, uygulamaya ve hastaya ilişkin faktörler kaydedildi. Hastalar postoperatif dönemde taburcu olana kadar hastane cerrahi servisinde, taburculuk sonrası 3. ve 7. günlerde telefonla aranarak takip edildi. Hastaların mobilize edilme zamanı, hastanede kalış süresi ve verilen sıvı miktarı takip edildi. Baş ağrısı gelişen hastalara uygulanan tedavi protokolleri ve tedavi başarısı incelendi. Postdural ponksiyon baş ağrısının insidansı %31,1 saptandı. Genç yaş, kadın cinsiyet, obstetrik hasta grubu, çoklu lomber ponksiyon girişimi ve paramedian girişimin bulunması predispozan etkenler olarak saptandı. Ek hastalık mevcudiyeti, hipertansiyon varlığı ve baş ağrısı öyküsü PDBA azaltan etkenler olarak saptandı (p<0.05). Vücut kitle indeksi, iğne çapı, lokal anestezik barisitesi, kullanılan adjuvan ilaçlar, işlem yapılma pozisyonu, girişim seviyesi ve uygulayıcı deneyimi ile PDBA arasında anlamlı bir ilişki gözlemlenmedi (p>0.05). Başarısız nöroaksiyel işlemlerin deneyimli uygulayıcıya yönlendirilmesi deneyim ile PDBA ilişkisinin olmamasına sebep oldu. PDBA tanısı alan hastalara konservatif, farmakolojik tedavilerin uygulandığı ve genellikle başarı ile sonuçlandığı görüldü. Tedavilere yanıt alınamaması nedeniyle sadece bir hastada epidural kan yaması uygulaması planlandı ancak hastanın reddetmesi nedeniyle gerçekleştirilemedi. PDBA gözlenen 124 hastanın 119'unun (%95,9) etkin tedavi aldığı gözlendi. Postdural ponksiyon baş ağrısı risk faktörlerinin iyi anlaşılmasıyla birlikte, klinisyenlerin spinal anestezi uygularken dikkatli olmaları önemlidir. Her nöroaksiyel girişimden sonra hastaların uygulayıcı tarafından sıkı takip edilmesi, postdural ponksiyon baş ağrısı konusunda eğitilmesi gerektiği kanaatindeyiz. Anahtar Kelimeler: Postdural ponksiyon baş ağrısı, Spinal anestezi, Epidural kan yaması, Nöroaksiyel anestezi
Laparoskopik minimal invaziv jinekolojik cerrahilerde perioperatif magnezyum infüzyonunun; anestezi derinliği, postoperatif analjezi parametreleri, stres yanıtı, derlenme, titreme ve kan magnezyum düzeylerine etkisinin araştırılması
Laparoskopik minimal invaziv cerrahiler, düşük komplikasyon oranları, kısa hospitalizasyon süreleri ve hızlı iyileşme avantajlarıyla tercih edilmektedir. Ancak cerrahi stres yanıtı, postoperatif ağrı ve anestezi sonrası komplikasyonlar, hasta konforunu ve iyileşme sürecini olumsuz etkileyebilir. Bu prospektif gözlemsel çalışmada, Eylül-Aralık 2024 tarihleri arasında Süleyman Demirel Üniversitesi Hastanesi'nde elektif laparoskopik minimal invaziv cerrahi geçiren 92 hasta gözlendi. Hastalar, magnezyum uygulanan grup (Grup M, n=46) ve magnezyum uygulanmayan kontrol grubu (Grup S, n=46) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Grupların yaş, cinsiyet, ASA skorları ve komorbidite dağılımları benzerdi. Operasyon türleri ve süreleri açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. Perioperatif vital bulgular incelendiğinde, magnezyum grubunda kan basıncı parametrelerinin daha stabil seyrettiği görüldü. Entropi değerleri incelendiğinde, insizyon sonrası 30.dk'da state entropi (SE) ve response entropi (RE) magnezyum grubunda kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı düşük izlendi (p<0.05). VAS skorları açısından 0. ve 24. saatlerde anlamlı fark izlendi (p<0.05). Magnezyum grubunda ağrı kontrolü daha iyi bulundu. Magnezyum grubunda derlenme süreleri daha kısa olup titreme oranları da daha düşüktü fakat anlamlı bulunmadı. Kan glukoz düzeyleri açısından anlamlı fark bulunmadı. Postoperatif 1.gün çalışılan CRP ve kortizol seviyelerinde anlamlı fark bulunmadı (p<0.05). Postoperatif iyileşme sürecini değerlendiren QoR-15 skorları magnezyum grubunda 135 ± 5, kontrol grubunda ise 117 ± 6 olarak hesaplandı (p<0.01). Sonuç olarak, magnezyum infüzyonunun postoperatif ağrı kontrolünü iyileştirdiği, cerrahi stres yanıtını baskıladığı düşünülmekle birlikte daha geniş vaka serilerinde yapılacak olan çalışmalara ihtiyaç vardır.
Preoperatif olarak obstrüktif uyku apnesi açısından riskli görülen hastaların VIDIAC skoru ile değerlendirilmesi
Zor hava yolu açısından önemli risk faktörlerinden biri obstrüktif uyku apne sendromu (OUAS) kabul edilmektedir. Son yıllarda videolaringoskop kullanımı, zor hava yolunun öngörülmesi ve yönetilmesinde önemli avantajlar sağlamaktadır. Bu prospektif gözlemsel çalışmada, NoSAS skoru ≥8 olup OUAS açısından yüksek riskli kabul edilen ve elektif cerrahi geçiren 164 hastada, preoperatif hava yolu değerlendirme parametreleri ile videolaringoskopi sırasında kaydedilen VIDIAC skoru arasındaki ilişki incelenmiştir. Cormack-Lehane sınıflaması, direkt laringoskopi sırasında glottik görünümü derecelendirmede yaygın olarak kullanılmakla birlikte, videolaringoskopi uygulamalarında gerçek entübasyon zorluklarını tam olarak yansıtmamaktadır. Bu çalışmada, Cormack-Lehane sınıflamasının yalnızca kategorik bir değerlendirme sağladığı; buna karşın VIDIAC skorunun entübasyon zorluğunu daha objektif bir şekilde öngörebileceği gösterilmiştir. Bulgularımız, erkek cinsiyet, artmış boyun çevresi, yüksek vücut kitle indeksi (VKİ), horlama öyküsü, yüksek Mallampati skoru ve Cormack-Lehane derecesinin III–IV olması durumlarının zor hava yolu olasılığını anlamlı şekilde artırdığını göstermektedir. Hastalar VIDIAC skoruna göre ≤1 ve ≥2 olarak iki gruba ayrılarak değerlendirildiğinde, artan VIDIAC skorunun entübasyon süresinde uzama, ek manevra ihtiyacı ve birden fazla uygulayıcı gereksinimi ile istatistiksel olarak anlamlı ilişkili olduğu bulunmuştur (p<0.05). Özellikle yüksek Cormack-Lehane derecelerinin (III–IV) daha yüksek VIDIAC skorları ile uyumlu olduğu, bu durumun kötü glottik görünüm ile sayısal skorun birbiriyle örtüştüğünü ortaya koyduğu saptanmıştır. Yapılan istatistiksel analizler, VIDIAC skorundaki artışın bu klinik zorluklarla anlamlı düzeyde ilişkili olduğunu teyit etmektedir (p<0.05). Ayrıca, intraoperatif dönemde VIDIAC skoru ≥2 olan olgularda havayolu travması insidansında artış eğilimi izlenmiş ancak bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p=0.084). Öte yandan, ekstübasyon sonrası değerlendirilen postoperatif havayolu komplikasyonları açısından anlamlı bir fark saptanmış (p=0.003); özellikle boğaz ağrısı ve ses kısıklığı, VIDIAC skoru yüksek olan hastalarda belirgin şekilde daha sık gözlenmiştir. Sonuç olarak, OUAS riski yüksek hastalarda videolaringoskopla entübasyon yapılması hava yolu yönetimini kolaylaştırmaktadır. VIDIAC skoru Cormack-Lehane sınıflamasına tamamlayıcı bir araç olarak glottik görünümü objektif ve detaylı biçimde değerlendirme olanağı sunmaktadır. VIDIAC skorunun dijital hasta kayıtlarına eklenmesinin, ileriye dönük anestezi planlamasında, uygun ekipman hazırlığında ve zor hava yolu yönetiminde hasta güvenliğinin artırılmasında katkı sağlayacağı düşünülmektedir.
Total kalça protezi operasyonunda sistemik traneksamik asitin etkinliğinin araştırılması
Total kalça protezi operasyonları, ileri yaş grubunda sık uygulanan ve yüksek kan kaybı riski taşıyan cerrahilerdir. Bu çalışmada traneksamik asitin yalnızca yükleme dozu ile yükleme sonrası idame tedavisinin; intraoperatif kan kaybı, perioperatif kan ürünü kullanımı, hematolojik parametreler ve hemodinamik değişiklikler üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Kliniği'nde TKP operasyonu geçiren 102 hasta prospektif olarak Eylül 2024 ile Eylül 2025 tarihleri arasında değerlendirilmiştir. Hastalar iki gruba ayrılmış; bir gruba yalnızca traneksamik asit yükleme dozu, diğer gruba ise yükleme sonrası idame tedavisi uygulanmıştır. Demografik veriler, intraoperatif kan kaybı, perioperatif transfüzyon gereksinimi, laboratuvar değerleri ve hemodinamik parametreler karşılaştırılmıştır. İki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmamıştır. Bununla birlikte, yükleme sonrası idame tedavisi uygulanan grupta hematokrit kaybının ve laktat yükselişinin daha düşük olduğu, ayrıca kan ürünü transfüzyon gereksiniminin daha az olduğu gözlenmiştir. Bu bulgular, idame tedavisinin doku perfüzyonunun sürdürülmesi ve hemodinamik stabilitenin korunmasında ek avantaj sağlayabileceğini düşündürmektedir. Traneksamik asit uygulamasında yalnız yükleme tedavisi yeterli görülmekle birlikte, idame tedavisi eklenmesi sonuçları kısmen iyileştirebilir. Daha büyük örneklem gruplarında, geç dönem komplikasyonlar ve uzun dönem etkilerin değerlendirileceği ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.
Risk skorlamaları ve kan değerlerinin postoperatif yoğun bakım ihtiyacını öngörmede etkinliğinin değerlendirilmesi
Postoperatif dönemde YBÜ ihtiyacı, mortalite ve morbiditeyi doğrudan etkileyen önemli bir klinik parametredir. Cerrahi stres, anestezi süresi, komorbiditeler ve intraoperatif komplikasyonlar YBÜ gereksinimini belirleyen temel faktörlerdir. Ancak bu gereksinimi önceden öngörebilecek güvenilir biyobelirteç ve skorlamalar halen araştırılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, postoperatif YBÜ ihtiyacını öngörmede kullanılabilecek klinik (ASA, SORT, CACI skorları) ve hematolojik (NLO, PLO, MPV) parametreleri değerlendirmek ve prediktif değerlerini belirlemektir. Bu prospektif tek merkezli çalışmada çeşitli cerrahi branşlarda operasyon geçiren 995 yetişkin hasta incelenmiştir. Demografik veriler, operasyon türü (acil/elektif), malignite varlığı, anestezi tipi ve preoperatif hematolojik değerler kaydedilmiştir. ASA, SORT ve CACI skorları hesaplanmış; veriler istatistiksel olarak lojistik regresyon ve ROC analiziyle değerlendirilmiştir. Hastaların %16,3'ünde postoperatif YBÜ ihtiyacı gelişmiştir. ASA, CACI, SORT skorları, yaş, cinsiyet, malignite varlığı ve acil cerrahi uygulanması YBÜ ihtiyacıyla anlamlı ilişki göstermiştir (p<0,05). En güçlü öngörücü değişken ASA skoru olup, her 1 puan artış YBÜ ihtimalini 4,4 artırmıştır. Postoperatif YBÜ ihtiyacının öngörülmesinde ASA, CACI ve SORT skorlarının güvenilir araçlar olduğu, hemoglobin düzeylerinin bu skorlarla birlikte değerlendirildiğinde risk sınıflamasını güçlendirdiği saptanmıştır. Preoperatif dönemde bu parametrelerin rutin olarak değerlendirilmesi, yüksek riskli hastaların erken dönemde tanınarak postoperatif izlem planının uygun şekilde yapılmasına katkı sağlayacaktır.
Total kalça artroplastisinde suprainguinal fasya iliaka bloğu (SFİB) ve kuadratus lumborum – 3 bloğunun (QLB – 3) analjezik etkinliğinin karşılaştırılması
Amaç: Total kalça artroplastisi (TKA), genellikle osteoartrit gibi durumlar sonucunda ortaya çıkan ağrı ve hareket kısıtlılığını gidermek için uygulanan bir ortopedik cerrahi işlemdir ve postoperatif şiddetli ağrıya sebep olabilmektedir. Bu ağrının yönetimi için multimodal analjezinin de oldukça önemli bir parçası olan birçok periferik sinir bloğu geliştirilmiştir. Suprainguinal fasya iliaka bloğu (SFİB) ve anterior kuadratus lumborum bloğu (a-QLB) TKA'da postoperatif analjezi amacıyla kullanılan iki rejyonel anestezi tekniğidir. Bu çalışmada spinal anestezi altında posterior yaklaşımla TKA cerrahisi uygulanan hastalarda SFİB ile a-QLB tekniklerinin analjezik etkinliklerini karşılaştırmayı amaçladık. Yöntem: Bu çalışma Samsun Üniversitesi, Samsun Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde prospektif, randomize ve çift kör olarak yürütüldü. Spinal anestezi altında elektif TKA planlanmış, 18-75 yaş aralığında, Amerikan Anesteziyoloji Derneği (ASA) sınıfı I-II-II olan hastalar çalışmaya dahil edildi. Randomizasyon sonrası hastalar SFİB ve a-QLB olmak üzere iki gruba ayrıldı. Her iki grupta blok işlemi cerrahiden sonra ultrason eşliğinde uygulandı. Bu çalışmada birincil sonlanım noktamız 24 saatlik kümülatif morfin tüketimiydi ve iki grubun analjezik etkinliği bu parametreye göre karşılaştırıldı. İkincil ölçümlerimiz; ilk analjezi zamanı, postoperatif ağrı skoru, kuadriseps kas güçsüzlüğü, bulantı-kusma ve QoR-15 anket sonuçlarıydı. Bulgular: Çalışmaya 35'i kadın, 30'u erkek olmak üzere toplam 65 hasta alındı. (Grup SFİB: 33, Grup a-QLB: 32). 24 saatlik kümülatif morfin tüketimleri SFİB grubunda ortalama 9.94 ± 7.64 mg, a-QLB grubunda 11.31 ± 6.85 mg bulundu ve iki grup arasında tüm zaman dilimlerinde istatistiksel olarak fark bulunmadı (p>0,05). Aynı zamanda NRS değerleri iki grup arasında benzerdi (p>0,05). İlk analjezi zamanı SFİB grubunda daha uzun olmakla birlikte iki grup arasında anlamlı fark görülmedi (p>0,05). Postoperatif 24. saatte kuadriseps kaç güçsüzlüğü görülen hasta sayısı, SFİB grubunda a-QLB grubuna göre daha fazlaydı (p<0,05). Bulantı-kusma insidansı her iki grupta benzer bulundu (p>0,05). Her iki gruba da postoperatif 24. saatte yapılan QoR-15 sonuçları benzer bulundu ve sonuçlar hastalar tarafından genellikle orta-iyi şeklinde bildirildi. Sonuçlar: Bu çalışmada, spinal anestezi altında TKA cerrahisi uygulanan hastalarda postoperatif yapılan SFİB ve a-QLB'nin, analjezik gereksinimleri ve ağrı skorları açısından birbirine üstünlüğü bulunamadı. Ancak SFİB grubunda blok ilişkili komplikasyonlardan biri olarak değerlendirilebilecek uzamış kuadriseps kas güçsüzlüğü a-QLB grubuna göre daha fazla hastada görüldü. Bu bulgular, TKA sonrası ağrı yönetiminde her iki tekniğin de uygulanabilir olduğunu gösterse de farklı volüm ve konsantrasyonlarla yapılan blok uygulamalarının karşılaştırıldığı randomize kontrollü çalışmalara ihtiyaç vardır.
Artroskopik omuz cerrahisi uygulanan hastalarda kostaklavikular ve yüzeyel servikal pleksus blok kombinasyonunun subomohyoid plan blok ile postoperatif analjezik etkinlik açısından karşılaştırılması
Amaç: Artroskopik omuz cerrahisi çoğunlukla rotator kaf yırtığı, tekrarlayan omuz çıkıkları gibi omuz patolojilerinin neden olduğu ağrı ve hareket kısıtlılığını gidermek amacıyla uygulanan ortopedik cerrahi prosedürdür. Bu cerrahi prosedür, genellikle şiddetli postoperatif ağrı ile ilişkilidir. Multimodal analjezinin bir parçası olan periferik sinir blokları, postoperatif ağrının yönetiminde opioid tüketimini azaltan etkili bir yöntemdir. İnterskalen blok (İSB), omuz cerrahisinde yaygın olarak kullanılan ve altın standart olarak kabul edilen bir bölgesel tekniktir. Ancak, İSB'de frenik sinir blokajı ve buna bağlı hemidiyafram paralizisi riski yüksektir ve bu durum ciddi solunum komplikasyonlarına neden olabilir. Bu nedenle zaman içerisinde, diyafram koruyucu blok teknikleri geliştirilmiştir. Subomohyoid plan (SOP) blok, kostaklavikuler (KK) blok ve yüzeyel servikal (YS) blok bu tekniklere örnek olarak verilebilir. Bu çalışmada genel anestezi altında artroskopik omuz cerrahisi uygulanan hastalarda SOP blok ve KK+YS blok kombinasyonunun postoperatif analjezik etkinliklerini karşılaştırmayı amaçladık. Yöntem: Bu çalışma prospektif, randomize ve çift kör olarak Samsun Üniversitesi, Samsun Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde, Ocak 2023 - Mayıs 2024 tarihleri arasında yürütüldü. Genel anestezi altında tek taraflı artroskopik omuz cerrahisi planlanan hastalardan; 18-75 yaş aralığında, Amerikan Anesteziyoloji Derneği (ASA) sınıfı I, II ve III olan hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastalar SOP ve KK+YS şeklinde randomize edilerek iki gruba ayrıldı. Bloklar preoperatif dönemde ultrason kılavuzluğunda uygulandı ve hastalar postoperatif 24 saat takip edildi. Birincil sonlanım noktası 24 saatlik kümülatif morfin tüketimiydi. İkincil ölçümlerimiz; 1, 3, 6, 12, 18 ve 24. saatlerdeki postoperatif ağrı skoru, ilk analjezi talep zamanı, motor blok ve hemidiyafram paralizisi varlığı, bulantı-kusma insidansı ve QoR-15 anket sonuçlarını içeriyordu. Bulgular: Çalışmaya 28 kadın ve 33 erkek olmak üzere toplam 61 hasta alındı. (Grup SOP: 31, Grup KK+YS: 30). Postoperatif 24. saat kümülatif morfin tüketimleri SOP grupta ortalama 4.10±3.06 mg ve KK+YS grupta 3.60±3.10 mg olarak bulundu ve gruplar arasında tüm zaman dilimlerinde istatistiksel anlamlı fark tespit edilmedi (p>0,05). Gruplar arası istirahat ve hareketle NRS skorları benzerdi. İlk analjezi talep zamanı ve motor blok gelişen hasta sayısı KK+YS grupta anlamlı derecede daha fazlaydı (p<0,05). Hiçbir hastada hemidiyafram paralizisi tespit edilmedi. Bulantı-kusma ve QoR-15 anket sonuçları iki grup arasında benzer bulundu. Sonuçlar: Bu çalışmada, artroskopik omuz cerrahisi geçiren hastalarda SOP blok ile KK+YS blok arasında postoperatif analjezik gereksinimleri ve ağrı skorları açısından fark bulunmadı. Ancak ilk analjezik talep zamanı KK+YS grupta daha uzundu. Bu sonuç blok etki süresi hakkında fikir verebilir. Bulgular her iki tekniğinde artroskopik omuz cerrahisi sonrası ağrı yönetiminde etkin ve uygulanabilir olduğunu göstermekle birlikte farklı volüm ve konsantrasyonlarla yapılan blok tekniklerinin karşılaştırıldığı randomize kontrollü çalışmalara ihtiyaç vardır.
Siyatik sinir bloğu yapılan ratlarda intravenöz lipid emülsiyon uygulamasının motor blok süresine etkisi
Amaç: Periferik sinir blokları, hem cerrahi anestezi yönetiminde hem de multimodal analjezi stratejilerinde etkili bir yöntem olarak kullanılmaktadır. Lokal anestezik toksisitesinde tedavi amacıyla kullanılan intravenöz lipid emülsiyonu (İLE), lokal anesteziye bağlı blok süresini kısaltabilmektedir. Bu deneysel çalışmada, perkütan teknik ile siyatik sinir bloğu uygulanan ratlarda, intravenöz uygulanan İLE ve Serum Fizyolojik (SF)'in motor blok süresine etkilerini karşılaştırmayı amaçladık.Yöntem: Bu deneysel çalışma Ondokuz Mayıs Üniversitesi Deney Hayvanları Uygulama ve Araştırma Merkezi (DEHAM)'nde randomize ve çift kör olarak yürütüldü. Tek taraflı siyatik sinir bloğu uygulanan 20 tane Wistar Albino türü erkek rat çalışmaya dahil edildi. Randomizasyon sonrası ratlar İLE (Grup L) ve Serum Fizyolojik (Grup S) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Grup S'ye iv 7,5 ml/kg Serum Fizyolojik, Grup L'ye iv 7,5 ml/kg %20 lipid çözeltisi uygulandı. Motor, duyu ve derin duyu blok süreleri işlem sonrası araştırma gruplarını bilmeyen bir araştırmacı tarafından 0.,1.,5.,10.dk ve sonraki her 10 dk da bir blok ortadan kalkana kadar değerlendirildi. Bu çalışmada birincil ölçümümüz motor blok etkisinin geri dönme süresiydi. İkincil olarak ise duyu ve derin duyu bloklarının geri dönme süreleri değerlendirildi.Bulgular: Çalışmaya ortalama ağırlıkları 355 gram (g) olan ve normal motor aktiviteye sahip 20 adet Wistar Albino türü erkek rat dahil edildi. (Grup S: 10, Grup L: 10). Siyatik sinir bloğu sonrası motor fonksiyonun geri dönme süreleri Grup S' de ortalama 94 ± 6.9 dk, Grup L' de 36 ± 8.4 dk bulundu. İki grup arasında motor fonksiyon açısından siyatik bloğun tersine çevrilmesine kadar geçen sürede istatistiksel olarak anlamlı fark vardı (P < 0.05). Duyu bloğu etki süresi ortalama Grup S için 104 ± 5.1 dk, Grup L için 45 ± 9.7 dk; derin duyu bloğu etki süresi Grup S için 104 ± 11.7 dk, Grup L için 43 ± 11.5 dk idi. İki grup arasında duyu ve derin duyu fonksiyonunun geri dönmesine kadar geçen sürede de istatistiksel olarak anlamlı fark tespit edildi (P < 0.05).Sonuçlar: Bu çalışmada, perkütan yaklaşımla siyatik sinir bloğu yapılan ratlara İLE uygulamasının motor blok süresini kısalttığını gözlemledik. Aynı zamanda İLE uygulaması sonrası duyu ve derin duyu blok sürelerinde de kısalmalar tespit ettik. Elde edilen veriler periferik sinir bloklarında İLE'nin blok süresini kısaltmış olduğunu gösterse de klinik uygulamalara yön verebilmesi için daha kapsamlı randomize kontrollü çalışmalara ihtiyaç vardır.
Endotrakeal tüp kaf basınçlarının monitörize edilerek belirli aralıkta tutulmasının cerrahi sonrası öksürük, boğaz ağrısı, ses kısıklığı insidansı üzerine etkisi
Mahmudova. Kh. Endotrakeal tüp kaf basınçlarının monitörize edilerek belirli aralıkta tutulmasının cerrahi sonrası öksürük, boğaz ağrısı, ses kısıklığı insidansı üzerine etkisi. Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon AD. Uzmanlık Tezi. Ankara 2024. Günümüzde kullanılan yüksek hacim-düşük basınçlı tüpler için güvenli kaf basınç aralığı 20-30 cmH2O olarak tanımlanmakla birlikte operasyon odalarında rutin kaf basıncı takibi yapılmamaktadır. Bu çalışmanın amacı kör olarak şişirilen kaflarla kaf basıncı takibi yapılarak şişirilen kaflar arasında anlamlı bir basınç farkı bulunup bulunmadığını ve eğer varsa bu basıncın trakea üzerindeki etkilerinin klinik olarak belirlenebilen boğaz ağrısı, ses kısıklığı, öksürük parametreleri üzerine etkisini araştırmaktır. Prospektif, randomize, kontrollü, çift kör çalışmaya dahil edilen hastalar kaf monitörizasyonu yapılarak basınçları kontrol altında tutulan çalışma grubu (n=163) ve kontrol grubu (n=100) olmak üzere iki gruba ayrılmışlardır. Çalışma grubu bir invaziv basınçölçer sistem ile sürekli monitörize edilmiştir. Buna ek olarak gruplara kör olan bir araştırmacı her iki grupta entübasyon yapıldıktan sonra, ekstübasyon öncesi ve uzun süren vakalarda entübasyon sonrası 3. saatte manometre yardımıyla endotrakeal tüp kaf basıncını ölçmüştür. Ameliyat sonrası hastalar, çalışma gruplarına kör bir başka araştırmacı tarafından (2. ve 24. saatte VAS skorlaması yardımıyla) boğaz ağrısı, öksürük ve ses kısıklığı açısından değerlendirilmiştir. İstatistiksel değerlendirme Statistical Package for Social Sciences for Windows 20 (SPSS-IBM SPSS Inc., Chicago, IL) programı kullanılarak yapılmıştır. 2. saat ve 24. saat boğaz ağrısının kaf basınç monitörizasyonu yapılan grupta anlamlı derece daha az olduğu görülmüştür (2. saat boğaz ağrısı için p=0,00 24. saat boğaz ağrısı için p=0,02). Ses kısıklığı ve öksürük açısından gruplar arasında bir fark tespit edilmemiştir. Manometre ölçümlerinin de aynı kapalı sistemdeki havayı kullanması nedeniyle basıncı düşürdüğü tespit edilmiştir, daha önce de bazı araştırmacıların belirttiği bu durumun niceliğinin daha detaylı çalışılması gerekmektedir. Sonuç olarak, intraoperatif ETT kaf basıncı monitörizasyonunun boğaz ağrısı ve bu ağrıya sebep olan mukozal iskeminin önlenmesinde etkili olabileceği görülmüştür
Elektrokonvülsif terapi uygulanan hastalarda genel anestezik ve kas gevşetici ilaçların hastaların hemodinamisine ve elektrokonvülsif terapi parametrelerine etkilerinin karşılaştırılması
Bu çalışmada kliniğimizde Elektrokonvülsif terapide (EKT) kullanılan genel anestezik ve kas gevşetici ajanların hemodinami ve EKT parametrelerine etkilerinin retrospektif olarak karşılaştırılması amaçlanmıştır. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Araştırma Etik Kurulundan 19 Aralık 2023 tarihli 2023/09-56 karar numarası ile onay alındıktan sonra Hacettepe Üniversitesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Kliniğinde 2009 – 2020 arasında EKT uygulanıp Anesteziyoloji ve Reanimasyon ABD tarafından anestezisi verilen 18 yaş ve üstü unipolar ve bipolar depresyon hastalarının kayıtları incelenmiştir. EKT indüksiyonunda genel anestezik olarak propofol, ketofol, tiyopental, etomidat; kas gevşetici olarak roküronyum ve süksinilkolin kullanılmıştır. Seanslarda elde edilen hemodinamik veriler, nöbet süreleri, aspirasyon ve atropin uygulama verileri; hastaların yaşı, kullanılan genel anestezik ilaçlar ve kas gevşetici ilaçlar kayıtlardan incelenerek doğrusal karma etkiler modeliyle analiz edilmiştir. Toplam 120 hastanın 1092 EKT seansının verileri incelendi. Genel anestezik ajanların dağılımında ketofol kullanılan hastaların yaş ortalaması (42,71 ± 10,877), tiyopental kullanılan hastaların yaş ortalamasından (57,13 ± 18,172) düşük bulundu (p=0,021). Genel anestezik ajanların ve kas gevşetici ajanların dağılımı Ki-kare testiyle değerlendirildi, homojen olmadığı tespit edildi (p<0,001). EKT seanslarında etomidat kullanımının ketofol kullanımına göre sistolik kan basıncını daha fazla artırdığı (p<0,045), tiyopentalin propofole göre diyastolik kan basıncını daha fazla artırdığı, ketofolün etomidata göre kalp atım hızını daha fazla artırdığı bulundu (p=0,002) EKT seanslarında tiyopental ve etomidat, aspirasyon gereksinimi ile propofol ve ketofole göre daha fazla ilişkili bulundu (p<0,001). Ketofolün, propofole göre daha fazla aspirasyona neden olduğu bulundu (p=0,033). Kas gevşetici ajanların aspirasyon gereksiniminiyle birlikteliği Ki-kare testiyle değerlendirildiğinde süksinilkolin kullanılan seanslarda daha sık aspirasyon yapıldığı saptandı (p<0,001). İncelenen EKT seanslarında ketofol kullanılan seansların propofol kullanılan seanslara göre aspirasyonla daha yakın ilişkide olduğu görüldü (p=0,029). Kas gevşeticilerin ikili karşılaştırmasında süksinilkolinin roküronyuma göre atropin kullanımıyla daha ilişkili olduğu görüldü (p<0,05). Etomidatın EKT hastalarında daha uzun nöbet süreleriyle ilişkili olduğu bulundu. Kas gevşetici ajanların santral nöbet sürelerine etkilerinde bir farklılık bulunmazken periferik nöbet süreleri incelendiğinde roküronyum, süksinilkoline göre daha uzun nöbet süreleriyle ilişkilendirildi (p=0,015). Bu araştırmada, EKT sırasında kullanılan dört indüksiyon ajanı (propofol, ketofol, tiyopental, etomidat) ve iki kas gevşetici ajanının (roküronyum, süksinilkolin) etkilerini değerlendirdik. Propofol ve ketofol, kan basıncını daha etkili bir şekilde düşürüp aspirasyon ihtiyacını azaltırken ketofol kalp atım hızını etomidata göre daha fazla artırmıştır. Roküronyum ve süksinilkolin arasında hemodinamik etkilerde fark bulunmamış, ancak roküronyum daha uzun periferik nöbet sürelerine yol açmıştır. Çalışmada ajanların dozları ve hasta komorbiditeleri incelenmemiş olup, grupların homojen olmaması sonuçların değerlendirilmesini kısıtlamıştır. Homojen gruplarla yapılacak randomize prospektif çalışmalar klinik pratik uygulama için daha güvenilir ve literatüre ışık tutacak bilgiler verecektir. Anahtar Kelimeler: Elektrokonvülsif Terapi (EKT), Genel Anestezik İlaçlar, Kas Gevşetici İlaçlar, Hemodinami, Nöbet Süreleri
Yoğun bakım COVİD-19 hastalarında bakır (CU) düzeyinin klinik etkilerinin ı̇ncelenmesi
Bakır, konakçının immün sistem yanıtını destekleyerek güçlü bir antibakteriyel, antifungal, antiviral ve anti inflamatuar etki gösterir. Çalışmamızda yoğun bakımdaki kesin tanı veya şüpheli COVID-19 hastalarında bakır ve seruloplazmin düzeyinin klinik ve prognostik etkilerinin incelenmesi amaçlandı. Etik kurul onayı alındıktan sonra, çalışmaya 15 Kasım 2021 – 15 Haziran 2022 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi Anesteziyoloji Yoğun Bakım Ünitesi'ne kabul edilen COVID-19 veya şüpheli erişkin hastalar dahil edildi. Hastalar COVID-19 pozitif veya negatif olmak üzere iki gruba ayrıldı. COVID-19 negatif grup için kriterler; hastadan üst üste gönderilen 4 PCR sonucunun negatif gelmesi ve yatış sırasındaki semptomlarının başka bir klinik durumla açıklanabilir olması olarak kabul edildi. Hastalara ait demografik veriler, komorbiditeler, başvuru semptomları, COVID-19 PCR sonuçları, APACHE-II ve SOFA skorları, yatış süreleri, laboratuvar sonuçları, yatış kabulündeki bakır ve seruloplazmin düzeyleri, mekanik ventilasyon gereksinimi, vazopressör ihtiyacı ve mortalite bilgileri prospektif olarak kaydedildi. Bakır için normal serum aralığı 13,3-26,7 mikromol/L ve seruloplazmin için normal serum aralığı 22-58 mg/dL olarak belirlendi. Çalışmaya dahil edilen tüm hastaların (N=107) [60(%56) kadın ve 47 (% 43) erkek] ortanca(en düşük-en yüksek) yaşı 73(20-91)yıl idi. Hastaların 57'si COVID pozitif, 50 tanesi negatif gruptaydı. Bakır ve seruloplazmin düzeyleri sırasıyla, COVID-19 pozitif grubun ortanca değeri 22,44 mikromol/L (4,15- 42,26) ve 44,3 mg/dL (23,2-87) iken, COVID-19 negatif grubun ortanca değeri 23,185 mikromol/L (11,23-39,9).ve 45 mg/dL (20,6-82,2) olarak bulundu (p=0,62 ve p=0,753). Bakır ve seruloplazmin düzeyleri ile cinsiyet, statin ve gıda takviyesi kullanımı, beslenme bozukluğu, oksijen, mekanik ventilasyon, vazopressör ve renal replasman tedavisi ihtiyacı, yoğun bakım ve hastane yatış süresi ve mortalite arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. Toplam 4(%4) hasta düşük bakır düzeyine sahipken, 80(%75) hasta normal, 23(%21) hasta ise yüksek bakır düzeylerine sahipti. Bakır düzeyi yüksek olan grup normal olan grupla karşılaştırıldığında, GGT(gama glutamil transferaz) düzeyi (59(13-315) ve 39(8-369)U/L, p=0.049) ve lökosit (x103 /mikroL) sayısının (9,7(4,8-37,4) ve 8,25(1,6-29,2) p=0.028) daha yüksek olduğu bulunurken, bakır düzeylerinin mekanik ventilasyon, vazopressör ve renal replasman tedavisi ihtiyacı, yoğun bakım ve hastane yatış süresi ve mortaliteye etkisi saptanmadı. Sonuç olarak, COVID tanısı veya şüphesi ile yoğun bakım ünitesine kabul edilen kritik hastalarda kabulde bakılan bakır düzeyinin klinik gidişatı anlamlı bir etkisi bulunmamaktadır. Kritik hastaların beşte birinde bakır seviyelerinin yüksek saptanması nedeniyle; kritik hastalarda kabulde bakır düzeyi bakılmasının ve toksisite açısından dikkatli izlemin önemli olabileceği düşünüldü.
Yarı oturur pozisyonda intrakraniyal kitle operasyonu geçiren olgularda anestezi yönetiminin değerlendirilmesi
Çalışmamızda, yarı oturur pozisyonda yapılan, yetmiş dört intrakraniyal kitle vakasını retrospektif olarak; yaş, ASA sınıfı, lezyon türü, yoğun bakım ve hastanede kalış, patent foramen ovale (PFO) varlığı, sıvı replasmanları, End-tidal karbondioksit (EtCO2) ve parsiyel karbondioksit basıncı (pCO2) değişimleri, venöz hava embolisi (VHE) ve diğer perioperatif komplikasyonlar açısından taradık. Amacımız; merkezimizdeki yarı oturur pozisyondaki kraniyotomi vakalarına ait demografik verilerin, postoperatif hastanede kalış süresine etki eden faktörlerin ve oturur pozisyonla ilişkilendirilmiş venöz hava embolisi ve diğer komplikasyonların kapsamlı bir incelemesini oluşturmak ve sonuçlarımızı literatürdeki diğer çalışmalarla karşılaştırmaktır. Gerekli izinler alındıktan sonra veriler; hasta kabul notlarından, anestezi raporlarından ve hastane sistemindeki kayıtlardan elde edilmiştir. Literatürdeki benzer çalışmalarla karşılaştırıldığında; ASA skorunun hastanede kalma süresine etkisi, ASA skorunun yoğun bakımda kalma süresine etkisi, ASA skorunun VHE insidansı için bir risk faktörü olmayışı, PFO varlığının paradoksal hava embolisi ile ilişkilendirilememesi, uzamış cerrahinin gecikmiş taburculukla ilişkili oluşu, hipotansiyon sıklığı, yapılan sıvı replasmanları ile ilgili veriler diğer çalışmalarla korele izlenmiştir. VHE sıklığının düşük olmasının ve tanımlanan VHE hastalarının klinik tablosunun diğer çalışmalara göre daha ciddi olmasının nedeninin VHE monitörizasyonunda EtCO2 kullanılması sebebiyle tanı alamayan vakalarla ilişkili olabileceği düşünülmüştür. Çalışmamızın sonuçları kliniğimizde komplikasyon gelişmeyen hastaların hızla taburcu edildiğini göstermekle birlikte; VHE gelişen hastaların yoğun bakımda takip edilme ihtiyacının benzer çalışmalardan yüksek olduğunu göstermektedir. Bu da monitörizasyon ve tanıda daha hassas metotların kullanılmasına olan ihtiyacı göz önüne sermektedir.
Spinal anestezi uygulanan sezaryen operasyonlarında induksiyon sonrası hipotansiyon riskini öngören yapay zekâ algoritması geliştirilmesi
Yavuzel S. Spinal Anestezi Uygulanan Sezaryen Operasyonlarında İnduksiyon Sonrası Hipotansiyon Riskini Öngören Yapay Zekâ Algoritması Geliştirilmesi. Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, Anesteziyoloji ve Reanimasyon Uzmanlık Tezi. Ankara, 2024. Bu çalışmanın amacı spinal anestezi uygulanan sezaryen operasyonlarında indüksiyon sonrası hipotansiyonu öngören derin öğrenme algoritmaları geliştirilmesidir. Bu amaçla hastalardan preoperatif olarak toplanan veriler kullanılmıştır. Çalışmaya Hacettepe Üniversitesi Hastanesi Bölüm 81 Doğumhanesi'ne Şubat 2023-Aralık 2023 tarihleri arasında başvurmuş toplamda 370 hasta dahil edildi, toplamda 122 özgün özellik ve sonuç değişkeniyle beraber toplamda 45.140 değişkenden oluşan veri seti oluşturuldu. Oluşturulan veri seti hipotansif ve non-hipotansif olarak etiketlendi ve %80-%10-%10 eğitim-validasyon-test verisi olarak 3'e bölünüp derin öğrenme modelleri eğitildi. Model eğitimi sırasında select-K-best yöntemi ile önemli özellikler seçildi ve ridge regresyon uygulanarak aşırı uyum probleminin önüne geçildi. Geliştirilen modeller, spinal anestezi sonrası hipotansiyonu öngörebilen 3 farklı derin öğrenme yönteminden(FCNN, 1D-CNN ve LSTM) 8 farklı derin öğrenme modelini içermekteydi. 8 farklı modelle farklı özellik kombinasyonlarını içeren 4000'e yakın deney yapıldı. Bu deneylerden her bir model için en iyi AUROC'a sahip deney o modelin en iyi sonucu olarak kabul edildi. Daha sonra bu 8 model karşılaştırıldı ve en iyi AUROC'a sahip model Tam Bağlı Yapay Sinir Ağları Modellerinden olan FCNN-2'nin 50 Özellikli deneyi olarak bulundu (AUROC=0.6883). Bununla beraber oluşturulan veri setinde hastalar hipotansif ve non hipotansif olarak sınıflandırılıp klasik istatistiksel testler ile hipotansiyonda etkili olan risk faktörleri belirlendi. Klasik istatistiksel testlerde istatistiksel açıdan hipotansiyon riski oluşturan özelliklerin tümü 50 özelliğin içinde yer almaktaydı. 30 yaş ve üzeri olmak (p=0,036) daha önceki sezaryenlerinde hipotansiyon yaşama durumu(p=<0,001), hastane yatışından itibaren verilen IV sıvı miktarının azalması (p=0,042), ESR değerinin düşmesi (p=0,033), CRP değerinin yükselmesi (p=0,049), DM varlığı (p=0,043) hipotansiyon açısından risk oluştururken; demir preperatı kullanımı (p=0,004) ve multivitamin kullanımı (p=0,003) hipotansiyon açısından koruyucu faktör olarak öne çıkmıştır. Model önem sırasına bakıldığındaysa bu özelliklere ek MCV, ferritin ve D- dimer değerlerinin artışıyla PCOS ve HT varlığı ve açlık süresinin artışı hipotansiyon oluşumunda önemli risk faktörleri olarak belirlenmiştir. Kullanılan bupivakain dozu dışında spinal anestezi uygulanışıyla ilgili hiçbir özellik hipotansiyon açısından anlamlı bulunmamıştır. Bununla beraber hastaların preoperatif sindekan-1 değerleriyle de spinal sonrası hipotansiyon sıklığı arasında bağlantı bulunamamıştır(p=0,675). Sonuç olarak sadece preoperatif özelliklere bakarak spinal anestezi sonrası hipotansiyonu öngören en başarılı derin öğrenme algoritması %68 AUROC başarım sergilemiştir. Sadece preoperatif özellikler ile bu başarımı sağlamasıyla klinik pratikte kullanımı hem kolaydır hem de spinal anestezi sonrası hipotansiyon oluşacak hastaların anestezi doktoru tarafından erken saptanmasını sağlayacaktır.
Gündüz ve gece şiftinde alınan apendektomi ve sezaryen operasyonu geçiren erişkin hastalarda anestezi yönetiminin karşılaştırılması
. Sezaryen doğum ve apendektomi, merkezimizde hem gündüz hem de gece şiftinde uygulanan en sık iki ameliyat türüdür. Gündüz ve gece şiftinde yapılan ameliyatlarda anestezi uygulamaları arasındaki farklılıklar intraoperatif ve postoperatif komplikasyon üzerinde etkili olabilir. Çalışmamızın amacı, mesai içinde ve nöbet saatlerinde gerçekleştirilen sezaryen doğum ve apendektomi vakalarının özelliklerini karşılaştırmak, yanı sıra perioperatif komplikasyonlarla ilişkili olası faktörleri ortaya koymaktır. Çalışmaya, 01.07.2023- 01.01.2024 tarihleri arasında merkezimizde gündüz şifti (08:00-17:00) veya gece şiftinde (17:00-08:00) sezaryen doğum (n=132) veya apendektomi (n=20) uygulanan erişkin hastalar dahil edildi. Hastalara ait temel demografik ve klinik özellikler, anestezi şekli, intraoperatif anestezi uygulamaları ve perioperatif komplikasyon verileri prospektif olarak toplandı. Mesai saatlerinde yapılan ameliyatların %94,2'si, nöbet saatlerinde yapılan ameliyatların %71,4`ü sezaryen doğum idi (p<0,001). Ameliyat zamanları arasında profilaktik antibiyotik kullanımı (p=0,243), ortanca lomber ponksiyon (p=0,101) veya entübasyon (p=0,943) deneme sayısı, bupivakain dozu (p=0,705) veya fentanil kullanımı (p=0,472) açısından anlamlı farklılık yoktu. Gündüz yapılan ameliyatlarda antiemetik ilaç kullanımı (p=<0,001), spinal veya kombine anestezi uygulaması (p=0,005) ve intraoperatif >1000 mL sıvı verilme sıklığı (p=0,01) nöbette yapılan ameliyatlara göre yüksek saptandı. Mesai saatlerinde intraoperatif vazopressör gereksinimi daha yaygın iken (p=0,001), nöbette yapılan operasyonlar sonrası bulantı veya kusma oranı daha yüksek bulundu (p=0,013). İntraoperatif vazopressör ihtiyacı ile ameliyatta ısıtıcı kullanılmaması; intraoperatif baş ağrısı ile ortalama boyun kısa olması; postoperatif bel ağrısı ile artmış ortanca lomber ponksiyon deneme sayısı; postoperatif idrar retansiyonu ile endokrinolojik hastalık varlığı ilişkili bulundu. Tek değişkenli analizlerde erkek cinsiyet, apendektomi ameliyatı, antiemetik ilaç kullanılmaması, genel anestezi uygulanması ve intraoperatif verilen toplam sıvı miktarının 1000 mL altında olmasının postoperatif bulantı veya kusma gelişim riskini artırdığı görülse de çok değişkenli analizde postoperatif bulantı veya kusma gelişimini öngördürücü bağımsız risk faktörü gösterilmedi.
Ürolojik endoskopik girişimlerde genel ve rejyonel anestezinin nötrofil-lenfosit oranı, trombosit-lenfosit oranı ve ortalama trombosit hacmi üzerine olan etkilerinin karşılaştırılması
Giriş ve Amaç: Nötrofil Lenfosit Oranı (NLO), Trombosit Lenfosit Oranı (PLO) ve Ortalam Trombosit Hacmi (MPV) subklinik inflamasyonun bir göstergesi olarak kullanılan popüler bir hematolojik parametrelerdir. Bu oranlar sadece cerrahi travmadan değil aynı zamanda anestezik yöntemden de etkilenir. Farklı anestezi tekniklerinin neden olduğu nöroendokrin değişikliklerinin etkileri NLO, PLO ve MPV'yi etkileyebilir. Biz bu çalışmada ürolojik endoskopik girişimlerde uygulanan anestezi tekniklerinin NLO, PLO ve MPV üzerine olan etkilerini karşılaştırdık. Metod: Bu çalışma Şanlıurfa Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Etik Kurul onayı (07.01.2022 tarih ve 96469 nolu karar) alındıktan sonra Ocak 2022-Eylül 2022 tarihleri arasında Şanlıurfa Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalı'nda prospektif bir şekilde gerçekleştirildi. Araştırmamızda, Fakültemizin Üroloji Bölümünde ürolityazis retrograd intrarenal cerrahi (RIRC) ve ureterorenoskopi (URS) operasyonu yapılacak, bilgilendirilmiş gönüllü onam formunu okuyup imzalayan, Amerikan Anestezistler Cemiyeti (ASA) fiziksel sınıflamasına göre ASA I-II-III grubu, 18 yaş üstü, elektif ameliyat planlanan 90 gönüllü hasta çalışmaya dahil edildi. Ameliyattan öncesi hastalar, genel, spinal ve epidural anestezi uygulaması hakkında bilgilendirildi. Daha sonra hastalar Genel Anestezi Grubu (Grup G, n=30), Spinal Anestezi Grubu (Grup S, n=30) ve Epidural Anestezi Grubu (Grup G, n=30) olarak 30'ar kişilik 3 gruba ayrıldı. Grup G deki hastalara propofol 2 mg/ kg, fentanil 2 mcg/kg ve entübe edilecekse 0,6 mg/kg rokuronyum kullanılarak anestezi indüksiyonu yapıldı. Ardından hastaya yaş ve kilosuna uygun LMA veya endotrakeal tüp takılarak ventilatöre bağlandı. Grup S'deki hastalara oturur pozisyonda 0.5%'lik hiperbarik bupivakain solüsyonundan 2,5-3 cc ile spinal blok yapıldı. Grup E'deki hastalara median yaklaşımla ve direnç kaybı yöntemi kullanılarak epidural blok uygulandı. Aspirasyon ve test dozu sonrasında epidural aralıkta olduğumuzun netleştirilmesinin ardından ilaç uygulandı. İlaç olarak 13 cc 65 mg marcain, 5 cc 100 mg aritmal ve 2 cc 10 mcg fentanyl toplam 20 cc'lik ilaç karışımı hazırlandı. Operasyon süresince hemodinamik parametreler noninvaziv yöntemlerle 5 dakikada bir kayıt edildi. Stres ve inflamatuar yanıtın değerlendirilmesi amacıyla bütün hastalardan venöz kan numuneleri preoperatif, intraoperatif 15.dk, postoperatif 1.saat ve postoperatif 12.saatlerde alındı. Kanlar alındıktan sonra Klinik Biyokimya laboratuarına gönderildi. Kan örneklerinden hemogram parametreleri çalışıldı. Bulgular: Hastaların demografik verilerinden yaş ve ameliyat süreleri Grup E'de Grup S'ye kıyasla anlamlı olarak yüksek görüldü. Grup içi ve gruplar arası NLO, PLO ve MPV değerlerinin karşılaştırılmasında postoperatif zaman dilimlerinde anlamlı değişiklikler izlendi. Spinal anestezi grubunda NLO ve PLO değerleri diğer gruplara göre postoperatif dönemlerde anlamlı olarak düşük görüldü. MPV değerlerinin ise postoperatif farklı zaman dilimlerinde düştüğü görüldü. Sonuç: Bu çalışmanın sonucunda URS ve RIRC ameliyatlarında uygulanan anestezi yöntemlerinden spinal anestezide, baktığımız inflamatuvar parametrelerin postoperatif dönemde daha az yükseldiği görüldü. Bunun da postoperatif mortalite ve yara yeri enfeksiyonu gelişimi açısından olumlu olduğu, özellikle kardiyovasküler hastalığı olanlarda diğer anestezi yöntemlerine kıyasla spinal anestezinin tercih edilebileceğini düşünmekteyiz. Anahtar Sözcükler: NLO, PLO, MPV, İnflamasyon, Genel Anestezi, Spinal Anestezi, Epidural Anestezi, URS, RIRC
Yoğun bakımda sürekli renal replasman tedavisi uygulanan hastalarda Crp/albumin oranının mortalite üzerine etkisinin araştırılması
Giriş ve Amaç: Böbrek yetmezliği, reanimasyon ünitelerindeki hastalarda sık karşılaşılan bir sorundur. Böbrek fonksiyonlarında azalma ile karakterize olan bu patolojik durumun tedavisi için renal replasman tedavilerine ihtiyaç duyulmaktadır. Bu çalışmada yoğun bakım ünitemizde sürekli renal replasman tedavisi (SRRT) uygulanan hastalardaki Crp/Albümin oranının mortalite üzerine etkisini retrospektif olarak değerlendirmeyi amaçladık. Materyal Metod: Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Kliniği Yoğun Bakım Üniteleri'ne ait dijital arşiv verileri, hastaların doktor anamnezi, laboratuvar sonuçları ve hemşire gözlem formları incelendi. Hastaların demografik özellikleri, yoğun bakıma yatış nedenleri, SRRT sırasında inotrop alıp almadığı incelendi, eğer inotrop alıyorsa hangi ajanı aldığı, SRRT esnasında mekanik ventilasyona ihtiyaç duyup duymadığı incelendi. Hastaların taburculuk ve ex olma durumları değerlendirildi. Hastaların yoğun bakımda ve hastanede toplam yatış süreleri kaydedildi. Hastaların kaç seans SRRT aldıkları, SRRT boyunca kaç ml UF yapıldığı ve kaç saat SRRT aldığı not edildi. Hastalara uygulanan SRRT modalitesi (SVVHD, SVVH, SVVHDF, YSUF) incelendi. SRRT için tercih edilen solüsyonlar incelendi. Hastalara eşllik eden hastalıklar incelendi. Hastalara dört zaman diliminde (yb yatışında, SRRT öncesinde, SRRT sonrası ve taburculuk) Akut Fizyoloji ve Kronik Sağlık Değerlendirilmesi II (APACHE II), GKS, Ardışık Organ Yetersizlik Değerlendirmesi (SOFA), akut böbrek hasarı skorlama sistemleri(RIFLE ve KDIGO), glukoz, üre, kreatinin, albümin, K, Crp/Albümin oranı, Ph, WBC, Hgb, PLT, RDW ve MPV bakıldı. Bulgular: Retrospektif çalışmamıza 2017-2022 yılları arasında toplam 107 hasta dahil edildi ve hastaların %43'ü kadın, %57'si erkekti. Çalışmamızda hastaların ek hastalıkları incelendiğinde %42,1 ile hipertansiyonun (HT) ilk sırada, %31,8 ile diyabetes mellitusun (DM) ikinci sırada olduğu görülmektedir. Ayrıca çalışmamızda olguların yoğun bakıma girişte ortalama APACHE II skoru 22.00±9.00 olarak bulundu. CRRT öncesi 31.00±6.00 olarak bulundu. Çalışmamızda olguların ortalama SOFA skoru hastaneye yatışta 6.00±3.00, CRRT öncesi 10.30±2.10 olarak bulundu. Çalışmamızda YBÜ yatış APACHE II skoru ile mortalite arasında bir ilişki kurulamamıştır. Çalışmamızda hastalarımızın %97,2'si SRRT sırasında mekanik ventilatöre bağlıydı. Hastalarımızın CRRT uygulaması öncesi ve sonrası ölçülen laboratuvar parametrelerini karşılaştırdığımızda üre, kreatinin, CRP ve potasyum değerlerinde anlamlı düzelme olduğunu gördük. Hastalarımızın %82,2'sinin SRRT sırasında inotropik desteğe ihtiyaç duyduğunu bulduk. Çalışmamızda CRP/Albümin düzeyine göre olgularda mortalite görülme oranları arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır. Sonuç: Çalışmamızdaki toplam 107 olgumuzun 101'i mortalite ile sonuçlanmıştır. Çalışmamızda mortaliteye göre hastalarımızın SRRT öncesi-sonrası CRP/Albümin değerleri, istatistiksel anlamda farklılık göstermemektedir. Çalışmamızda ex olan hastalarımızın yoğun bakım yatış ve taburcu takiplerindeki Crp/Albümin değerleri, taburcu olanlardan istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek saptanmıştır. Anahtar Kelimeler: SRRT, Hemodiyafiltrasyon, Akut Böbrek Hasarı, Yoğun Bakım
Ultrasonografi eşliğinde torakolomberinterfasyal düzlemin cilde mesafesinin farklılomber sevi̇yelerde ve farklı pozisyonlardaölçümü
Giriş ve Amaç: USG kullanımının yaygınlaşmasıyla beraber periferik sinir blokları uygulamaları artmaya başlamıştır. Usg kullanımıyla interfasiyal plan bloklarından Torakolomber İnterfasiyal Düzlem Bloğunun (TLIP) uygulanması da gündeme gelmiştir. Fasiyal plan blok türleri hem anestezik amaçlı hem de akut ve kronik ağrının tedavisinde kullanılabilmektedir. TLIP blok; lomber cerrahi geçirecek hastalarda ve kronik bel ağrısı çeken hastalarda analjezi amacıyla başarıyla uygulanmıştır. TLIP blok farklı pozisyonlarda(oturur-lateral-pron) ve farklı lomber seviyelerde uygulanabilmektedir. Çalışmamızda ultrasonografi eşliğinde, Torakolomber İnterfasiyal Düzlem blok uygulanacak hastalarda blok kalitesini arttırmak için farklı lomber vertebral seviyelerde (L1-L3) ve farklı pozisyonlarda (lateral-oturur-pron) Torakolomber İnterfasiyal Düzlemin cilde olan mesafesinin en ideal ölçümünü, uygulama yeri ve pozisyonunu bulmayı amaçladık. Metot: Bu çalışma, Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalında prospektif olarak yapıldı. Çalışma için Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Klinik Araştırmalar Etik Kurul (10.04.2023 Tarih ve 23.06.11 Nolu Karar ) onayı alındı. Üst-orta-alt lomber bölgeyi ilgilendiren cerrahilerdeki hastalar çalışmaya dahil edildi. 18-75 yaş arası ASA I-II-III 40 kadın ve 40 erkek olmak üzere toplam 80 hasta çalışmaya katıldı. Hastalar ilk olarak elleri göbek bölgesinde bağlanıp dik oturur pozisyonda sağ tarafları, ikinci olarak lateral dekübit pozisyonda sol taraflarının üzerine yatarak elleri yanlarında sağ tarafları, üçüncü olarak pron pozisyonda elleri yanlarına uzatılarak başları sola çevirilip sağ tarafları ultrason eşliğinde muayene edildi. Lateral, oturur ve pron pozisyonlarda olmak üzere ilgili vertebraların (L1 ve L3) spinöz proçesleri lineer USG probu ile belirlenip transvers proçes görünene kadar 3 cm laterale hareket ettirilip transvers proçes tespit edilince biraz daha laterale hareket ettirerek sırasıyla multifidus ve longissimus kasları ve arasındaki düzlem en net şekilde görünütülenip usg freezlenerek ekranın üst orta noktasından interfasyal düzlemin ortasına kadar olan mesafe ölçülerek kayıt altına alındı. Böylelikle bu farklı ölçümler kendi içlerinde karşılaştırılabilir. Bulgular: Yaş ile torakolomber interfasiyal düzlemin cilde olan uzaklığı arasında bir ilişki bulunamamıştır. BMI artışı ile erektör spina kasının cilde olan uzaklığı arasında güçlü bir ilişki vardır (p<0,01). L1'de duruş pozisyonu pron olan olguların ciltle olan uzaklığı, duruş pozisyonu oturur ve lateral olan olgulara göre anlamlı düzeyde düşük saptanmıştır ( p<0,01). Oturur-lateral-pron pozisyonlarında pozisyonda lomber seviyesi L1 olan olguların ciltle olan uzaklığı, lomber seviyesi L3 olan olgulara göre anlamlı düzeyde düşük saptanmıştır (p<0,01). Sonuç: Torakolomber interfasiyal düzlemin cilde olan uzaklığı yaş, kilo ve BMI ile alakalı olarak değişmektedir. Uygulanan lomber seviyenin farklılığına göre ve uygulama pozisyonunun farklılığına göre de ciltle olan mesafesi değişmektedir. Sonuç olarak hastalar pron pozisyondayken torakolomber interfasyal düzlem cilde daha yakın bulunmuştur. Seviyeler açısından değerlendirildiğinde L1 seviyesinde torakolomber interfasiyal düzlem cilde en yakın mesafede bulunmaktadır. Bununla birlikte TLIP-B yaparken hangi pozisyonun daha konforlu olabileceğini, hangi pozisyonlarda blok başarısının daha iyi olabileceğini, komplikasyon riskinin daha az olduğunu görmeyi hedefledik. Ayrıca hangi lomber seviyede torakolomber interfasiyal düzlemin cilde daha yakın ve daha net olacağını görmeyi hedefledik. Anahtar kelimeler: Torakolomber interfasiyal düzlem blok(TLIP), multifidus kası, longissimus kası, periferik sinir bloğu, rejyonel anestezi, interfasiyal plan blok.
Lomber disk cerrahisi geçiren hastalarda erektor spina plan (ESP) bloğunun stres yanıtı, analjezik tüketimi ve hasta memnuniyeti üzerine etkileri
Giriş – Amaç: Bu çalışmada bel fıtığı ameliyatı planlanan ASA I-II hastalarda bilateral erektör spina düzlem bloğunun (ESPB) postoperatif analjezi ihtiyacını ne kadar etkilediğini, hasta ve cerrah memnuniyetini, ameliyat sonrası stres yanıtı ve kan değerlerini ne kadar etkilediğini görmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, Şanlıurfa Harran Üniversitesi Hastanesi Klinik Araştırmalar Etik Kurulu'nun 10.07.2023 tarih ve HRÜ/23.12.17 karar numaralı onayı ile Helsinki Bildirgesi'ne uygun şekilde yapıldı. Hastaların kendisinden yazılı ve sözlü izin alındı. Elektif şartlarda ve genel anestezi altında lomber disk herni (LDH) cerrahisi nedeniyle opere olacak 18-65 yaş grubu 60 hastada prospektif, randomize ve tek kör olarak planlandı. 30 hastaya preoperatif ESPB yapıldı 30 hastaya herhangi bir blok uygulanmadı. Preoperatif dönemde ve postoperatif 6. ve 24. saatlerde hastalardan 3 cc kan hemogram tüpüne alındı. İntroperatif ve postoperatif hemodinamik parametreleri (noninvaziv sistolik-diastolik ve ortalama arter basıncı, kalp atım hızı, oksijen satürasyonu) kaydedildi. Postoperatif hasta kontrollü analjezi (HKA) cihazı her hastaya verildi. HKA cihazından hastanın ne kadar bolus girişiminde bulunduğu, ne kadar başarılı bolus olduğu, ne kadar tramadol aldığı belirlendi. İlk bolus zamanı kaydedildi. Postoperatif yan etkiler kaydedildi. Hasta ve cerrah memnuniyet skorları kaydedildi. Bulgular: Çalışmaya dâhil edilen 60 olgunun tüm verileri analiz edildi. Çalışmada her iki grup arasında demografik veriler açısından belirgin fark olmamakla beraber Grup E'de (ESPB yapılan) yaş, BMI (Body Mass Index) ve cerrahi süresi istatistiksel olarak daha düşük olarak bulundu. Her iki grup arasında ek hastalık açısından belirgin bir fark gözlenmedi. İki grup arasında intraoperatif ve postoperatif kalp hızı (KH) ve ortalama arteriyel basınç (OAB) arasında anlamlı bir fark bulunmadı. Grup E'de Grup K'ya (ESPB yapılmayan) göre özellikle postoperatif 6. saatte NLO'nun (nötrofil/lenfosit oranı) anlamlı olarak daha az yükseldiği görüldü. Grup içi karşılaştırmada ise her iki grupta da preoperatif NLO'ya göre postoperatif 6. ve 24. saat NLO değerlerinin daha yüksek olduğu gözlemlendi. Her iki grupta PLO (platelet/lenfosit oranı) değerleri arasında anlamlı bir fark görülmedi. Grup içi karşılaştırmada Grup E'de preoperatif PLO değerine göre postoperatif 6. ve 24. saat PLO değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark görülmedi. Grup K'da ise preoperatif PLO değerine göre postoperatif özellikle 6. saatte olmak üzere ve 24. saat PLO değerlerinin istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde yüksek olduğu görüldü. Grup E'de 6. saatte PLO değeri düşüp 24. saatte hafif artarken, Grup K'da 6. saatte PLO'nun belirgin artıp 24. saatte düştüğü görüldü. Çalışmada postoperatif 0., 2., 8. ve 24. saatte bakılan VAS (Vizüel Analog Skala) skorları Grup E'de istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde daha düşük olarak bulundu. Hasta bolus girişim sayısı, HKA cihazının hastaya vermiş olduğu bolus sayısı ve bolus contramal miktarının Grup E'de istatitiksel olarak anlamlı bir şekilde daha az olduğu görüldü. İlk bolus süresi Grup E'de istatitiksel olarak anlamlı bir şekilde daha uzun bulundu. Yan etki değerlendirmesinde gruplar arasında anlamlı fark görülmedi. Çalışmamızda hastaların memnuniyet skoru Grup E'de Grup K'ya göre daha yüksek bulundu. Sonuç: Çalışmamız, ESPB'nin LDH cerrahisi geçiren hastalarda ameliyat sonrası ağrıyı azalttığını, VAS skorlarını düşürdüğünü ve postoperatif ilk opioid alım süresini uzattığını, kullanılan opioid miktarını azalttığını gösterdi. Ayrıca hasta memnuniyetini arttırdığını, daha düşük NLO- PLO yükselmesi aracılığıyla ifade edilen stres cevabı azalttığını gösterdi. ESPB'nin LDH cerrahilerinde multimodal analjezinin bir parçası olarak kullanılması gerektiğini düşünüyoruz. Anahtar kelimeler: Analjezi, LDH, NLO-PLO, ESPB, HKA
Spinal anestezi yapılan elektif sezaryen hastalarında farklı zamanlama uygulanan sıvı rejiminin annedeki miyokardiyal repolarizasyonu üzerindeki etkileri
Giriş ve Amaç: Sezaryen, normal doğuma alternatif olarak elektif veya acil şartlarda yapılan en sık operasyonlardan biridir. Sezaryen operasyonlarında spinal anestezi sık uygulanan bir yöntemdir. Ancak yan etki olarak %85 oranında maternal hipotansiyon oluşmaktadır. Maternal hipotansiyonun devam etmesi hem annede doku ve organlara oksijen sunumu azalmasına hem de uteroplasental hipoperfüzyona ve fetal distresse neden olmaktadır. Bu etkilerin oluşmaması için hipotansiyonun tedavi edilmesi gerekmektedir. Bu çalışma ile birlikte spinal anestezi yapılan elektif sezaryen hastalarında farklı zamanlarda uygulanan sıvı rejiminin annedeki miyokardiyal repolarizasyonu üzerindeki etkilerini araştırmayı, miyokardiyal repolarizasyonun son dönem EKG (Elektrokardiyografi) parametrelerinden biri olan f(QRS-T) açısı ve QT, QTc ölçümleri üzerindeki değişimlerini görmeyi amaçladık. Metod: Bu çalışma için, Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Etik Kurulu'nu 20.09.2023 tarihli 261950 sayılı etik kurul onayı alındı. Çalışmaya 18-45 yaşları arasında ASA I-II olan elektif sezaryen uygulanacak 80 hasta dahil edildi. Karaciğer ve/veya böbrek yetmezliği hastaları, obez hastalar (BMI>30), travma hastaları, kanser hastaları, ASA III-IV hastalar ve çalışmaya katılmak istemeyen hastalar çalışma dışı bırakıldı. Operasyon odasına alınacak hastalara 18 G (Gauge) periferik ven kanülü ile venöz yol açılacak ve standart monitörizasyon (EKG, oksijen satürasyonu (SpO2), non-invaziv kan basıncı (NIBP)) uygulandı. Ortalama arter basıncı (OAB) ve kalp atım hızı (KAH) kayıt edildi. Hastalar kapalı zarf yöntemiyle 40'arlı iki gruba ayrıldı. Preload Ringer Laktat Grubundaki hastalara spinal anestezi öncesi 15 mililitre/kilogram (ml/kg) Ringer Laktat sıvı 20 dakika (dk) içinde gidecek şekilde intravenöz (iv) yoldan uygulandı. Co-load Ringer Laktat Grubundaki hastalara ise spinal anestezi sonrası 15 ml/kg Ringer Laktat verildi. Hastalar oturur pozisyona getirilerek L3-L4 veya L4-L5 aralığından 25 G Quincke spinal iğne ile subaraknoid aralığa ulaşılarak 2.5 ml hiperbarik Bupivakain uygulandı. Uygulamayı takiben hastalar sırtüstü yatırıldı. Olguların duyusal blok seviyeleri 10.dk'da değerlendirildi. Spinal anestezi sonrası, intraoperatif ve postoperatif olarak hastaların OAB, ve KAH'ları 5'er dk. ara ile kayıt edildi. Tüm olgulardan en az 10 dk. istirahat sonrası sırt üstü pozisyonda dinlenirken, kağıt hızı saniyede 25 milimetre (mm), yüksekliği 10 mm/mV ve filtre aralığı 0.16-100 Hz olacak şekilde 12 derivasyonlu EKG kaydı alındı. EKG değerlendirmesi iki kardiyolog tarafından yapıldı. QT ve Tp-e aralık ölçümleri büyüteçler yardımı ile hesaplandı. f(QRS-T) hesaplandı. EKG'ler spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0.dk ve 30.dk çekildi. Bulgular: Gruplara göre olguların yaş, gebelik haftası, gravida, C/S dağılımları istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermedi (p>0,05). Gruplara göre olguların KAH ve OAB ölçümleri istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermemektedir (p>0,05). Gruplara göre olguların spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0. dk ve 30. dakika QRS, f(QRS-T), QTc ve QT ölçümlerindeki değişimler, istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermemektedir (p>0,05). Preload grubu olguların spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0.dk ve 30. dk QT ölçümleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır (p<0,05). QT aralığının giderek uzadığı tespit edilmiştir. Co-load grubu olguların spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0.dk ve 30.dk QT ölçümleri arasında artış eğiliminin olduğu ancak bu farkın istatistiksel olarak anlamlı olmadığı saptanmıştır (p=0,054). Preload grubu olguların spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0.dk ve 30. dk QTc ölçümleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır (p<0,001). Spinal anestezi öncesine göre spinal anestezi sonrası QTc değerinde artış olduğu gözlemlenmiştir. Co-load grubu olguların spinal anestezi öncesi, spinal anestezi sonrası 0.dk ve 30.dk QTc ölçümleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmamıştır (p=0,496). Sonuç: Bu çalışmanın sonucunda; Preload ve Co-load gruplarının QRS, f(QRS/T), QT ve QTc değerlerindeki değişimler incelendiğinde QRS ve f(QRS/T) ölçümlerinde bir değişiklik gözlenmezken Preload grubunda QT intervali ve QTc ölçümlerinin uzadığı gözlendi. Co-load grubunda ise anlamlı bir uzama saptanmadı. Buna dayanarak Co-load şeklinde verilen sıvıların miyokardiyal fonksiyonlar üzerinde daha olumlu etki oluşturduğunu söyleyebiliriz.
Ultrason eşliğinde yapılan popliteal arter ve diz kapsülü arası infiltrasyon bloğu (IPACK) için hangi pozisyon en idealdir?
IPACK blok diz arka kapsülü ile popliteal arter arasına lokal anestezik enjeksiyon yöntemi ile siyatik sinirin derin diz dallarını etkilemeyi amaçlar. Bu blokla dizin motor fonksiyonları korunarak ağrı azaltılır. Çalışmamızda prone, supine ve kurbağa bacağı (fleksiyon, abduksiyon) pozisyonunda usg ile ölçümler yaparak blok için en ideal pozisyonu tespit etmek ve bu pozisyonlarda görüntü kalitesini tespit etmeyi amaçladık. Metot Araştırmamızda Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Etik Kurulu'nun 09.01.2023 tarih 01 nolu oturum ve HRÜ 23.01.12 numaralı kararı ile onay alındı. Bu çalışmaya alt ekstremite de hareket kısıtlılığı olmayan, çalışma yapılacak bölgede travma, cerrahi işlem, yanık skarı olmayan ve aktif enfeksiyonu olmayan, Body Mass İndeks (BMI)<35 olan 18 – 65 yaş arası sağlıklı gönüllüler ve çalışmaya katılmayı kabul eden hastalardan 100 kişi dahil edildi. Gönüllülere prone, supine ve kurbağa bacağı (fleksiyon, abduksiyon) pozisyonu verildi ve USG ile popliteal arter ve diz kapsülü mesafelerinin cilde olan uzaklığı ölçüldü, kayıt edildi. Görüntü kaliteleri çok kötü, kötü, vasat, iyi, çok iyi olmak üzere beş kategoriye ayrıldı ve kayıt edildi. Ölçümler aynı araştırmacı tarafından yapıldı. ix Bulgular Çalışmamızda popliteal arter mesafe ölçümümüz prone pozisyonda cilde en yakındı. Diz kapsülü mesafe ölçümlerimizde kurbağa bacağı pozisyonu cilde en yakın olarak ölçüldü. En kaliteli görüntü prone pozisyonda tespit edildi. Ayrıca çalışmamızda vücut kitle indeksi (VKİ) arttıkça tüm pozisyonlarda ölçüm mesafelerimiz beklenildiği gibi arttı. VKİ ile görüntü kalitesi arasında negatif yönlü zayıf ilişki tespit ettik. Yaş ile görüntü kalitesi arasında anlamlı bir ilişki saptamadık. Sonuç Çalışmamızdan elde ettiğimiz veriler doğrultusunda İPACK blok için prone pozisyonun popliteal arter mesafesi ve görüntü kalitesi açısından en uygun pozisyon olduğunu tespit ettik. Hastaya özel durumlar ve ek blok uygulama ihtiyacı nedeniyle farklı pozisyonlar da tercih edilebilir. Farklı USG prob ve pozisyonlarda geniş ve ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.
Histeroskopilerde deksmedetomidin-remifentanil veya propofol-remifentanilin postoperatif kognitif fonksiyonlar üzerine etkileri
HİSTEROSKOPİLERDE DEKSMEDETOMİDİN-REMİFENTANİL VEYA PROPOFOL-REMİFENTANİLİN POSTOPERATİF KOGNİTİF FONKSİYONLAR ÜZERİNE ETKİLERİ Amaç: Çalışmamızda endometrial patolojilerin tanı ve tedavisinde altın standart olan histeroskopik girişimlerde; deksmedetomidin-remifentanil ile propofol-remifentanil kombinasyonlarını postoperatif kognitif fonksiyonlar, hemodinami, sedasyon, analjezi, derlenme, cerrah ve hasta memnuniyeti açısından karşılaştırılmayı amaçladık. Metod: Bu çalışma Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Etik Komitesi onayı alındıktan sonra prospektif olarak gerçekleştirildi. ASA I-II, 18-65 yaş arası 35'er kişilik 2 grupta toplam 70 hasta çalışmaya dâhil edildi. Operasyon günü işlem öncesi cerrahi masasına alınan hastalara supin pozisyonda işlemin gerektirdiği stantard rutin monitörizasyon yapıldı. Sedasyon öncesi ve sonrası sedasyon derinliği Ramsey sedasyon skoru (RSS) grupların kognitif fonksiyonları ise Minimal mental durum testi (MMDT) ile değerlendirildi. Hastalar Grup PR ve DR olmak üzere randomize iki gruba ayrıldı. Grup PR' ye Propofol 1 mg/kg bolus yapıldıktan sonra 25-100 µg/kg/dk infüzyon dozuna geçildi. Grup DR' ye Deksmedetomidin 1 µg/kg 10 dk bolus yapıldıktan sonra 0,4-0,7 µg/kg/sa infüzyon dozuna geçildi. Her iki gruba Remifentanil 0.25 µg/kg bolus sonrası 0.04 µg /kg/dk infüzyon dozuna geçildi. Tüm olgulara işlem boyunca nazal kanül ile 4-6 L dk -1 O2 verildi. Hastalar Ramsay Sedasyon Skalasına (RSS) göre RSS ≥4 olacak şekilde takip edildi. RSS <4 olması halinde gruba göre ek propofol yada deksmedetomidin yapıldı. Olguların operasyon masasında ilaç uygulaması öncesinde vital parametreleri, kontrol değer olarak kaydedildikten sonra yükleme dozu öncesi ve sonrası girişim süresince her 5 dk da bir kaydedildi. Derlenme skoru ise Modifiye aldrete skoru (MAS) ile ölçüldü. Ağrının değerlendirilmesinde Yüz ağrı ölçeği (YAÖ) kullanıldı. Bulgular: Her iki gruptaki olguların demografik özellikleri değerlendirildi. Gruplar arasında yaş, boy, kilo, ASA risk sınıflaması ve histeroskopi süreleri bakımından anlamlı istatistiksel fark yoktu (p>0.05). Grup DR' de Minimal mental durum testi (MMDT) değerleri açısından preop ve postop değişiklik olmazken; Grup PR'de Postop, Preop'a göre istatistiksel olarak anlamlı gerileme olduğu görüldü (p<0,05). Her iki gruptaki olgular periferik oksijen saturasyon (SpO2) değerleri açısından değerlendirildi. Grup DR'de sadece indüksiyon sonrası 5. dakikadaki değer Grup PR'ye göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p<0.05). Grup DR'de indüksiyon sonrası 1, 5, 10 ve 15. dakikalardaki ve histeroskopi sonrası 5, 10 ve 15. dakikalardaki KAH'ı değerleri Grup PR'ye göre istatistiksel olarak anlamlı düşüktü (p<0.05). Grup DR'de histeroskopi sonrası 5, 10 ve 15. dakikalardaki bakılan değerler SKB'ı, DKB'ı ve OKB'ı açısından değerlendirildiğinde Grup PR'ye göre istatistiksel olarak anlamlı düşüktü (p<0.05). Grup DR'de Modifiye aldrete skorlaması açısından Grup PR'ye göre yüksek, Yüz ağrı ölçeği skorları daha düşüktü (p<0,05). Grup DR'de Grup PR'ye göre işlem sonrası Cerrah, Hasta ve Anestezist memnuniyeti istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p<0,05). Grup DR'de Desatürasyon ve Solunum depresyonu gözlenmezken, Grup PR'de istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p<0,05). Sonuç: Histeroskopilerde sedasyon uygulamasında Deksmedetomidin-Remifentanil kombinasyonun; Propofol-Remifentanil kombinasyonuna göre daha iyi postoperatif kognitif fonksiyon, derlenme koşulları, analjezi, hasta ve cerrah memnuniyeti sağladığı kanısındayız. Bu kombinasyon çeşitli zaman periyotlarında kan basıncı düşüklüğüne neden olsa da hiçbir olguda tedavi gereksinimi olmadı. Anahtar kelimeler: Histeroskopi, sedasyon, deksmedetomidin, propofol, kognitif fonksiyonlar
Anesteziyoloji ve reanimasyon hekimlerinin emziren hastalara perioperatif yaklaşımlarının değerlendirilmesi
Giriş ve Amaç: Anesteziyoloji ve Reanimasyon alanında çalışan hekimlerin emziren hastalara yönelik farkındalıklarını, perioperatif yaklaşımlarını, mevcut kılavuzlara ne derece aşina olduklarını ve kılavuz önerilerini ne sıklıkla uyguladıklarını değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntemler: Verileri toplamak amacıyla anket yöntemi kullanılmıştır. Perioperatif emzirme ile ilgili kılavuzlar temel alınarak, 20 sorudan oluşan özgün bir anket hazırlanmıştır. Ankete 382 anestezi hekimi katılmıştır. Anket, katılımcılara online platformlar üzerinden dağıtılmış ve sonuçlar yine online platformlar aracılığıyla toplanmıştır. Bulgular: Araştırmaya katılan 382 katılımcıların %48,2'si (n=184) kadın, %51,6'sı (n=197) erkekti. Katılımcıların perioperatif emzirme konusunda herhangi bir eğitim alma oranı %8,9 idi. Katılımcıların %64,7'si çalıştıkları kurumun anestezi kliniğinde perioperatif emzirme ile ilgili herhangi bir protokol bulunmadığını belirtti. Çalıştığı kurumda protokol bulunma oranı eğitim alan grupta anlamlı olarak daha yüksek saptandı (p=0,012). Ankete katılanların %64,9'nun herhangi bir yönergeye veya protokole aşina olmadıkları gözlendi. Ayrıca aşina olunan en yaygın kaynak %18,6 ile Amerikan Anesteziyologlar Derneği olarak belirlendi. Katılımcılardan eğitim alan grupta aşinalık oranları daha yüksek bulundu. Katılımcılara cerrahi işlem geçirecek olan doğurganlık çağındaki hastaların preoperatif değerlendirilmesinde emzirme durumu sorgulama oranı eğitim alan grupta anlamlı olarak daha yüksek bulundu (p=0,002). Katılımcıların cerrahi işlem geçirecek olan emziren hastalara önerilerde bulunma oranı eğitimli grupta anlamlı olarak daha yüksek çıktı (p=0,003). Katılımcıların %55.8'i perioperatif kullanılan ilaçlar ile alakalı kaynaklara aşina olmadığı bulundu. Sonuç: Çalışmamızda anestezi hekimlerinin emziren hastalara yönelik farkındalık düzeylerinin düşük olduğunu, perioperatif emzirme ile ilgili kılavuzların, yönergelerin ve kaynakların yeterince bilinmediğini ve bu önerilerin uygulanmasında yetersiz kalındığını belirledik. Ayrıca, eğitim durumunun bazı sonuçlar üzerinde anlamlı farklılık yarattığını tespit ettik. Farkındalığı artırmak, önerilerin uygulanmasını desteklemek ve kılavuzların daha etkin bir şekilde kullanılabilmesi için eğitim süreçlerinde bu konuya daha fazla önem verilmesi gerektiği düşüncesindeyiz. Anahtar Kelimeler: Anesteziyoloji ve reanimasyon, perioperatif emzirme, anne sütü
Üçüncü basamak bir üniversite hastanesinde 2018-2023 yılları arasında operasyona alınan sezaryen vakalarının klinik analizi: Van ölçekli retrospektif çalışma
Üçüncü Basamak Bir Üniversite Hastanesinde 2018-2023 Yılları Arasında Operasyona Alınan Sezaryen Vakalarının Klinik Analizi: Van Ölçekli Retrospektif Çalışma, Dr. Rüstem TAŞ, Uzmanlık Tezi, Van, 2024. Amaç: Bu çalışmada, Türkiye'deki 3. basamak bir hastanede sezaryen operasyonlarında tercih edilen anestezi türlerini, postoperatif dönemde yoğun bakım ihtiyacı olan hasta oranlarını ve intraoperatif ve postoperatif mortalite oranlarını sunmayı ve bu faktörlerle ilişkili etkenleri araştırmayı amaçladık. Yöntem: Bu retrospektif kohort çalışmasında, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Dursun Odabaşı Tıp Merkezi ameliyathanesinde, 2018-2023 tarihleri arasında spinal veya genel anestezi altında sezaryen doğum uygulanan 2709 hasta dahil edilmiştir. Tüm katılımcıların preoperatif, intraoperatif ve postoperatif bilgileri retrospektif olarak hastanemizin bilgisayarlı veri tabanı kayıtlarından elde edildi. Bulgular: Olguların yaş ortalaması 30,48 ± 6,76 yıldı. Kadınların %66,3'üne genel anestezi, %33,7'sine spinal anestezi ile sezeryen ile doğum uygulanmıştır. Hastaların %0,6'sına yoğun bakım ünitesi yatışı gerekmiştir. Genel anestezi yüzdesi; yüksek komorbidite sayısı, düşük 1. ve 5. dakikalardaki APGAR skorları, yüksek ASA skoru, yüksek HELLP sendromu, preeklampsi ve plasenta invazyon anomalisi yüzdesi, yüksek eritrosit süspansiyonu ve taze donmuş plazma replasmanı ve yüksek intravenöz analjezi yüzdeleri ile ilişkili bulundu. Postoperatif yoğun bakım ünitesi ihtiyacı yüksek komorbidite sayısı, düşük 1. ve 5. dakikalardaki APGAR skorları, yüksek ASA skoru, yüksek eklampsi, preeklampsi ve plasenta invazyon anomalisi yüzdesi, genel anestezi uygulanması, inhaler ajan kullanılması, yüksek eritrosit süspansiyonu ve taze donmuş plazma replasmanı yüzdeleri ile ilişkili bulundu. Sonuç: Bu bulgular, kliniğimizde sezaryen ile doğumlarda ilk tercihin genel anestezi olduğunu ve spinal anestezinin genel anesteziye kıyasla klinik avantajlar sunduğunu göstermektedir. Sezaryen ile doğumlarda genel anestezi endikasyonlarının gözden geçirilmesi gerekmektedir. Anahtar Kelimeler: Sezaryen, Genel anestezi, Spinal anestezi, APGAR, Yoğun Bakım
Hacettepe üniversitesi ağrı kliniğinde sigara içen ve içmeyen hastaların kronik bel ağrısı tedavisi için faset eklem enjeksiyonundan fayda görme oranının kıyaslanması
Hacettepe Üniversitesi Ağrı Kliniğinde Sigara İçen ve İçmeyen Hastaların Kronik Bel Ağrısı Tedavisi İçin Faset Eklem Enjeksiyonundan Fayda Görme Oranının Kıyaslanması Giriş ve amaç: Faset eklem kaynaklı kronik bel ağrısı tüm toplumlarda sık rastlanan yaygın klinik durum olarak ortaya çıkmaktadır. Sigara içenler içmeyenlerle kıyaslandığında bel ağrısı ve spinal hastalıklar açısından daha büyük risk altındadır. Sigara içen hastalarla içmeyen hastalar arasında faset eklem sendromu olan ve aynı şekilde tedavi edilen hastalarda işlemden fayda görme açısından karşılaştırmaktır. Bu çalışmanın sonuçlarına göre sigaranın hastalarımızın girişimsel ağrı tedavisi üzerinde etkilerini inceleyip, bu etkiler üzerine daha farklı çalışmalar için fikir sahibi olmak ve benzer çalışmalara faydalı olmak amacı taşıyoruz. Gereç ve Yöntem: 1 Ocak 2019 – 31 Aralık 2019 tarihleri arasında Kronik Bel ağrısı tedavisi için faset eklem enjeksiyonu yapılan 18 yaşından büyük hastalar dahil edildi. Hastaların onamı alınarak demografik verileri ve ağrı skorlamalarının dosya taraması yapıldıktan sonra hastalarla irtibata geçilerek işlem öncesi ve işlem sonrası 6. ay NRS skorları, sigara içme öyküleri alınıp veri toplama formlarına kaydedildi (Ek 2). Hastalara NRS ağrı skorlamasına göre işlem öncesi ve sonrası ağrı değerlerini 0-10 arası 5 kategoride değerlendirmeleri istendi, "0 – 2 arası (1) - ağrım yok veya (bazen) çok hafif, 2-4 arası (2) - hafif –orta şiddetli ağrım var, 4-6 arası (3) – orta şiddetli ağrım var, 6 –8 arası (4) çok şiddetli ağrım var, 8-10 arası (5) – çok şiddetli ve bazen dayanılmaz ağrım var" şeklinde değerlendirmeler veri tabanına eklendi. Telefonda katılımcılara onam metni okunarak, sözlü onam için ses kayıtları alınacağı bildirildi. Çalışmaya katılım tamamıyla gönüllük esasına dayalıydı. Sözlü onam vermeyi reddeden, dosyası kaybolan, kontrol muayeneye gelmeyen, ex olan ve ulaşılamayan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Bulgular ve Tartışma: Çalışmamızda 1 Ocak 2019 -31 Aralık 2019 tarihleri arasında 18 yaşından büyük, faset eklemden kaynaklanan kronik bel ağrısı MRG görüntüleme ve fizik muayene ile doğrulanarak işlem yapılmış hastalar gözlendi. Hastaların demografik verileri ve ağrı skorlarının dosya taraması yapılarak hastalarla telefonla irtibata geçildi. İşlem öncesi ve işlem sonrası 6. ay NRS skorları, sigara içme öyküleri alınıp veri toplama formlarına kaydedildi. Telefonda katılımcılara onam metni okunarak, sözlü onam için ses kayıtları alınacağı bildirildi, reddedenler çalışma dışı bırakıldı. Toplam 234 hasta istatiksel analize dahil edildi. Hastaların yaş dağılımına baktığımızda işlem yapılmış en genç hastamız 20 yaşında, en yaşlı 90 yaşında olmakla, median yaş grubu 60.6 olarak gözlendi. Hastalardan işlem öncesi ve sonrası NRS ağrı skorlarını 5 kategoride belirtmeleri istendi. İkiden fazla kategorik bağımlı iki grubun istatistiksel analizi için marjinal homojenlik testi kullanarak faset eklem enjeksiyonu öncesi ve sonrası uyguladığımız işlemin etkiliğini değerlendirdik. Hipotez test sonuçlarımız p‹0.01, anlamlı kabul edilerek, istatistiksel olarak işlemden sonra ağrı skorlarında ciddi düşüş gözlendiği sonucuna varıldı. Sigaranın işlem öncesi ağrı skorlarına etkisini değerlendirmek için yaptığımız istatistiksel analiz sonuçlarına göre, sigaranın işlem öncesi ağrıyla ilişkisi gözlenmedi. (p=0,976) Faset eklemlerden kaynaklanan kronik bel ağrısının tedavisi için uyguladığımız faset eklem enjeksiyonun sonrasında işlemden fayda görme oranlarını kıyasladığımızda, sigara içme öyküsüyle işlem sonrası NRS skorları arasında ilişki bulunmadı. (p=0.649) Ancak , işlem öncesi istatistiksel analiz sonuçlarımızdan farklı olarak, işlem sonrası p değeri 1'e değil, alfaya yakın olduğundan örneklem büyüklüğü artarsa, sigara ve işlem sonrası ağrı skorları arasındakı ilişki anlamlı olabilir. Yaş ve işlem öncesi ağrı skorlarının istatistiksel analizinde, işlem öncesi NRS skor grupları arasında yaş değişkeni ortancaları bakımından istatistiksel açıdan anlamlı fark bulunamadı. (p=0.605) Yapılan tek yönlü varyans analizi sonucunda işlem sonrası NRS skor gruplarında yaş değişkeni ortalamaları bakımından farklılık gözlenmedi. (p=0,709) Sonuç: Faset eklem enjeksiyonları sonrası ağrı skorlarında anlamlı düşüş gözlenen hastalarda, işlem öncesi ve sonrası ağrı skorlarıyla sigara içme öyküleri arasında istatistiksel anlamlı ilişki bulunamamıştır. Bizim çalışmamızda çalışmaya başlamadan önce yaptığımız güç analizi çalışma sırasında NRS skorlarının kategorik değerler şeklinde sistematize etmemiz nedeniyle anlamlı olmadığı için, bulgularımızın istatistiksel analizi sonrası post-hoc güç analizi yaptık. Bulunan değerin Power=0.601 olması çalışmanın gücünün 234 hastayla %61 olmasını ortaya koydu. Güç analizinin %80'nin üzerinde olacağı ileri dönemde yapılacak çalışmalarda örneklem sayısının artırılmasıyla sigara içme ile NRS skorları arasında ilişki bulunabilir. Çalışmamızın sonuçlarına göre faset eklem enjeksiyonları etkin bir tedavi yöntemi olarak hastaların bel ağrılarını belirgin azaltmaktadır. Hastaların yaş, cinsiyet ve sigara içme öyküsünün işlem öncesi ve sonrası ağrı skorları üzerine anlamlı etkisi olmamakla birlikte örneklem genişliği daha büyük olan hasta popülasyonlarında anlamlı sonuçlar ortaya çıkabileceği öngörülmektedir. Anahtar kelimeler: Faset eklem osteoartriti, Sigara ve kronik bel ağrısı, Faset Eklem Enjeksiyonu
Anestezi yoğun bakım ünitesinde kronik obstrüktif akciğer hastalığı alevlenme tanısı ile izlenen hastalarda non-invaziv mekanik ventilasyon tedavisine yüksek akımlı oksijenasyon tedavisinin eklenmesinin etkileri.
Yoğun bakım ünitesinde (YBÜ) akut alevlenme ile izlenen kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) hastalarının tedavisinde noninvaziv mekanik ventilasyon (NIMV) ile birlikte yüksek akımlı oksijenasyon (HFO) tedavisinin yeri henüz açıklığa kavuşmamıştır. Bu çalışmada, KOAH alevlenme tanısı ile NIMV ile izlenen hastalarda HFO'nun ilave olarak kullanılmasının; oksijenasyona, karbondioksit temizlenmesine, entübasyon oranına, invaziv mekanik ventilasyon süresine, beslenme başlanabilme süresine, yoğun bakım ve hastane yatış süresine ve mortalite oranlarına etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Etik kurul karar onayı alındıktan sonra, 1 Ocak 2015-31 Aralık 2019 tarihleri arasında Hacettepe Hastanesi Anestezi YBÜ'nde akut KOAH alevlenme ile izlenen, NIMV uygulanmış hastalarda yapılan bir retrospektif kohort çalışmasıdır. NIMV ile birlikte standart oksijen tedavisinin (SOT) kullanıldığı hastalar (NIMV/ SOT grubu), NIMV ve HFO ile solunum desteği alan hastalar (NIMV/HFO grubu) olarak gruplanmıştır. Hastaların demografik verileri, ek hastalıkları, arter kan gazı değerleri, uygulanan tedaviler, entübasyon oranı ve zamanı, invaziv mekanik ventilasyon süresi, beslenmenin başlanabildiği gün, YBÜ ve hastane yatış süreleri, 28. ve 90. gün mortalite oranları orijinal dosyaları ve elektronik kayıtlar kullanılarak toparlanmıştır. İstatistiksel analizlerde Mann-Whitney U testi, ki-kare, tekrarlayan ölçümler varyans analizi (ANOVA) kullanılmıştır. Beş yıllık süreçte YBÜ'de izlenmiş olan 148 KOAH alevlenmeli hastadan 28 tanesinin NIMV/HFO, 32 tanesinin ise NIMV/ SOT aldıkları tespit edilmiştir. Bu iki grubun demografik özellikleri, eşlik eden hastalıkları, uygulanan farmakolojik tedaviler benzer bulunmuştur. Her iki grupta da benzer şekilde 2. ve 12. saatte alınan kan gazlarında YBÜ kabulüne göre hastaların oksijenasyonlarının iyileştiği, CO2 retansiyonlarının gerilediği, pH değerlerinin normalleştiği tespit edilmiştir. NIMV/HFO grubunda 48. saatte, oksijenasyonun NIMV/SOT grubuna göre daha iyi (sırasıyla ortanca [çeyrekler arası açıklık], PaO2 89 [88-100] mmHg ve 79 [71 -83] mmHg, p=0,019) fakat PaCO2 değerlerinin de daha yüksek (sırasıyla PaCO2 değerleri 68 [54-71] mmHg ve 53 [49-64] mmHg, p=0,043) olduğu saptanmıştır. NIMV/HFO grubundaki hastalar NIMV/SOT grubuna göre daha erken beslenebilmiştir (sırasıyla 3 [3-4] gün ve 5 [4-8] gün, p<0,001). NIMV ile HFO'nun birlikte kullanılması NIMV/SOT grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı şekilde entübasyon oranını, IMV süresini, YBÜ ve hastane mortalitesini, YBÜ ve hastane yatış süresini etkilememiştir. Sonuç olarak, KOAH alevlenme hastalarının YBÜ takibinde NIMV tedavisine ek olarak standart oksijen tedavisi yerine HFO kullanılması; ikinci gündeki oksijenasyonu iyileştirmektedir ve hastaların daha erken beslenebilmesi sağlanabilmektedir. NIMV tedavisine ek olarak HFO kullanımı; entübasyon oranlarını, invaziv mekanik ventilasyon süresini, yatış sürelerini ve mortalite oranlarını değiştirmemektedir. Anahtar Kelimeler: KOAH alevlenmesi, yoğun bakım, mekanik ventilasyon, HFNO
Standart pediatrik endotrakeal entübasyon maketinde; laringoskopi esnasında farklı bleydler ile orofaringeal dokulara uygulanan kuvvetlerin karşılaştırılması
Giriş: Videolaringoskopi zor hava yolu öngörülen hastaların yönetiminde sıklıkla kullanılmaktadır. Direkt laringoskopiyle karşılaştırıldığında daha iyi bir laringeal görüntü sunar ve başarılı entübasyon olasılığını artırır. Özellikle kullanım kolaylığı sağlaması, portabl olması ve direkt laringoskopiye olan benzerliği nedeniyle en sık tercih edilen zor hava yolu araçları arasında yer alır. Laringoskopi ve entübasyon, normal olarak dilin tabanına bir kuvvet uygulanmasını gerektirir. Çoğu durumda kısa süreli olmasına rağmen, bu baskı hastalarda nabız, kan basıncı ve katekolamin seviyelerinde artışa neden olabilir. Biz bu çalışmada standart pediatrik entübasyon maketinde dil köküne ve orofaringeal dokulara uygulanan kuvveti objektif şekilde ölçmeyi ve olası ilişkili faktörleri incelemeyi hedefledik. Yöntem ve Gereçler: 21/348 numaralı yerel etik kurul onayı alındıktan sonra; çalışmamız Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalında araştırma görevlilerinin katılımı ile gerçekleştirildi. Çalışmaya katılmayı kabul eden her bir araştırma görevlisi standart pediatrik entübasyon maketinde GlideScope LoPro T2, Storz C-MAC pediatrik D-bleyd ve direkt laringoskop Macintosh 2 bleyd ile endotrakeal entübasyon uyguladı. Dil köküne ve vallekulaya uygulanan kuvvetler bleydler üzerine yapıştırılmış olan FSR 402 basınç/kuvvet sensörleri ile kaydedildi. Bulgular: Çalışmaya katılan toplam 52 katılımcı (%34,6 erkek ve %65,4 kadın) her bir laringoskopi yöntemi ile (direkt laringoskop Mac 2, GlideScope LoPro T2 ve Storz C-MAC pediatrik D-bleyd) birer defa olmak üzere toplam 156 entübasyon prosedürü icra etti. Her üç laringoskopi yönteminde ortalama entübasyon süreleri benzerdi (p=0.27). Kadın katılımcıların entübasyon süresi erkeklere göre istatistiksel olarak daha uzundu (p=0.033). Videolaringoskopik yöntemlerle direkt laringoskopiye göre daha az sıklıkta Cormack-Lehane sınıf 2 görüntü elde edilirken, sınıf 3 görüntü hiç izlenmedi (p<0.001). Entübasyon yöntemleri Cormack-Lehane alınırken (p=0.001) ve endotrakeal tüp (ETT) geçirilirken oluşan kuvvetlere (p<0.001) göre karşılaştırıldığında direkt laringoskopi ve GlideScope videolaringoskopide benzer kuvvet değerleri elde edilirken, C-MAC videolaringoskopi ile diğer iki yönteme göre anlamlı olarak daha düşük kuvvet uygulandığı gösterildi. Kuvvet parametresi olarak Cormack-Lehane alınırken ve ETT geçirilirken uygulanan bu iki kuvvetin ortalaması alındığında da benzer sonuçlar ortaya koyuldu. Sonuçlar: Videolaringoskopinin daha iyi ve geniş laringeal görüntü elde edilmesi sonucu entübasyon başarısını artırdığı ve özellikle zor hava yolu hastalarında belirgin avantajlar sağladığı bilinmektedir. Bu çalışmada da, infant boyutlarındaki pediatrik entübasyon maketinde uygulayıcıların deneyiminden bağımsız olarak glottik görüntünün iyileştiği gösterilmiştir. Genel kanı olarak, bu iyileştirilmiş görüntü esnasında videolaringoskopi ile orofaringeal dokulara daha az kuvvet uygulandığı kabul edilir. Orofaringeal dokulara uygulanan kuvvetin mümkün oldğunca azaltılması, laringoskopi esnasında görülebilecek hipertansiyon, disritmiler, intrakraniyel basınç artışı ve basıya bağlı lokal doku travmaları gibi komplikasyonlar açısından önemlidir. Erişkinlerde yapılan çalışmalar bu kanıyı desteklese de, pediatrik hasta grubu ile ilgili literatür verileri çok kısıtlıdır. Çalışmamızda, hedef CL görüntüsü elde edildiği anda ve ETT yerleştirilme anında ölçülen kuvvetler C-MAC pediatrik D-bleyd ile diğer iki laringoskopa kıyasla anlamlı olarak daha düşüktü. Sonuç olarak, çalışma verilerimiz ışığında daha iyi glottik görüntü sağlaması nedeniyle pediatrik hasta grubunda da videolaringoskopinin ilk seçenek olarak düşünülmesi ve tüm entübasyonlar esnasında uygulayıcıların orofaringeal dokulara yaptıkları kuvvetin ve bunun yol açabileceği olası komplikasyonların bilinciyle mümkün olduğunca az travmatik hareket etmesi gerektiği kanısındayız. Anahtar Kelimeler: Videolaringoskopi, direkt laringoskopi, endotrakeal entübasyon, kuvvet.
Fibromiyalji hastalarında hassas noktalarına uygulanan transkutanöz radyofrekans ve ıslak iğne tedavi yöntemlerinin ağrı üzerindeki etkilerinin karşılaştırılması
Giriş ve Amaç: Fibromiyalji yaygın muskuloskeletal ağrı, uyku bozukluğu ve aşırı yorgunluk hissi ile karekterize kronik bir hastalıktır. Hastalığın tedavisinde farmakolojik veya nonfarmakolojik bir çok tedavi modalitesi uygulanmasına rağmen semptomların nüksü oldukça yaygındır ve yaşam kalitesini anlamlı ölçüde negatif etkilemektedir. Bu çalışmanın amacı, fibromiyalji tanılı hastalarda transkutanöz radyofrekans (TCRF) ve ıslak iğne tedavilerinin etkinliğini karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Ocak 2016 - Eylül 2021 tarihleri arasında merkezimizde Fibromiyalji tanısı konulan toplamda 100 erişkin hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Hastalar TCRF ve ıslak iğne tedavisi uygulananlar olarak iki gruba ayrılmıştır. Yanıt değerlendirilmesi amacıyla tedavi öncesi ve tedavi sonrası 2.inci ve 6.ıncı ay VAS (Visual Analogue Scale) ağrı skorları incelenmiştir. Zamanla tedavi modalitesinin VAS üzerindeki olan etkisi, tekrarlı ölçümler varyans analizi (Repeated Measures ANOVA) ile ortaya konulmuştur. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastaların %76'sı kadın, %24'ü ise erkek olup, hastaların ortanca yaşı 52 (22-60) idi. Tedavi kolları arasında cinsiyet ve yaş dağılımına göre istatistiksel olarak anlamlı fark gözlenmemiştir (sırasıyla p=0.349 ve 0.745). Tedavi öncesi (giriş) VAS skoru ortalaması erkeklerde kadınlara göre anlamlı olarak daha yüksek olduğu öğrenilmiştir (8.25 vs. 7.78, p=0.037). Hastaların giriş VAS skoru ortalaması 7.89±0.97 iken, 2. ay VAS skoru ortalaması 5.5±1.7, 6.ay VAS skoru ortalaması ise 6.12±1.4 idi (p<0.001). Tedavi gruplarına göre VAS değişimi varyans analizinde TCRF uygulanan grupta tekrarlayan ölçümlerde VAS skoru ıslak iğne tedavisi uygulanan gruba göre anlamlı olarak daha düşük saptanmıştır (p<0.001). Sonuç: Çalışmamızda fibromiyalji prevalansının kadınlarda erkeklere göre daha fazla olduğu saptanmıştır. Diğer yandan, erkeklerde tedavi öncesi VAS skorunun kadınlara göre daha yüksek olduğu ortaya konulmuştur. Her iki tedavi modalitesi ile VAS skorunda anlamlı ölçüde azalma olmakla beraber, TCRF alan grupta VAS yanıtının ıslak iğne tedavisi uygulanan hastalara göre anlamlı ölçüde daha iyi olduğu gösterilmiştir.
Robot yardımlı laparoskopik radikal prostatektomiyapılan hastalarda sürücü basınç hedefli mekanikventilasyonun solunumsal etkilerinin elektrikselempedans tomografisi ile değerlendirilmesi
Giriş ve Amaç: Robot yardımlı laparoskopik radikal prostatektomi için uygulanan Trendelenburg pozisyonu ve pnömoperitonyum gibi faktörler nedeniyle postoperatif pulmoner komplikasyonlar gelişebilir. Çalışmamızın amacı, robot yardımlı laparoskopik radikal prostatektomi (RYLRP) sırasında, sürücü basınç yaklaşımıyla kişiselleştirilmiş PEEP uygulaması içeren ventilasyon ile sabit PEEP uygulamasını içeren ventilasyonun akciğer gaz dağılımına etkilerini elektriksel empedans tomografisi (EET) aracılığıyla değerlendirmek ve gruplar arası postoperatif pulmoner komplikasyonları (PPK) karşılaştırmaktır. Yöntem: Çalışmamız, prostat kanseri tanısıyla RYLRP geçiren 42 hastada, randomize, prospektif olarak gerçekleştirildi. Çalışmaya ASA skoru 1-3 arasında olan 18-80 yaş hastalar dahil edildi. Kontrol grubundaki hastalara sabit 5 cmH₂O PEEP uygulandı. Çalışma grubundaki hastalara PEEP titrasyonu sonucu en düşük sürücü basınç değerini sağlayan "kişiselleştirilmiş" PEEP değeri uygulandı. EET ile ölçülen GI indeks ve ROI3+ROI4 değerleri, ayrıca PPK oranları karşılaştırıldı. Bulgular: Gruplar arası hasta özellikleri, hemodinami ve ameliyat ile ilgili veriler benzerdir. Akciğer homojenitesini gösteren GI indeksi, ekstübasyon öncesi kişiselleştirilmiş PEEP grubunda 0.40±0.04, sabit PEEP grubunda ise 0.44±0.04; ekstübasyon sonrası sırasıyla 0.38±0.03 ve 0.43±0.03 olarak bulunmuştur (p<0.05). Düşük GI indeksi daha homojen akciğer havalanmasını gösterdiğinden, kişiselleştirilmiş PEEP grubunda ventilasyonun daha homojen dağıldığı saptanmıştır. Dorsal havalanmayı gösteren ROI3+ROI4 değerinin ekstübasyon öncesi kişiselleştirilmiş PEEP grubununda sabit PEEP grubuna göre arttığı gözlenmiştir (kişiselleştirilmiş PEEP grubu 40.30±13.16, sabit PEEP grubu 31.95±9.10)(p<0.05). Çalışmamızda, kişiselleştirilmiş PEEP uygulamasının PPK oranını azalttığı gösterilmiştir (kişiselleştirilmiş PEEP grubu PPK oranı %26.1; sabit PEEP grubu PPK oranı %63.2; p=0.016). ix Sonuç: RYLRP geçiren hastalarda, kişiselleştirilmiş PEEP uygulamasının, sabit PEEP'e kıyasla daha homojen akciğer havalanması sağladığı, EET ile hesaplanan GI indeksi ile gösterilmiştir. Ayrıca, kişiselleştirilmiş PEEP uygulamasının PPK'leri azalttığı saptanmıştır.
Gastroskopi yapılan pediatrik hastalarda farklı sedasyon protokollerinin sistemik etkileri ve derlenme profillerinin karşılaştırılması
Giriş ve Amaç: Gastroskopi, çocuk hastalarda sedasyon altında gerçekleştirilir. İdeal sedasyon protokolü halen araştırılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, ketamin‑deksmedetomidin (KD), ketamin‑propofol (KP), midazolam‑ketamin‑deksmedetomidin (MKD) ve midazolam‑ketamin‑propofol (MKP) kombinasyonlarının perioperatif solunum parametreleri, hemodinamik yanıt, işlem süresi, komplikasyonlar, ek sedatif gereksinimi ve derlenme profili üzerindeki etkilerini karşılaştırmaktır. Yöntem: Çalışmamız herhangi bir nedenle gastroskopi uygulanacak 6-12 yaş, ASA skoru I-II olan 100 hastada gözlemsel araştırma olarak yapıldı. Hastalar randomize olarak ketamin‑deksmedetomidin (KD), ketamin‑propofol (KP), midazolam‑ketamin‑deksmedetomidin (MKD) ve midazolam‑ketamin‑propofol (MKP) kombinasyonları verilen gruplara ayrıldı. Ek doz sedatif ihtiyacı durumunda ketamin uygulandı. Hastaların demografik verileri, işlem süreleri, periferik oksijen satürasyonları, hemodinamik verileri, işlem boyunca oluşan komplikasyonları, BIS değerleri, Ramsay Sedasyon Skorları, ek doz ketamin miktarı, aile memnuniyeti, uygulayıcı memnuniyeti, derlenme skorları, derlenme süresi, derlenmede oluşan yan etkiler ve bulantı-kusma skorları kaydedildi. Bulgular: Gruplar demografik özellikler ve işlem süreleri açısından benzerdi (p>0,05). Solunumsal açıdan yalnızca KP grubunda dört hastada ek oksijen desteği gereksinimi oldu. Hemodinamik olarak KP grubu en stabil seyrederken, diğer üç grupta ölçüm periyotlarında anlamlı değişiklikler izlendi (p<0,05). İndüksiyon sonrası KP grubunda BIS değeri daha düşük, Ramsay skoru daha yüksek bulundu; sonraki dönemde gruplar arasında BIS ve Ramsay skorları benzerdi (p>0,05). Derlenme döneminde dört grupta da bulantı-kusma görülmedi. KD grubunda iki vakada ajitasyon gözlenirken, diğer gruplarda görülmedi (p<0,05). Taburculuk süresi en kısa KP grubunda görüldü (p<0,001). Aile ve endoskopist memnuniyeti en fazla KP grubunda görüldü (p<0,001). Sonuç: Sonuç olarak, pediyatrik gastroskopide KP kombinasyonu hızlı sedasyon, hemodinamik stabilite, kısa derlenme ve yüksek memnuniyet nedeniyle diğer protokollere üstünlük sağlamaktadır; solunumsal komplikasyon riski yüksek hastalarda alternatif protokoller değerlendirilebilir.
Spinal cerrahilerde prone pozisyonunun orta serebral arter ortalama akım hızı ve optik sinir kılıf çapına etkisi
Giriş ve Amaç: Pron pozisyon birçok cerrahi girişimlerde olduğu gibi spinal cerrahilerde de sıklıkla kullanılmaktadır. Pron pozisyonda kafaiçi basınç artışı, hemodinamik instabilite, fasiyal ödem, konjuktivit gibi istenmeyen olaylara neden olabilir. Biz bu çalışmamızda pron pozisyonda spinal cerrahi geçirecek hastalarda Transkraniyal Doppler ile orta serebral arterin akım hızını ve optik sinir kılıf çapını ölçmeyi ve bu değerlere pron pozisyonun etkisini görmeyi amaçladık. Yöntem: Çalışmamız pron pozisyonunda spinal cerrahi geçirecek 55 hastada prospektif olarak gerçekleştirildi. Çalışmaya ASA skoru I-III arasında olan 18-80 yaşındaki hastalar dahil edildi. Supin pozisyonunda anestezi indüksiyonu sonrası hastaların hemodinamik verileri kaydedildi, sağ ve sol göz optik sinir kılıf çapları, sağ ve sol orta serebral arter ortalama akım hızları ölçüldü. Sonra hastalar pron pozisyonuna alınarak, ilk ölçümden 30 dakika sonra ölçümler tekrarlandı ve karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmamızda supin pozisyondan pron pozisyona döndürülen hastalarda optik sinir kılıf çapının arttığını tespit ettik. Sağ optik sinir kılıf çapı değerlerinin supin pozisyondan pron pozisyona geçişte istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (z=6.182, p<0.001). Ayrıca, sol optik sinir kılıf çapı değerlerinin supin pozisyondan pron pozisyona geçişte istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (z=5.911, p<0.001). Ortalama akım hızı değerlerinde sağ ortalama akım hızı değerlerinin supin pozisyondan pron pozisyona geçişte istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (z=2.110, p=0.035). Sol ortalama akım hızı değerlerinde ise supin pozisyondan pron pozisyona geçişte istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmamıştır (p>0.05) Sonuç: Pron pozisyon kafaiçi basıncı artışına neden olabilir. Spinal cerrahi geçirecek ve intrakraniyal hipertansiyon gelişme riski yüksek olan hastalarda invaziv olmayan yöntemlerle kafaiçi basıncı ölçümleri yapılabilir.
Çocuk hastalarda ağrı uygulamaları ve rejyonel anestezi yöntemlerinin kullanılması sıklığı: Ulusal anket
Amaç: Bu çalışmanın amacı, Türkiye'de görev yapan anestezi uzmanlarının pediatrik rejyonel analjezi uygulamalarına yönelik tutum, alışkanlık ve klinik yaklaşımlarını; yaş, unvan, mezun olunan kurum ve deneyim gibi değişkenlerle birlikte değerlendirmektir. Ayrıca uygulamaların önündeki engeller ve tercih edilen teknikler belirlenmiştir. Gereç ve Yöntem: Etik kurul onayı sonrası yürütülen bu çok merkezli, prospektif çalışmada, en az 10 üniversite ve 10 eğitim araştırma hastanesinden anestezi uzmanlarına çevrim içi anket uygulanmıştır. Toplam 163 hekim çalışmaya katılmıştır. Anketin ilk bölümünde sosyodemografik bilgiler; ikinci bölümünde pediatrik anesteziye yönelik uygulama alışkanlıkları, tercih edilen blok tipleri, komplikasyonlar ve analjezik kullanımı sorgulanmıştır. Bulgular: Katılımcıların %81,6'sı yenidoğanlara anestezi uyguladığını belirtmiştir. 40 yaş üzeri, akademik unvan sahibi ve üniversite hastanesinden mezun olan hekimlerin daha küçük yaş gruplarında, büyük cerrahilerde ve yüksek ASA skorlu hastalarda daha aktif görev aldığı gözlenmiştir. Bu gruplarda kaudal blok daha yaygınken, genç hekimler arasında TAP, QL ve ESP gibi modern bloklara ve ultrason rehberliğine daha fazla yer verilmektedir. En sık bildirilen komplikasyon hemodinamik instabilite, en çok vurgulanan avantajlar ise ağrı kontrolü ve opioid kullanımının azalmasıdır. Engeller arasında deneyim ve ekipman eksikliği ile hasta/ebeveyn kaygısı öne çıkmaktadır. Sonuç: Türkiye'de pediatrik rejyonel analjezi uygulamaları giderek yaygınlaşmakta, hekim profiline göre tercihler değişmektedir. Eğitimin ve teknik donanımın güçlendirilmesi uygulama güvenliğini artıracaktır. Anahtar Kelimeler: Pediatrik anestezi, rejyonel analjezi, kaudal blok, TAP blok, ESP blok, ultrason rehberliği, ağrı yönetimi, Türkiye, eğitim farklılıkları
Hasta gözünden anestezi hekiminin değerlendirilmesi ve hasta memnuniyeti
Amaç: Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'nde elektif cerrahi geçiren hastalarda anestezi hekimleriyle etkileşimi üç alt ölçekte (Açıklık, Empati, Saygı) değerlendirmek; memnuniyet önermeleri ile demografik/klinik değişkenler arasındaki ilişkileri ve alt ölçek–memnuniyet korelasyonlarını incelemek amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu anket çalışması tek merkezli, kesitsel ve müdahalesiz olarak yürütüldü. Anketler 1–21. önermeler muayene, 22–37. önermeler ameliyathane dönemini temsil edecek şekilde ayrı analiz edildi. Alt ölçekler 1–5 Likert üzerinden ortalama±SS ile raporlandı. Cinsiyet, yaş, ASA (I–II), anestezi tekniği, cerrahi branş ve VKİ'ye göre memnuniyet maddeleri karşılaştırıldı; alt ölçeklerle memnuniyet maddeleri arasındaki korelasyonlar hesaplandı. Bulgular: Alt ölçek ortalamaları muayene/ameliyathane için sırasıyla Açıklık 3,76±0,94/3,63±1,11; Empati 4,23±0,83/4,11±0,90; Saygı 4,39±0,70/4,29±0,68 bulundu. Memnuniyet maddeleri açısından cinsiyet, ASA, anestezi tekniği, cerrahi branş ve VKİ arasında fark saptanmadı; yalnızca ameliyathanede 36–55 ve 56–65 yaş grupları 18–35'e göre daha yüksek puan verdi. Korelasyonlar muayenede en güçlü Empati (r=0,816–0,820), ardından Saygı (r=0,740–0,762) ve Açıklık (r=0,630–0,648) yönünde; ameliyathanede aynı hiyerarşi daha küçük katsayılarla izlendi (Empati r=0,678–0,742; Saygı r=0,680–0,718; Açıklık r=0,471–0,490; tümü p<0,001). Beklenti–deneyim uyumunu yansıtan 37. önermede Empati/Saygı ilişkileri 36. önermeye göre daha yüksekti. Sonuç: İlişkisel iletişim bileşenleri olan "Empati" ve "Saygı" memnuniyet maddeleriyle en güçlü ilişkileri göstermiş, "Açıklık" anlamlı ancak görece daha düşük katkı sunmuştur. Öncelikli iyileştirme alanları muayenede "tercih sorma/anlama kontrolü", ameliyathanede "kısa, net ve güven verici" iletişimdir. Empati/Saygı davranışlarını güçlendiren eğitimler ile muayenede standart bilgilendirme–tercih doğrulama ve ameliyathanede yapılandırılmış iletişim şablonlarının kullanımı önerilir. Anahtar Kelimeler: Anestezi; hasta memnuniyeti; iletişim; açıklık–empati–saygı; preoperatif muayene; ameliyathane.
Remifentanilin farklı infüzyon dozlarının postoperatif titreme üzerine etkilerinin karşılaştırılması
Giriş-Amaç: Anestezi sonrası titreme, genellikle genel anestezi sonrası erken dönemde gözlenen; ağrı, bulantı ve kusma ile beraber hastaları en çok rahatsız eden komplikasyonlardan biridir. Termoregülatuar sistemin hipotermiye cevabı olup, vücut sıcaklığı normalken dahi gelişebilir. Titremenin etiyolojisi yeterince anlaşılamamıştır. Soğuk kaynaklı termoregülatuar titreme belirgin bir neden olsa da; ağrı, inhibe olmamış spinal refleksler, azalmış sempatik aktivite, solunumsal alkaloz, yaş, cinsiyet, anestezi indüksiyonu ve idamesi için ilaç seçimi, ameliyat süresi gibi birçok faktörden etkilenir. Remifentanil, bir μ opioid reseptör agonistidir. Etki başlangıç ve sonlanma süreleri öngörülebilir olup, hızlı derlenme sağlayan kısa etkili bir opioiddir. İnhalasyon anestezikleri ile idamede adjuvan olarak kullanımı önerilmektedir. Bazı çalışmalarda remifentanil kullanımı ile postoperatif titreme insidansının arttığı gösterilmiştir. Bu araştırmada, remifentanilin farklı infüzyon dozları kullanılan hastaların postoperatif titreme açısından karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç-Yöntem: Etik kurul onayı alındıktan sonra Ekim-Aralık 2019 tarihleri arasında genel anestezi altında tiroidektomi ve mastektomi geçirecek ASA 1-2 hastalar çalışmaya dahil edildi ve derlenme ünitesinde değerlendirildi. Hastaların intraoperatif hemodinamik verilerine intraoperatif sıcaklık ölçümlerine ve anestezi yönetimine anestezi formundan ulaşıldı. Derlenme ünitesinde de hastalara BSAS, VAS, MAS skorları değerlendirildi ve hemodinamik verileri kaydedildi. Toplamda 37 hastaya düşük doz (0.05-0.1 mcg/kg/dk) grubuna (Grup L), 43 hastaya ise yüksek doz (0.15-0.2 mcg/kg/dk) grubuna (Grup H) uyacak dozda remifentanil infüzyonu uygulanmıştır. Bulgular: Her iki grup için demografik veriler, medikal özellikler, kullanılan ilaçlar, vücut sıcaklığı ve ameliyathane odasından çıkıştaki ortalama vücut sıcaklık değerleri, farklı zamanlarda ortalama VAS skorları açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılığa rastlanmamıştır. Remifentanil kesilmesinden itibaren ekstübasyon süresi ve derlenme ünitesinde farklı zamanlardaki MAS skorları gruplar arasında anlamlı olarak farklıdır. 0 ve 10.dakikada ölçülen BSAS skorları gruplar arasında farklıdır. Titreme görülen ve titreme görülmeyen hastalar arasında ise cinsiyet, yaş ve BMI açısından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktur. Sonuç: Çalışmamızda, remifentanil infüzyonunun, inhalasyon anestezisine eklendiği genel anestezi uygulaması ile tiroidektomi ve meme cerrahisi geçiren hastalardan, 'yüksek' doz remifentanil almış olanlarda postoperatif titreme sıklığının, 'düşük' doz alanlardan daha fazla olduğu gözlenmiştir. Remifentanil gibi çok sık kullanılan bir adjuvan ilaçla sıklıkla ilişkilendirilen postoperatif titremenin özellikle yüksek doz infüzyon kullanılan hastalarda sıklıkla ortaya çıkabileceği unutulmamalı ve non/farmakolojik yöntemlerle tedavi edilmelidir. Anahtar kelimeler : postoperatif titreme, remifentanil, BSAS
Kaudal epidural blok uygulanan 0-8 yaş çocuk hastaların retrospektif incelenmesi
Pediatrik hastalarda postoperatif ağrının değerlendirilmesi oldukça zor ve tartışmalıdır. Biz bu çalışma ile kaudal blok sonrası FLACC skalası kullanılarak yapılan postoperatif erken ağrı yönetimini değerlendirmeyi amaçladık. 1 Şubat-1 Ağustos 2020 tarihleri arasında genel anestezi altında cerrahi öncesi kaudal blok uygulanan 0-8 yaş arası çocukların anestezi kayıtları değerlendirildi. İntraoperatif, postoperatif kullanılan opioid miktarı ve FLACC skalası puanları kayıtlardan elde edildi. Kaudal blok uygulanan 87 hastadan 78'i çalışmaya dahil edildi. Hastalar yaşları 1-24 ay (n=37) ve 24-96 ay (n=41) olmak üzere iki grupta değerlendirildi. Hastaların %7,7'sinde (n=6) intraoperatif opioid gereksinimi gözlendi. Erken postoperatif dönemde FLACC ≥4 olan 9 hastada (%11.5) fentanil uygulanması gerektiği gözlendi. İntraoperatif ve erken postoperatif dönemin her ikisinde de opioid ihtiyacı olan 1 hasta olduğu görüldü. Bu şekilde blok başarı oranı %98.7 olarak değerlendirildi. Postoperatif 1., 2. ve 3. saatlerde FLACC skoru ≥4 olmasına rağmen hastaların tek doz opioid aldıkları gözlendi. Yaş alt grupları FLACC skorları ve bu skorların postoperatif 3 saat içerisindeki değişimleri benzer bulundu. İdrar retansiyonu ve motor blok komplikasyonları gözlenmedi. 24-96 ay yaş grubundaki 4 hastada parestezi gözlenirken 1-24 ay yaş grubunda parestezi olmadığı gözlendi. Bu farkın sebebinin 1-24 ay yaş grubunda rahatsız edici uyuşukluk hissini ifade edememeleri ve bu durumun yüksek FLACC skoruna rağmen opioid kullanılmamasının nedeni olduğu düşünüldü. Çalışmamızın verileri, anestezistin postoperatif ağrı yönetiminde opioid uygulama kararını verirken FLACC skalasını bir parametre olarak düşündüğü, ancak tek başına belirteç olarak kullanmadığı bilgisini desteklemektedir. Anahtar kelimeler: Kaudal Blok, Pediatrik hastada rejyonel anestezi, FLACC skalası, Postoperatif ağrı
Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Algoloji Kliniği'nde spinal kord stimülatörü takılan hastaların retrospektif değerlendirilmesi
Ağrı, Uluslararası Ağrı Araştırma Grubu (IASP=International Association of the Study of Pain) tarafından "gerçek veya olası doku hasarına bağlı ortaya çıkan, insanın geçmişteki deneyimleri ile ilgili, hoş olmayan duyusal ve duygusal deneyim" olarak tanımlanmaktadır. Kronik ağrı ise; yaşam kalitesini bozan, ciddi iş gücü kaybı ve ekonomik kayıplara neden olan bir toplumsal sorundur. Kronik ağrı tedavisinde, konvansiyonel tedavi yöntemlerinin yetersiz kaldığı veya başarısız olduğu durumlarda girişimsel tedavi yöntemleri kullanılmaktadır. Girişimsel yöntemler içinde nöromodülasyon teknikleri önemli bir yer tutmaktadır. Nöromodülasyon uygulamaları, ağrı yolaklarının dinamik veya fonksiyonel inhibisyonu temeline dayanır. Spinal Kord Stimülatörü (SKS), nöromodülasyon teknikleri arasında en sık uygulanan tedavi yöntemidir. Çalışmamızda, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Algoloji Bilim Dalı'nda Ocak 2007- Mayıs 2018 tarihleri arasında Spinal Kord Stimülatörü takılmış 33 hastanın dosyaları retrospektif olarak tarandı. Hastaların demografik özellikleri, primer ağrı nedeni, ağrının lokalizasyonu, süresi, şiddeti ve niteliği, işlem öncesi ve işlem sonrası opioid tüketimi, işlem öncesi ve sonrasında uygulanmış olan ağrı skalaları, bu yönteme ilişkin erken veya geç dönemde oluşan komplikasyonlar ve yan etkiler kaydedildi. Kullanılan farklı opioidler arasındaki dozaj ve formülasyon farklılıkları açısından ortak bir kanıya varabilmek için, hastaların kullandığı tüm opioidler, oral morfin eş değer dozuna çevrilip hesaplandı. Hastalara işlem öncesi ve sonrası yapılmış olan Sayısal Derecelendirme Skalası (NRS), Oswestry Engellilik Ölçütü (ODI) ve hasta memnuniyet anketi, dosyaları incelenerek kaydedildi. Çalışmadaki hastaların NRS skorlarındaki düşüş istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,001). Ağrı bölgesi alt ekstremite ve ayak olan olguların, ODI skorlarındaki düşüş istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,001). Çalışmaya dâhil edilen tüm hastalar, SKS implante edilmeden önce opioid kullanmakta iken, SKS implantasyonu sonrası hastaların en az yarısı opioid kullanımını bırakmıştır. SKS uygulandıktan sonra opioid kullanımına devam eden 14 hastanın, 9'u ise ilacın kullanım dozunu azaltmıştır. Opioid kullanımındaki düşüş istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,001). Yaptığımız çalışmanın ve literatürde SKS hakkında yapılan diğer çalışmaların sonuçları doğrultusunda; SKS'nin kronik ağrı palyasyonunda oldukça etkili, güvenilir ve konvansiyonel tedavi yöntemleri ile karşılastırıldığında uzun dönemde, daha düşük maliyetli bir tedavi yöntemi olduğunu düşünmekteyiz.
Çocuk hastalarda uygulanan venöz kateter çeşitleri ve oluşan komplikasyonlarının retrospektif değerlendirilmesi
Santral venöz kateterizasyon (SVK) uygulamaları pediatrik hastaların takip ve tedavisinde önemli girişimlerden bir tanesidir. Çocuklarda damar çaplarının küçüklüğü, damar yapılarının tam gelişmemiş olması ve anatomik farklılıklar, uygun çap ve boyutta kateter temininde yaşanan zorluklar nedeniyle SVK uygulamaları erişkin hastalara göre daha güçtür. Bu çalışmada 35, 15 ve 4 yıllık deneyimli ellerde anatomik işaretlerle SVK uygulamaları ve karşılaşılan komplikasyonların değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
Donör nefrektomide preoperatif anksiyetenin anesteziden derlenme ve postoperatif ağrı üzerine etkisi
Böbrek transplantasyonu, son dönem böbrek yetmezliği olan hastalar için yaşam kalitesi ve uzunluğu açısından en etkili tedavi seçeneğidir. Günümüzde, dünyadaki tüm böbrek transplantasyonlarının %20-25'i canlı vericili olarak uygulanmaktadır. Preoperatif anksiyete, herhangi bir hastalık, hastanede yatma durumu, anestezi, cerrahi veya ne ile karşılaşılacağının bilinmemesinden kaynaklanan huzursuzluk ve endişeyle karakterize bir durumdur. Cerrahi girişim uygulanacak hastalarda genel olarak anestezi kaygısı, ölüm riskine ilişkin endişeler, özürlü olacağı endişesi, ağrıdan korkma, bedeni üzerinde denetimini kaybedeceği endişesi, cinsel yeterliliğin kaybı korkusu, çalışabilirliğini kaybedeceği endişeleri gelişir. Peroperatif dönemde hastanın eğitimi ve bilgilendirilmesi psikolojik açıdan ameliyata hazırlamada ilk basamaktır. Bilgilendirmenin kaygı, korku ve depresyon gelişimini, ameliyat sonrası analjezik gereksinimini azalttığı, hastanede yatış süresini kısalttığı birçok araştırmacı tarafından bildirilmiştir. Preoperatif anksiyetenin değerlendirilmesinde en çok kabul gören ve günümüzde modern anestezi uygulamalarında altın standart olarak kabul edilen yöntem STAI durumluluk ve süreklilik kaygı ölçeğidir. Genel anestezi uygulaması; operasyon öncesi değerlendirme ve medikasyon, anestezi öncesi hazırlık ve anestezi indüksiyonu, anestezi idamesi ve derlenme dönemi olmak üzere dört dönemden oluşur. Derlenme, intraoperatif bakımın sonlanmasından hastanın preoperatif fizyolojik durumuna dönünceye kadar devam eden bir süreçtir. Erken, ara ve geç derlenme dönemi olarak üç aşaması vardır. Erken derlenme dönemi, cerrahi girişimin sonunda başlar ve anestezi altındaki hastanın tekrar tamamen uyanık, cevap verir, koruyucu refleksleri ve kas gücünün tam geri dönmüş duruma gelmesi ile sonuçlanır. Bu dönem içerisinde birçok işlem aynı anda veya birbiri ardına yapılır. Bunlar hastanın uyanma kriterlerinin değerlendirilmesi, ekstübasyonu, solunumun değerlendirilmesi ve derlenme odasına transferidir. Hastalar postanestezik bakım ünitesinden faz II derlenme ünitesine geçmeden önce anestezist tarafından bir takım kriterler açısından değerlendirilmeli ve bu kriterlere uyan hastaların faz II derlenme ünitesine geçişi planlanmalıdır. Bu kriterlerin değerlendirilmesi için Modifiye Aldrete Skorlama Sistemi kullanılmaktadır. Skorun 9 ve üzerinde olması faz II üniteye geçebileceğini gösterir. Anestezi sonrası taburculuk skorlama sistemi kullanılarak, birçok hasta cerrahiden sonra iki saat içinde evine taburcu edilebilmektedir. Postoperatif ağrı, cerrahi travmayla başlayıp doku iyileşmesi ile sona eren akut bir ağrı şeklidir. Postoperatif ağrı üç komponentten oluşur. Kütanöz komponent; kütanöz sinirlerin hasarı ve algojenik maddelerin salgılanmasıyla ortaya çıkar. Keskin ve iyi lokalize edilen ağrıdır. Derin somatik komponent; algojenik maddelerin salgılanması ve nosiseptif eşiğin düşmesinin sonucudur. Kas, fasya, plevra veya peritondaki hasar görmüş sinirlerin de katkısı vardır. Yaygın sızı şeklinde ağrı hissedilir. Visseral komponent; uygulanan cerrahi girişimler uyarıların devamlı gelişmesine neden olur. Hissedilen ağrı künt sızı şeklindedir ve yaygın karekterdedir. Visseral ağrının; boş organların aşırı gerilmesi ve düz kas kontraksiyonu, solid organlarda kapsül gerilmesi, visseral organlarda anoksi, aljezik maddelerin birikimi, mide özefagus mukoza inflamasyonu gibi etkilerle oluştuğu düşünülmektedir. Ağrı şiddetini ölçmede ve ağrı takibinde en sık kullanılan Vizüel Analog Skaladır (VAS). Multimodal analjezi yöntemlerine rağmen donör nefrektomi olgularında postoperatif ağrı kontrolünde hala istenen düzeye erişilememiştir. Literatürde; donör nefrektomi geçiren bireylerde preoperatif anksiyetenin anesteziden derlenme ve postoperatif ağrı üzerine etkisi ile ilgili prospektif çalışma bulunmamaktadır. Bu nedenle çalışmamızda açık donör nefrektomi operasyonu planlanan hastalarda, preoperatif anksiyetenin anesteziden derlenme ve postoperatif ağrı üzerine etkisini prospektif olarak araştırmayı amaçladık. Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Etik Kurul izni alındıktan sonra, Genel Cerrahi Ameliyathanesinde donör nefrektomi operasyonu planlanan, 18-60 yaş arası, ASA I-II grubundan 48 gönüllü böbrek verici prospektif olarak çalışmaya dahil edildi. Hastalardan bilgilendirilmiş onam formu ile izinleri alındıktan sonra, preoperatif dönemde STAI I ve STAI II ölçeği kullanılarak anksiyetelerinin ölçümü yapıldı ve kaydedildi. Ameliyathaneye alınan hastalara standart monitorizasyon ve standart anestezi protokolü uygulandı. Hastaların postoperatif analjezisi için operasyon bitiminden yarım saat önce 0.1 mg/kg morfin im. uygulandı. Ameliyatın sonunda fasya kapatılırken remifentanil infüzyonu ve son sütürde izofluran inhalasyonu kapatıldı ve hastalara 0.5 mg atropin ve 0.04 mg/kg neostigmin ile nöromüsküler blok antagonizması yapıldı. Hastanın izlem formuna; hastaya ait demografik veriler, eğitim düzeyi, gelir düzeyi, kullandığı ilaçlar, ek hastalıklar, daha önceki cerrahi öyküsü, alkol- sigara kullanımı, alıcıyla akrabalık derecesi, operasyon ve anestezi süreleri, operasyon süresince kullanılan opioid analjezik miktarı, anksiyete skorlama puanı, spontan solunum (anestezik gazların veya ilaçların kesilmesinden spontan solunum başladığı andaki süre) ve yeterli solunum (anestezik ilaçların kesilmesinden solunum sayısı ≥ 8/dk, ETCO2< 50 mmHg olana kadar geçen süre) başlama zamanı, ekstübasyon zamanı (anestezik ajanların kesilmesinden ekstübasyona kadar geçen süre) kaydedildi. Postanestezik bakım ünitesine alınan hastalarda Modifiye Aldrete Skoru (MAS) ≥ 9 olma zamanı kaydedildi. Bütün hastaların analjezisi HKA cihazı ile iv morfin bolus doz: 0.02 mg/kg, kilitli kalma süresi:15 dk. olacak şekilde 24 saat uygulandı. İzlem sırasında VAS ≥ 4 olan hastalarda ilave 2 mg morfin iv olarak yapıldı, 15 dk içinde etkin analjezi sağlanamayan hastalara ek analjezik olarak 1 g parasetamol iv infüzyon şeklinde uygulandı. Hastaların postoperatif 30. dk.,1.,2.,4.,8.,12.,24. saatlerde VAS (istirahat ve hareket), SpO2, KAH, OAB, Ramsay Sedasyon Skoru, HKA ile toplam düğmeye basma sayısı (DEM), verilen toplam analjezik miktarı (DEL), ek analjezik ihtiyacı, yan etkiler kaydedildi. Verilerin istatistiksel analizi Ege Üniversitesi Biyoistatistik ABD tarafından yapıldı. Hastalara uygulanan skorlama yöntemlerinden elde edilen verilerin tanımlayıcı istatistiklerinde ortalama ± standart sapma, minimum - maksimum, medyan ve oran (%) değerleri kullanıldı. Değişkenlerin dağılımı Kolmogorov Simirnov testi ile kontrol edildi. STAI I ve STAI II puanlarının numerik değişkenler ile ilişkisi pearson ve spearman korelasyon katsayısı ile değerlendirildi. Normal dağılım gösteren numerik değişkenlerde gruplar arası farklılığın önem kontrolü t-test ve anova testi ile değerlendirildi. Analizlerde SPSS 21.0 programı kullanıldı. p < 0.05 değeri istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Çalışmaya katılan 48 olgunun preoperatif dönemde yapılan STAI 1 ve STAI 2 puanları sırasıyla ortalama 39,8±1,1 ve 45,2±0,9 olarak bulundu. Çalışmamızda, preoperatif anksiyete üzerine yaş, cinsiyet, ASA sınıfı, eğitim düzeyinin etkili olmadığını saptadık. Olguların spontan solunum başlama süresi ortalama 4±0,8 dakika, yeterli solunum başlama süresi ortalama 6,2±1,2 dakika, ekstübasyon süresi ortalama 8,3±1,5 dakika, MAS ³9 olma süresi ortalama 24,8±5,6 dakika idi. STAI 1 puanı ile spontan solunum başlama süresi, yeterli solunum başlama süresi, ekstübasyon süresi, modifiye Aldrete Skoru (MAS) ³9 olma süresi arasında anlamlı ilişki bulundu. Çalışmaya katılan olguların ortalama VAS-dinlenme skorları 30. dakikada 7,3±1,1, 1. saatte 5,9±,6, 2. saatte 4,6±1,4, 4. saatte 3,3±1, 8. saatte 2,5±0,7, 12. saatte 1,8±0,6, 24. saatte 1,3±0,6 idi. VAS-hareket skorları ise 30. dakikada 8,8±1, 1. saatte 7,5±1,7, 2. saatte 6,2±1,5, 4. saatte 5,1±1,3, 8. saatte 4,2±0,8, 12. saatte 3,3±0,6, 24. saatte 2,7±0,8 idi. STAI 1 ve STAI 2 puanı ile 30. dakika, 1. saat, 2. saat, 4. saat, 8. saat, 12. saat, 24. saat VAS skorları (dinlenme ve hareketli) arasında anlamlı ilişki bulundu. STAI 1 puanı ile HKA cihazındaki 30.dakika, 1. saat, 2. saat, 4. saat, 8. saat, 12. saat, 24. saat DEL ve DEM sayıları arasında anlamlı ilişki bulundu. Çalışmaya katılan olguların postoperatif 30. dakikada tamamının, 1. saatte 44' ünün (%91,6), 2. saatte 32' sinin (%66,6), 4. saatte 16' sının (%33,3), 8. saatte 2' sinin (%4,1) ek analjezik ihtiyacı oldu. 12. ve 24. saatlerde ek analjezik ihtiyacı hiçbir hastanın olmadı. Olguların 24 saatte toplam morfin tüketimi ortalama 42,1±12,9 mg idi. STAI 1 ve STAI 2 puanları ile 24 saatte toplam kullanılan analjezik miktarı arasında korele bir ilişki bulunduğu saptandı. Olguların STAI 1 ve STAI 2 puanları ile 48. saat VAS skorları arasında pozitif, hasta memnuniyeti arasında ise negatif korelasyon olduğu saptandı. Çalışmamızda, preoperatif anksiyete düzeyinin anesteziden derlenmeyi olumsuz yönde etkilediğini ve preoperatif anksiyete düzeyi ile postoperatif ağrı arasında anlamlı korelasyon olduğunu göstermektedir. Preoperatif anksiyete düzeyi yüksek olan hastalarda standart analjezi protokollerinin etkinliğinin sorgulanması gerektiğini düşünmekteyiz. Preoperatif anksiyete düzeyi yüksek bulunan hastalarda postoperatif ağrı tedavisinin iyi olarak planlanmasının önemli olduğu, hastanın sık aralıklarla değerlendirilmesinin gerektiği ve hasta kontrollü analjezi cihazı kullanımının ağrı kontrolü sağlanmasında katkısının bulunduğu kanısındayız. Cerrahi geçirecek hastalarda yüksek anksiyete düzeylerinin anesteziden derlenme, cerrahi iyileşme ve postoperatif ağrı üzerindeki olumsuz etkileri göz önüne alınarak, preoperatif dönemde anksiyete düzeyinin belirlenmesinin ve yüksek anksiyete düzeyi olan hastalarda operasyon öncesinde anksiyetenin azaltılması yönünde bir planlama yapılmasının gerektiğini düşünmekteyiz.
Lomber faset sendromlu hastalarda iki farklı iğne yerleşimi ile konvansiyonel radyofrekans uygulamasının karşılaştırılması
Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Anesteziyoloji ve Reanimasyon Anabilim Dalı, Algoloji Bilim Dalı'nda Eylül 2015-Ocak 2016 tarihleri arasında Algoloji polikliniğine başvuran kronik bel ağrılı 51 hasta çalışma kapsamına alındı. Randomize, tek kör, prospektif olarak planlanan çalışmada dışlama kriterleri olamayan, diagnostik test bloğu pozitif sonuçlanan hastalar çalışmaya dahil edildi. Onamları alındı. Diagnostik test bloğu pozitif olan hastalar randomize olarak 2 gruba ayrıldı ve konvansiyonel radyofrekans tedavisi iki farklı iğne yerleştirme uygulaması ile, resüsitasyon olanağı olan tam donanımlı Algoloji ameliyathanesinde uygulandı.Grup 1'e antero posterior yaklaşımla radyofrekans uygulanırken, Grup 2'ye oblik yaklaşımla konvansiyonel radyofrekans tedavisi uygulandı. İşlem öncesi 1.ay ve 3.ayda VAS, Beck depresyon testi, hasta memnuniyeti, el yer mesafesi, 20 metre yürüme testi,6 dakika yürüme testi, Oswestry skalası SF-36 yaşam kalite indeksi ve ek medikal tedavi kullanımları kaydedildi ve karşılaştırıldı. Hastalarda yan etki veya komplikasyon görülmedi. Çalışmanın genel değerlendirmesinden elde edilen sonuçlar şöyledir; 1.Her iki grupta da değerlendirdiğimiz; VAS ağrı skoru, Beck depresyon testi, el yer mesafesi testi, Oswestry testi, 20 metre yürüme testi, hasta memnuniyeti 6 dakika yürüme parametrelerinde iyileşme yönünde anlamlı sonuçlar saptadık. Ek medikal tedavi kullanımı açısından gruplarda anlamlı fark saptanmadı. 2.Bir yaşam kalite indeksi olan SF-36 testindeki değişim istatiksel olarak anlamlı saptanmadı. Bu da 3 aylık izlem süresinden dolayı değişimin henüz teste yansımamasından olduğu düşünülmektedir. Çalışmamızın uzun dönem takipleri devam etmektedir. 3.Her iki grup karşılaştırıldığında ise grup 1 hasta memnuniyeti, VAS ağrı skoru parametrelerinde akut(1.ay)kontrolündeki iyileşmenin daha fazla olduğu görüldü fakat aynı parametrelerde 3.ay değişimlerinde gruplar arası fark gözlenmedi. 4.Sonuç olarak her iki iğne yerleştirme yönteminde de etkinlik yüksek olup, gruplar arasında anlamlı fark gözlenmemiştir. Tercih uygulayacak olan Algoloğun tercih ve deneyimine kalmıştır.
Açık kalp cerrahisi geçiren koroner arter hastalarında akut normovolemik hemodilüsyonun serebral oksijenizasyon ve postoperatif nörolojik komplikasyonlar üzerine etkileri
ÖZET Giriş ve Amaç: Bu çalışmada akut normovolemik hemodilüsyonun (ANH) doku oksijenasyonuna (rSO2) ve nörolojik komplikasyonlara etkisinin near infrared spektrometre (NIRS) ile değerlendirilmesi hedeflenmiştir. Materyal ve Metod: Çalışmaya 100 hasta prospektif olarak dahil edildi. Akut normovolemik hemodilüsyon uygulanan hastalar kardiyopulmoner baypas girişteki hemotokrit (Htc) değerine göre iki gruba ayrıldı. Grup 1'e Htc değeri %24 altında olan 43 hasta, grup 2'ye ise Htc değeri %24 ve üzerinde olan 57 hasta dahil edildi. Her iki grup ile hastaların preoperatif, intraoperatif ve postoperatif değerleri, inotrop ve kan kullanımı, gelişen komplikasyonlar, rSO2 değerleri NIRS ile karşılaştırıldı. Bulgular: Hastaların ortalama yaşları 59,23±8,45 yıl olup, sadece 5 hasta (%5) kadın idi. ANH miktarı grup 2'de grup 1'den daha fazla idi (586 mL vs 495 mL, p=0.005). Grup 2'de hemotokrit değeri daha yüksek ve buna bağlı olarak rSO2 değerleri daha yüksekti. Kan ürünü kullanımı ve gelişen komplikasyonlar her iki grupta benzerdi (p ˃ 0.05). Nörolojik komplikasyon gelişen hastaların ortalama rSO2 değeri, gelişmeyenlere göre tüm zamanlarda benzerdi (p=0,023). Komplikasyon gelişen hastalarda operasyon sonunda ortalama rSO2 değeri daha düşük (p=0,006) ve ilk 24 saatte TDP kullanımı daha fazla idi (p=0,008). Sonuç: Koroner arter baypas cerrahisinde akut normovolemik hemodilüsyonun monitörizasyonunda NIRS kullanımı güvenilir bir yöntem olup, hemotokrit değerinin KPB esnasında yüksek tutulmasının (%24 üzerinde) kan ürünü kullanımını, inotrop kullanımını ve komplikasyonları azaltamadı.
Non-malign ağrılarda fentanil kullanımının değerlendirilmesi
Bu çalışmayla yatarak takip edilen non-malign ciddi ağrılı hastalarda analjezi amacıyla kullanılan fentanilin etkinliğinin değerlendirilmesi amaçlandı. Non-malign ağrılı 32 hastanın tekrarlayan yatışlarındaki fentanil kullanımları da ayrı ayrı incelenerek toplam 138 uygulama çalışmaya alındı. Hastaların yaş, tanı, fentanil uygulanma doz ve yolu, uygulanan gün sayısı, fentanil uygulaması öncesi alınan analjezik tedavi ve süresi, fentanil uygulanırken birlikte kullanılan ilaçlar (opioid/nonopioid), fentanil ilaç kullanımı başlamadan önceki VAS değeri, fentanil kullanım yolu (IV, dilaltı, TTS), yan etkiler, hemoglobin, hematokrit, böbrek (üre/kreatinin) ve karaciğer (ALT/AST) fonksiyon test sonuçları ve orak hücreli hastalar için fentanil uygulanması sırasında yapılan eritrosit süspansiyonu ve/veya kan transfüzyonu kaydedildi. İstatistiksel olarak p<0,05 anlamlı kabul edildi. Hastaların yaş ortalaması 27,0 ± 11,2 idi. Hastaların %65,6'sı (n:21) erkek ve %34,3'ü (n:11) kadındı. Cinse göre bolus fentanil dozlarının erkeklerde daha yüksek uygulandığı saptandı (p<0,002). Yaş gruplandırmasında 21-44 yaş arası hasta sayısının fentanil uygulanan en yüksek hasta grubu olduğu (%58,6 n:81) belirlendi. Yaş aralığı 21-44 arasında olanların, kullanılan TTS fentanilin dozu en yüksek grup olduğu saptandı (p<0,01). Yaş gruplarına göre TTS formun bir yatış süresince uygulanan en düşük doz ve en yüksek dozu yine 21-44 yaş grubunda daha yüksek bulundu (sırasıyla p<0,01; p<0,01). Fentanil kullanımı öncesi VAS ortanca değeri 6,0 ± 0,1 bulundu. Hastaların VAS değerleri ile bir yatış süresindeki takipte uygulanan TTS fentanilin en yüksek doz değeri arasında korelasyon anlamlı bulundu (p<0,033). Hastalara uygulanan bolus fentanilin ortanca değeri 200 ± 42,9mcq ve TTS fentanil ortanca değeri 25 ± 2,9mcq idi. Hastalara uygulanan bolus fentanilin ve TTS fentanilin hastaya ilk uygulama doza göre tekrarlayan uygulamalardaki dozların daha yüksek olduğu belirlendi (sırasıyla p<0,026; p<0,01). OHA tanılı hastaların fentanil kullanımı tüm formlarında diğer tanılı hastalara göre daha yüksek bulundu (p<0,001). Hastaların %42'si (n:58) ek opioid kullanımına, %7,2'si (n:10) ek non-opioid analjezik kullanımına ve %14,5'i (n:20) ko-analjezik kullanımına ihtiyaç duyduğu belirlendi. Ek opioid ihtiyacı olan hastaların TTS kullanım miktarı ihtiyacı olmayanlara göre istatiksel olarak daha yüksek olduğu bulundu (p<0,01). Ek non-opioid ihtiyacı olan hastaların takip süresince en yüksek doz TTS miktarı ihtiyacı olmayanlara göre daha yüksek bulundu (p<0,033). Karaciğer fonksiyon testleri normal olan hastaların, takip süresince en düşük ve en yüksek doz TTS miktarı patolojik olanlara göre daha yüksek bulundu (sırasıyla p<0,003; p<0,039). Sonuç olarak; Non malign ağrılarda özellikle OHA tanılı hastalarda fentanilin bolus ve transdermal formlarının ağrının kontrol altına alınmasında etkin olduğu belirlendi. Hastanın altta yatan hastalıkları da göz önüne alınarak ciddi ağrılarda fentanil uygulanmasının yaşam kalitesinin kısa sürede arttırabileceği kanısına varıldı.
Tek akciğer ventilasyonu uygulamalarında çift lümenli endobronşiyal tüplerle tek lümenli endobronşiyal tüplerin karşılaştırılması
Amaç: Bu çalışmanın primer amacı tek akciğer ventilasyonu (TAV) uygulanacak göğüs cerrahisi hastalarında, entübasyon için kullanılan çift lümenli endobronşiyal tüp (Ç-LET) ve tek lümenli endobronşiyal tüp (T-LET) uygulamalarının postoperatif boğaz ağrısı ve ses kısıklığına etkilerinin karşılaştırılmasıdır. Sekonder amaçlar ise yeni kullanıma sunulan TLET'lerin yerleştirilme süresi, perioperatif malpozisyon, yeterli akciğer kollapsı sağlayıp sağlamadığı gibi klinik verilerini de Ç-LET'ler ile kıyaslamaktır. Material Metod: Tek merkezli, prospektif gözlemsel çalışmaya ASA I-III, 18-80 yaş arası ve elektif göğüs cerrahisi uygulanacak 56 hasta dahil edildi. Hastalar iki gruba ayrıldı; Ç-LET grubu (Grup D, n=28) ve T-LET grubu (Grup S, n=28). Ç-LET için uygun tüp boyutu CT'de krikoid çap ve ana bronş çapı ölçülerek kombine yöntemle belirlendi. Kadınlarda 7.5 mm, erkeklerde ise 8.0 mm çapında TLET'lerin kullanılması planlandı. Boğaz ağrısı ve ses kısıklığı sıklığı ve şiddeti ekstübasyon sonrası postoperatif 1. 24. ve 48. saatlerde değerlendirildi. Bulgular: Boğaz ağrısı ve ses kısıklığı sıklığı ve şiddeti bütün ölçüm zamanlarında; Grup S ile karşılaştırıldığında, Grup D'de daha fazla olmasına ragmen istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır. İki grup arasında malpozisyon ve hipoksi açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuştur. Grup S'de 4 hastada hipoksi gözlenirken, Grup D'de gözlenmemiştir (p=0,038). Grup S'de 11 ve Grup D'de 4 hastada malpozisyon gözlenmiştir (p=0,035). Her iki grupta entübasyon sonrası yerleştirilme süreleri ve akciğer kollaps kalitesi benzer bulunmuştur. Tartışma ve Sonuç: T-LET'ler, Ç-LET'lerle karşılaştırıldığında daha az boğaz ağrısı ve ses kısıklığı oluşturmasına ragmen, bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. Hiçbir yöntemde şiddetli bir boğaz ağrısı veya ses kısıklığı rapor edilmemiştir. T-LET'lerde perioperatif daha fazla malpozisyon ve buna bağlı hipoksi görülmüştür. Her iki yöntemin de yerleştirilme süreleri ve akciğer kollaps kalitesi benzer olarak bulunmuştur. Sonuç olarak T-LET'lerin, daha ince ve yumuşak yapıda olmalarına ragmen, boğaz ağrısı ve ses kısıklığı açısından Ç-LET'lere bir üstünlükleri tespit edilememiştir. Yerleştirilme süreleri ve akciğer kollaps kaliteleri aynı olmasına ragmen, TAV sırasında T-LET'ler daha fazla malpozisyon ve hipoksemiye neden olmaktadır. TLET kullanım deneyiminin artması ve gelecekte yapılacak daha yüksek denekli randomize kontrollü çalışmalara gereksinim vardır. Anahtar Kelimeler: tek akciğer ventilasyonu; göğüs cerrahisi; boğaz ağrısı; çift lümenli endobronşiyal tüp; tek lümenli endobronşiyal tüp; ses kısıklığı; malpozisyon
Konvansiyonel hemodiyaliz hastalarında volüm durumunun ve akciğer sıvısının akciğer ultrasonografisi ile değerlendirilmesi
Amaç: Son dönem böbrek yetmezliği (SDBY) ve anürisi olan hastalarda konvansiyonel hemodiyaliz (HD) ve ultrafiltrasyon (UF) en sık uygulanan tedavilerden biridir. Bu çalışmada HD ve UF uygulanan hastalarda akciğer ultrasonografisi (LUS) ve inferior vena kava (İVK) ölçümlerinin UF ile ilişkisinin ve hastaların sıvı durumu değerlendirilmesinde kullanılabilirliğinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya NEÜ MTF Hastanesi, İç Hastalıkları AD, Nefroloji Bilim Dalı, Diyaliz Ünitesinde SDBY tanılı, en az 6 aylık süre boyunca haftada 3 kez 4 saatlik HD uygulanan anürik, ultrafiltrasyon yapılan 40 hasta dahil edildi. Katılımcılar çalışma öncesinde, çalışma ile ilgili tüm detaylar hakkında bilgilendirildikten sonra yazılı aydınlatılmış onamları alındı. Ultrasonografik değerlendirme, hem LUS hem de İVK ölçümleri için supin pozisyonda HD'den hemen önce ve sonrasında yapıldı. LUS her hasta için her iki hemitoraks anterior, lateral ve posterior bölgede toplamda 12 alan taranarak gerçekleştirildi. Her bir alanda B çizgi algoritmaya göre puanlandı; 0: normal akciğer havalanması olacak şekilde 0'dan 3'e kadar tüm akciğer segmentlerine ayrı ayrı puan verilerek total B çizgi sayısı hesaplandı. Her hasta için HD öncesi ve sonrası B çizgileri sayısındaki değişim delta B çizgisi olarak kaydedildi. İVK incelemesi subkostal yaklaşımla gerçekleştirildi. Ekspiryum (İVK maks) ve inspiryum (İVK min) sonrasında görüntü dondurularak çapları ölçüldü. Kollapsibilite indeksi (İVK-Kİ) = (İVK maks-İVK min)/İVK maks x 100 formülüne göre hesaplandı. Bulgular: Diyaliz öncesi B çizgi sayısı, diyaliz sonrası B çizgi sayısından anlamlı olarak daha yüksekti (p <0,001). Diyaliz öncesi ve sonrası bakılan anterolateral B çizgi ve anterior B çizgi sayısı arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık vardı (p <0,001). UF miktarı ile diyaliz öncesi ve sonrası hesaplanan B çizgi sayısı değişimi arasında düşük orta derecede korelasyon vardı (p = 0,014; r = +0,387). HD öncesi ve sonrası B çizgi sayısındaki değişim ile hastaların kilo değişimi arasında düşük orta düzeyde bir korelasyon vardı (p = 0,013, r = +0,389). Hastaların diyaliz öncesi İVK min ve İVK maks ortalamaları diyaliz sonrası İVK min ve İVK maks ortalamalarına göre anlamlı daha yüksekti (p < 0,001). HD öncesi İVK maks ölçümü ile HD öncesi B çizgi sayısı arasında mükemmel derecede korelasyon saptandı (r=0,998, p<0,001). Diyaliz öncesi ve sonrası ölçülen İVK kollapsibilite indeksi ortalama değerlerinde anlamlı fark yoktu (p değeri=0,421). Sonuç: Bu çalışmada LUS ile belirlenen B çizgi sayıları ve İVK çap ölçümlerinin hemodiyaliz öncesi değerlere göre hemodiyaliz sonrasında azaldığı belirlenmiştir. Bu parametrelerin hastanın fazla sıvı yükünün belirlenmesinde faydalı olabileceğini ve birlikte kullanılması gerektiğini düşünüyoruz. Anahtar kelimeler: Akciğer ultrasonografisi, B çizgi sayısı, vena cava kollapsibilite indeksi, hemodiyaliz, ultrafiltrasyon.