524
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Trajectories of populism and democracy in the global South: A comparative study of Turkey and Brazil
As the future of democracy is debated worldwide, this research offers a within-case process tracing technique and comparative case analysis for explaining how the current literature on democratic backsliding can address the trajectories of right-wing populist regimes in Turkey and Brazil. Both Turkey and Brazil are paradigmatic cases, shifting towards authoritarianism in the last decade and offer significant insights into the "democratic backsliding" literature for understanding the state-led abolition of horizontal institutions compared to the advanced democracies in the Global North. Selected case studies also represent the populists in power and different types of right-wing populism, such as Islamist populism in Turkey and pro-military populism in the left-wing political trajectory of Brazil. Both countries were recognized as electoral democracies in 2010 and are now seen in the top five autocratic countries of the world. However, Brazil is still categorized as a "democracy" although it is "electoral" and "flawed," while Turkey is seen as an "electoral autocracy" or "hybrid regime" in internationally accepted democracy indices. Those indices show that there are authoritarian trends for both countries, but why Turkey and Brazil had variant degrees of authoritarian populist consolidation in the last decade despite their similarities on historical trajectories of coups, economic development and political instabilities in western-model driven democratization and modernization process? The study mainly argues that polarization and opposition to civil society and critical thinking pave the way for authoritarian populist consolidation both in Turkey and Brazil. However, institutional conditions in Turkey have been the harbingers of a greater move towards such a consolidation, thanks to 20 years of uninterrupted authoritarian populist control of the legislature, judiciary, bureaucracy, political economy and media.
State of emergency and international alignment behaviors: Origins and implications
This dissertation investigates the relationship between state of emergency (SOE) and interstate alignment behaviors, particularly adherence to human rights norms, security alliance formation, and participation in international peacekeeping efforts. Therefore, the study aims to answer the following related questions: "Does international setting matter for emergency declarations?" and "How do emergency declarations structure the cooperative interstate interactions?" Based on the review of legal-political theoretical discussions and a Boolean concept logic, this research develops an SOE conceptualization that can serve as a springboard for comparative research on the links between emergency and world politics. An SOE is, then, one of the governance types when a leader portrays a situation/crisis as a threat to a state's survival and calls for extraordinary actions to address this situation/crisis. Unlike common conception, however, emergency declarations do not only reflect the political regimes' institutionalized ways of handling crises. First, SOEs and the resultant practices exhibit the extent of abidance by the international treaties such as the International Covenant on Civil and Political Rights to draw the boundaries between derogable and non-derogable rights violations in times of crises. Second, SOEs reveal shifting power dynamics among the public, judiciary, legislative, armed forces, and the executive, who increasingly depend on external allies' resources to remain in power. Accordingly, this research tests its expectations in a theoretically informed and methodologically robust collection of an original cross-national time-series SOE dataset based on hand-coded newspaper articles covering 24 Latin American countries between 1975 and 2018. Two qualitative case studies from Bolivia and Peru further elaborate on the causal mechanisms. Overall, the first main result suggests the strength of liberal norm diffusion that political, social, economic, and diplomatic ties to the West (such as those with the United States and the European Union countries) are associated with a higher proclivity to declare SOEs. The second primary finding evinces the logic of political survival that the executive deploying the military during SOEs is subsequently more inclined to sign defense cooperation agreements to keep the military resourceful with ally sources. Furthermore, regardless of military mobilization during the SOEs, countries that declare emergencies tend to participate more in peacekeeping operations, possibly to receive funding from the international community in the post-SOE phase and to repair their reputation abroad.
Explaining multireligious nationalism: The cases of Albania and Egypt
Even though the close relationship between the Reformation in Europe and the rise of nationalism is underlined by many scholars, contemporary dynamics between religion and nationalism are rarely remembered. The religiously exclusionary procedures for the nation-state formation have been one of the main apparatuses to succeed in national homogeneity, which is always desired by nation-states. The early nation-states such as England, France, and Spain all rose upon religious homogeneity. Therefore, while it is easy to find religiously homogenous nationalism examples, multireligious nationalisms are strictly rare and require more attention. Such cases provide us with an invaluable opportunity to compare, test, and ultimately understand the complicated relationship between nationalism and religion. In this thesis, I argue that Albanian and Egyptian nationalisms successfully addressed the challenge of accommodating different religious affiliations within their populations, thus becoming rare examples of multireligious nationalism. After formulating the concept of multireligious nationalism, which entails three necessary and jointly sufficient conditions, namely, the presence of diverse religious groups within the nation, the rejection of exclusionary practices based on religion, and the recognition and inclusion of diverse religious groups; the causal background of Albanian and Egyptian multireligious nationalisms is analyzed. I argue that the efforts of Christian minorities within both societies, along with Protestant missions, contributed to the revival of Albanian and Arabic as literary languages. This revival provided a platform for minority elites to express their nationalist ideas, which were reciprocated by Muslim elites. Subsequently, external threats from other Balkan states in the case of Albania, and the British invasion of Egypt, led to the unification of elites from diverse religious groups in both contexts. Consequently, the concept of nationalism expanded to encompass diverse religions within both societies.
Beyond first glance: Exploring the impact of speed and size in the initial deployments of United Nations peacekeeping operations
In conflict-affected regions, international peacekeeping holds significant importance in alleviating violence and fostering lasting peace. This dissertation explores how the speed, size, and composition of initial deployments of United Nations (UN) peacekeeping operations impact violence and the duration of peace. The initial deployment phase is crucial as it sets the foundation for the entire mission, shaping its trajectory and potential results. This phase plays a pivotal role in shaping the views and perceptions of local populations regarding the international community's dedication to resolving the conflict and the legitimacy of the peacekeeping forces. These perceptions significantly impact the mission's effectiveness in addressing conflict dynamics and supporting peace processes. The theoretical framework of the dissertation is built on the speed and size components of initial deployments and emphasizes the crucial role of swift and substantial initial deployment. Theoretically, a fast and larger initial deployment enables seizing swift opportunities for intervention and enhances the credibility and legitimacy of the peacekeeping mission among the local population. These two mechanisms consequentially lead to prolonged peace and reduced battlefield violence. The dissertation proposes that fast and sizeable initial deployments contribute to reduced violence and longer-lasting peace. Swift initial deployments build trust and avert a possible detrimental perception of weakness by the local population. In practical terms, by quickly establishing a physical presence and building relationships with the parties involved, peacekeeping forces can deter violence, gather essential information, and prevent power vacuums. According to the rationalist bargaining model, the size and composition of peacekeeping operations are crucial factors in determining the effectiveness of UN peacekeeping missions. Larger missions with more resources, capabilities, and legitimacy are better equipped to have a greater capacity to deter conflicts, overcome commitment issues, and facilitate information-sharing between conflicting parties. By deploying a tailored personnel composition, peacekeeping missions can reduce the risk of peace failure and contribute to overall success. By filling a critical gap in the existing literature, the dissertation utilizes newly collected global data for 55 UN peacekeeping operations over 28 years and adopts a comprehensive perspective that disaggregates the phases of deployment and the personnel types. The dissertation allows for a nuanced evaluation of peacekeeping effectiveness and takes a systematic quantitative approach by employing survival analysis and negative-binomial regression. The findings have significant theoretical and practical implications for policymakers, practitioners, and scholars, providing valuable insights into the key determinants that inform future UN operations, improve their efficiency, and enhance the overall impact of peacekeeping efforts. The dissertation empirically demonstrates that prompt initial deployments lead to reduced violence and extended periods of negative peace. However, longer time gaps between suggesting and adopting a UN Security Council resolution decrease the probability of a return to war, suggesting additional time in preparation allows for comprehensive conflict analysis and preparation. Additionally, substantial initial deployments can prolong negative peace duration. The composition of the initial deployment also plays a role. An increase in troop personnel is linked to a decrease in the duration of peace, whereas more police or military observer personnel reduce the risk of peace failure. However, the findings underscore the importance of promptly deploying troops to minimize violence and bolster the peace process. The dissertation underscores the crucial role of timely and substantial initial deployments in enhancing the legitimacy and effectiveness of peacekeeping operations for reducing violence and extending the duration of peace.
Exploring covert diplomacy: A large-n analysis of negotiations between states and rebel groups
Armed groups seeking political or territorial change have frequently targeted governments, leading to armed conflicts. However, not all of these conflicts are resolved through definitive victories on the battlefield. Consequently, states have increasingly embraced alternative methods to engage with armed groups in pursuit of conflict resolution. Notably intriguing is the frequent use of secret negotiations by democratic governments despite their commitment to transparency. This study investigates the influence of secret negotiations conducted by democratic governments with rebel groups on armed conflict processes, outcomes, and the effectiveness of conflict resolution efforts. Focusing on democracies, this study confronts the puzzle of their covert interactions with armed groups, a perplexing paradox within their otherwise transparent governance. It specifically examines the role of government-appointed negotiators as representatives in shaping the credibility and legitimacy of governments in the eyes of rebel groups. The research argues that the assignment of high-level representatives by governments in the bargaining process significantly contributes to achieving the democracies' primary desire for a state of no violence. These negotiators play a crucial role in establishing trust and enhancing the government's credibility among rebel groups, thereby fostering a conducive environment for conflict resolution. This trust and credibility influence the commitment of rebel groups to the peace process and directly drive he reduction or cessation of rebel violence. On the other hand, the engagement of low-level representatives fails to foster trust, resulting in the continuation 0f violent activities by rebel groups. The study conducts a large_N analysis of a newly collected dataset to test the hypotheses and case analysis to explore the causal mechanisms further. By investigating the influence of representative selection in secret negotiations, this research aims to provide valuable insights into the effectiveness of these negotiations in halting violence.
Right-wing populism and immigration policies: Comparative analysis of Turkey, Hungary and the US cases (2014 - 2020)
While the right-wing populist governments across the world are generally examined with a deeper focus on their similarities, such as their strong emphasis on mono-culturalism, conservative nationalismgrounded with anti-elite rhetoric, and deeper focus on identity politics within the literature, it's possible to observe significant differences and deviations within the right-wing populism when it comes to the immigration policy agendas. This Master thesis aims to provide a comparative analysis of the immigration policies of three right-wing populist governments, namely the US case during the Trump administration towards the irregular migration of Latin American citizens, the Hungarian case under the leadership of Prime Minister Viktor Orban during the 2015 European migrant crisis and finally the Turkish case towards the Syrian immigrants during Syrian Civil War. Since the election of both President Erdogan in Turkey and Prime Minister Orban in Hungary took place after the presidential elections in the year 2014, the time frame of this thesis would be between the years of 2014 and 2020, which also coincides with the Syrian migrant crisis and the period of President Trump administration in the United States. Although the US and the Hungarian responses towards the imbalanced immigration problem include similarities within themselves through representing the right-wing populist-nationalist discourse on migration with more 'exclusionary' rhetoric, the Turkish response towards the Syrian immigrants since the start of Syrian Civil War in 2011 towards the migration problem deviates from these two right-wing populist leaders' approach on the issue of immigration; although several U-turns and inconsistencies within the discourse and implemented policies. After applying both quantitative research methods and qualitative text analysis to the policy speeches of three right-wing populist leaders regarding immigration during the period of 2014-2020, this thesis claims that the US case under President Donald Trump had the most exclusionary and nationalist discourse. President Trump took a tough stance towards immigrants from different ethnic and religious backgrounds, showing no willingness to consider selective humanitarianism. The Hungarian case during the rule of Prime Minister Viktor Orban represented an example of exclusionary populist-nationalist discourse with some elements of selective humanitarianism; on the condition that immigrants were Christians living under the Muslim majority authoritarian countries, as in the case of Hungary's acceptance of Coptic Christian refugees from Egypt. Whereas, the Turkish case during the rule of Turkish President Recep Tayyip Erdoğan represented an example of 'inclusionary' populist- nationalist discourse towards the immigrants in the country through the acceptance of Syrian immigrants coming from various ethnic and religious backgrounds like Kurdish people, Assyrian people and Yazidis to the country; despite President Erdoğan's 'exclusionary populist' stance in the domestic politics of Turkey through his emphasis on value-based on construction of a shared identity and his negative stance towards certain groups in the Turkish society. From these aspects, this thesis argues that it is not always easy to examine the populist approach to immigration within the exclusionary-inclusionary dualism. Depending on their perspectives on their nation's collective history and their foreign policy goals, it is possible to observe that populist leaders may adopt a relatively inclusionary attitude towards international migrants. This thesis claims that President Erdoğan's right-wing populist nationalist discourse with an 'inclusionary populist' stance towards the Syrian immigrants while 'exclusionary at home' can be attributed to the Turkish claim of 'occupying moral high ground' in line with Turkey's foreign policy perspective based on the strategic autonomy discourse. The Turkish case represented an exceptional case in that depending on the foreign policy goals of the rightwing populist leaders, their perspectives on their nations' place in the world, and the place of their countries in world politics as protectors of the oppressed one; it is possible to observe that right-wing populist leaders can also adopt welcoming stance towards the international migrants through adopting an 'inclusionary populist' discourse; while continuing their 'exclusionary populist discourse in their domestic politics simultaneously. However, this thesis also points out that through instrumentalizing the issue of immigrants as a bargaining tool for achieving certain foreign policy goals, it is also possible to observe several inconsistencies and ambiguities within President Erdoğan's populist inclusionary stance towards immigrants in some cases, despite Turkish government's emphasis on the moral responsibility of hosting refugees.
Ontolojik güvenlik vaadi olarak sosyal politika: Danimarka ve Polonya'da tarihsel mitlerden popülist fantezilere
The main purpose of this thesis is to account for the growing transformation of the welfare state into a moral and exclusionary entity across diverse European countries in the context of recent demographic pressures posed by globalization, immigration and depopulation. In this connection, this thesis offers a novel theoretical link between social policy and ontological security in which the narrative performativity of right-wing populism is central in understanding the legitimization of exclusionary policy turns across different welfare regimes. Through the cases of Denmark and Poland, as representative of dissimilar historical trajectories, ontological security regimes and welfare traditions, it is argued that right-wing populist actors in both countries have instrumentalized social policy as an instrument of 'reassurance' by promising 'anxious' subjects potentially powerful mechanisms of identification and differentiation at times of uncertainty. In explaining this theoretical link, this study foregrounds the role of 'affective temporality' as a powerful narrative element that can enhance the emotional and ontological appeal of populist social policy discourses. Accordingly, by proposing Lacanian psychoanalytic contributions to the relationship between populism and ontological security, it is argued that populist social policy narratives frequently draw on historically-rooted insecurities, emotions, myths, desires and fantasies in legitimization of policy changes. In particular, it has been argued that populist actors frequently link the past, present and future into a simplified, emotionally charged, desire-infused fantasmatic narratives about the national welfare, thereby promising 'anxious' subjects stronger degree of ontological security. This study therefore argues that such storytelling, which draw on a historical and fantasmatic temporality, is an important populist discursive strategy for understanding the legitimization of exclusionary/moralistic social populist policy transformations in Denmark and Poland across the wider political spectrum. This research is based on critical narrative analysis of social policy texts, written or spoken, produced by right-wing populist actors in Demark and Poland under the demographic pressures posed by globalization between 2008-2022.
Emerging donors in a changing domestic and global context:Evidence from Turkey
The rise of new donors of official development assistance (ODA) since the 2000s is seen as a turning point in the field of international development, representative of the power shift between emerging powers and the established international order. Since 2002, Turkey has been identified as one of the emerging donors that have developed sizable ODA programs. In the meantime, Turkey's rapid rise as a donor of foreign aid throughout the 2000s also marks an unconventional turn in the course of its traditionally inert foreign policy. For scholars of international relations, this presents a puzzle: How, and more importantly, why, has Turkey's foreign aid policy evolved in the past two decades? What factors have exerted influence over Turkey's foreign aid policymaking, through which structures or agents, and to what extent? How do these factors differ from those present in other emerging donors? This dissertation aims to address these questions through an eclectic framework that borrows from various theoretical perspectives. The debate surrounding the rise of emerging donors has produced a recent stream of literature positioned at the crossroads of international relations, economics, development studies, and political geography. The objective of this dissertation is to contribute to this multidisciplinary literature by developing a three-level analytical framework to uncover Turkey's foreign aid policymaking within a dynamic global and domestic context. This dissertation argues that among the myriad of international and domestic factors, including ideational forces, material interests, and political institutions, the previously overlooked role of political actors at the individual level has also had a significant influence on Turkey's foreign aid policy priorities and modalities since the 1990s. Based on the same approach, the study also proposes a four-fold periodization of Turkish foreign aid policy between 1992 and 2022. With the findings it harvests from the Turkish case, it also presents a comparative account of emerging donors in order to assess similarities and differences in policy-making, and to locate Turkey within the existing typologies and categorizations. To investigate the shifts in Turkey's foreign aid policy in the past three decades, this study combines semi-structured elite interviews and primary documentary sources from the Turkish International Cooperation Agency (TİKA), Ministry of Foreign Affairs, Presidency of the Republic of Turkey, Maarif Foundation and other non-governmental organizations to analyze Turkey's foreign aid policy in Latin America and Sub Saharan Africa.
Marriage-based naturalization applicants' experience with unwritten requirements and bureaucratic discretion: The case of Turkey
In Turkey, Law No. 4866 (2003) represented a significant turning point in naturalized citizenship through marriage, simultaneously restricting and enabling access. While it permitted naturalization through marriage for men for the first time, it also revoked the automatic grant of citizenship through marriage for women and imposed various conditions on those applying. The passage of Law No. 5901 (2009) set forth additional requirements for marriage-based naturalization and established the Citizenship Application Review Commission. Each of these developments increased the role of bureaucratic officials—and bureaucratic discretion—in the naturalization process. In their dual role as de facto policy makers and as gatekeepers of the symbolic boundary of the state, bureaucratic officials determine who meets citizenship requirements and (re)define what is and is not in the public interest. Fieldwork, consisting of responses to an online survey and in-depth interviews with those applying for or granted citizenship through marriage as well as attorneys and consultants working with citizenship applicants, allows an applicant-centered examination of the role of bureaucratic discretion in within the Turkish context. I argue that bureaucratic discretion—demonstrated through unofficial policies and additional requirements imposed on would-be citizens by bureaucratic officials—is utilized in support of specific understandings of the Turkish national identity, a legacy of historical and contemporary nation building efforts. This leads to disparate marriage-based naturalization trajectories and outcomes as well as implicitly making marriage-based naturalization part of the ongoing nation-building project, requiring that applicants perform their understanding of the Turkish identity throughout the application process. Keywords: Turkey; citizenship; marriage; bureaucratic discretion; national identity
Framing negotiations: How international mass media frame international-multilateral negotiations
This dissertation investigated the international news media's coverage of international multilateral negotiations. The research mainly analyzed news framing in news stories. The aim was understanding how the media utilized frames and if the topics and time impacted the news stories' framing. Based on Semetko and Valkenburg's work, the current study used MAXQDA to analyze 738 news stories from the CNN, Euronews, CGTN, and Press TV websites. The study chose two agreements reached through long-term negotiations between multiple players: Iran's nuclear deal, also called the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), and the Paris Climate Agreement. Twenty-three questions were distributed in five frames, including attribution of responsibility, conflict, economic consequences, human interest, and morality, to analyze every news story on the abovementioned issues. The main result suggests that the media focused on state players, and none gave significant weight to non-state actors in the two studied issues. The conflict frame was the most dominant in overall coverage. The responsibility frame followed only by a small margin. In either case, the framing process paid insufficient attention to human elements. The economic effect of the issues on ordinary people was underreported, and the humane aspects of the stories were almost ignored. The economy frame came third. Morality and human interests were the least used frames, respectively. However, the dominance of particular frames changed according to the topic and time period. Although differences were found between media outlets, their general approach to frame use was noticeably similar. The study suggests that differences in ideology and ownership did not significantly affect how the media framed the negotiations and events. As a result, despite the different players and interests, the media saw the negotiations and diplomatic interactions mainly through frames of conflict and responsibility rather than the economy, human experiences, and morality. A classic case of international security, such as nuclear proliferation in Iran's case, did not get a significantly different treatment from a newcomer to the international relations arena like the environmental issue. Despite differences in framing based on topics, studied media generally treated both topics similarly by implying conflict and responsibility of the state players as the dominant frames.
Decoding government discourse on the IMF: the case of Mexico
This thesis explores the motivations and determinants behind borrowing governments' discourse on the International Monetary Fund (IMF), focusing on the case of Mexico. The objective of this thesis is to shed light on the attitudes toward international organizations by unraveling the factors shaping the sentiment of incumbent governments regarding the IMF in the context of changing economic and political circumstances. The main question guiding this study was, "What factors determine the borrowing governments' discourse on the IMF?" Drawing on the qualitative method of critical discourse analysis (CDA) and the discourse-historical approach (DHA), this thesis examines the tone portrayed in Mexican policymakers' discourse between 2013 and 2023 through an analysis of primary and secondary sources. The results of this analysis revealed a shift in the Mexican political discourse concerning the IMF from a positive and optimistic sentiment to a negative and blaming tone. This shift was characterized by a number of factors. Firstly, the era before the election of the left-wing populist leader, Andrés Manuel López Obrador (AMLO), witnessed a positive tone, indicating cooperation and endorsement between Mexico and the Fund, particularly during Enrique Peña Nieto's presidency. Conversely, beginning with AMLO's electoral campaign and under AMLO's leadership since December 2018, the sentiment gradually transitioned from unreserved optimism to increasing hostility, notably intensifying during and after the COVID-19 pandemic. Secondly, this thesis concludes that the governmental statements, since the populist government assumed power, positioned the government as the defender of the people against the corrupt elites both in domestic and international politics and displayed a more emotional language than the non-populist government. Lastly, the intensification of negative tone and scapegoating language in discourse coincided with the consolidation of power and legitimacy of the government within domestic politics. This thesis is novel as it addresses an understudied area at the intersection of IMF literature and populism studies. This research contributes to the literature by providing insights into how borrowing governments' discourse towards the IMF evolve for scholars of international relations and international political economy.
Men of the people a comparative analysis of the 2019 mayoral election campaigns in Istanbul and Budapest
In illiberal settings, the defeat of long-standing populist governments by opposition parties presents a significant challenge. In this dissertation, I explore the party strategies that resulted in opposition victories in the 2019 mayoral elections in Istanbul and Budapest using three methodologies. The central methodology of the study is an integrated quantitative content analysis (N = 14,668) capturing various aspects of election campaign rhetoric, including issues such as policies, populism, and character, as well as tone. Aligned with the content analysis findings, I conduct four in-depth qualitative studies on election campaigns. Finally, I introduce the Dynamic Polarization Model, employing time-series analysis on elite rhetoric to observe the emergence of affective polarization and analyze how parties leverage various issues to delineate in-group and out-group dynamics. I argue that, lacking office experience, the opposition leverages strategic communication to defeat entrenched populist incumbents. This involves selectively emphasizing salient issues distinct from government agendas. As a result, elite confrontation shifts towards populist issues rather than policies. This process also tends to draw opposition parties towards populism. However, unlike governments, they emphasize people-centric approaches over anti-elitism to establish credibility and ownership of selected policy issues. Furthermore, the opposition's choice of issues boosts positive communication, while their outreach to diverse voter bases shapes their strategies in confronting the respective governments. The study concludes that while these tactics aid opposition victories over populist incumbents, they can also exacerbate partisan divides and impede democratization efforts in these contexts.
Diplomatic coercion: Theorizing and measuring diplomatic sanctions
This dissertation investigates the role of diplomatic sanctions in world politics by focusing on their coercive potential. While states frequently employ diplomatic sanctions for various foreign policy purposes, little is known about their true functionality, thanks to the lack of adequate scholarly attention. To better understand the dynamics of diplomatic sanctions and how they interplay with other coercive tools, this dissertation aims, first, to develop an appropriate analytical and theoretical framework to analyze diplomatic sanctions within the broader concept of coercion; second, to identify the peculiar characteristics of diplomatic sanctions that distinguish them from other coercive and non-coercive instruments in order to evaluate their comparative utility; third, to determine the conditions under which states are more likely to employ diplomatic sanctions through a comprehensive analysis of the potential explanatory variables; finally, to uncover the signaling value of diplomatic sanctions by analyzing whether or not they predict the use of other coercive tools - namely economic sanctions and military measures in subsequent encounters. To do so, this dissertation primarily uses the new Diplomatic Sanctions Dataset, compiled as part of this project, and adopts both quantitative as well as qualitative research methodology, which includes mini case studies. Consistent with the existing literature, the results of the onset analyses indicate that democracies are less likely to use diplomatic sanctions against one another but more likely to employ them, especially against non-democracies, and they are also more likely to be the targets of these sanctions. Additionally, the propensity to employ diplomatic sanctions is higher between joint members of IGOs and allies, which are commonly considered to have conflict-reducing effects. Intuitively, rivalry increases the probability of diplomatic sanctions onset. The results suggest that relative power capabilities and economic interdependence do not have significant effects on their initiation. In addition, the study also demonstrates that while diplomatic sanctions can be employed as one of the initial steps to escalate the pressure on the target state gradually, they can also communicate the intention of de-escalation between rivals.
Assessing the role of bias in mediation: An analysis of mediation efforts to the Cyprus conflict
Mediators can be biased towards one disputant during mediation. One potential factor is the existence of an alliance membership, whereby a mediator may favour one disputant due to a shared alliance. This phenomenon, known as alliance bias in mediation, has been the subject of extensive academic study. The consensus in the literature that allies are more likely to get involved in a conflict between other members of the alliance demonstrates the significance of the subject. Consequently, this thesis seeks to address the research question of how does an intervention of a biased ally in an intra-alliance conflict impact the outcome of the mediation? The mediation efforts of the US and the UK to the Cyprus conflict between Turkey and Greece exemplifies such case, since all actors are allied through The North Atlantic Treaty Organization (NATO). Informed by the theoretical framework of alliances and the bias in mediation, the interventions of the US and the UK to the Cyprus conflict are analyzed. The mediation efforts of the UN as an unbiased actor are also discussed. This thesis therefore elaborates on the impact of a biased mediator from a different angle based on an intra-alliance dispute and within the context of a contemporary conflict that remains unresolved.
The relationship between affective polarization and perspective-taking: A multi-method assessment
In this dissertation, I aim to scrutinize the relationship between perspective-taking and affective polarization using multi-method assessment and cross-national data. First, I delved into the dynamics of affective polarization and the process of out-partisan perspective-taking in a typical multi-party context in Turkey. In-depth interviews with 23 partisans showed that the "out-party" is represented not only by the least-liked party but also by all the parties outside the electoral alliance. Additionally, perspective-taking that is focused on "out-partisans" rather than "opposing policies" worked better. Therefore, in the second study, I designed an out-partisan perspective-taking intervention based on the "Out-group Experience Effect" framework and the logic of "Perspective-getting" to enhance the out-partisan perspective-taking process. I conducted the experiments in two countries with alarming levels of partisan animosity: the U.S. (n=386) and Turkey (n=605). I found that the intervention improved positive attitudes towards the individual target out-partisan. In addition, the effect spilled over to feelings of warmth towards the out-partisan group in general and supporters of all parties outside one's electoral alliance (only in Turkey). The third study provided observational large-N evidence for the link between perspective-taking and out-party attitudes using representative survey data. Moreover, I tested the role of attitudes towards a politicized social group, immigrants, in the model via two studies. First, in a preliminary study, I investigated the link between immigrant empathy and anti-immigrant prejudice across 32 European countries (1500 individuals on average from each country) using European Values Survey (EVS) 2017 data. Then, in the main study, I used the American National Election Survey (ANES) 2020 data (n=8,280 for pre-election interviews and n=7,449 post-election re-interviews) to test the role of immigrant prejudice in mediating the immigrant perspective-taking and out-party sympathy in the U.S. I found that anti-immigrant prejudice mediates the link between perspective-taking and out-party sympathy. Overall, the dissertation provides cross-national, multi-method evidence for the link between perspective-taking and out-party animosity.
The European global climate policy: the analysis of the interplaybetween normative and geopolitical tools and objectives
The multipolar turn of world politics in the 21st century created challenges and openings for the traditional powers. The pandemic triggered a new perception of nature, engendering many discussions about sustainable development. The EU, traditionally constructed as a normative power, adjusted its global climate policy to current geopolitical realities. Commission President von der Leyen declared her decision to steer the EU's global policy towards geopolitical thinking in 2019. The ambitions to lead the global direction of sustainable development are reified under the European Green Deal aiming to make Europe the first carbon neutral continent by 2050. This thesis analyses the historical evolution of the geopolitical and normative global climate policy tools and objectives of the EU and their connections with Russian global climate policy under the UN. It analyses the use of these tools and iteration of these objectives under European speeches and statements during COPs and State of the Union Addresses.
Ulusal güvenlik söylemi ve Türkiye-ABD ilişkilerinin değişen dinamikleri: 1 Mart Tezkeresi örneği
Bu araştırmada, Körfez Savaşı'ndan itibaren Türkiye-ABD ilişkileri ulusal güvenlik söylemi üzerinden ve 1 Mart Tezkeresi örneğinde analiz edilmektedir. Çalışmanın temel amacı, iki ülke ilişkilerinin dinamiklerinin Körfez Savaşı'yla birlikte değişmeye başladığı ve ABD'nin bu bölgede yürüttüğü politikaların Türkiye tarafından ulusal güvenliğine tehdit olarak kodlandığını ortaya koymaktır. Tezin teorik iddiası ise Kopenhag Okulu'nun güvenlikleştirme kuramının, Türk-ABD ilişkilerinde Türkiye açısından yaşanan bu değişimi anlamak için yeni bir kavrayış sunacağıdır. Güvenlikleştirme teorisi, politik alanda seyreden iki ülke ilişkilerinin ulusal güvenlik alanına taşınmasında söylem üzerinden alternatif bir perspektif sunmaktadır. Kuzey Irak'ta Kürt oluşumunun ortaya çıkmasıyla beraber Türkiye-ABD ilişkilerine önce güvensizlik siyaseti hâkim olmuştur. 2003 Irak işgali sürecinde ise Kürt oluşumunun bağımsız bir devlete dönüşme olasılığıyla beraber iki ülke ilişkilerinin nasıl güvenlik alanına taşındığı güvenlikleştirme teorisinin sağladığı kuramsal çerçeve ile açıklanmıştır. Bu argümanlar, iki ülke ilişkilerinde kırılma kabul edilen 1 Mart Tezkeresi üzerinde test edilmiştir. Çalışmada, Soğuk Savaş boyunca ortak tehdide karşı askeri işbirliği üzerinden şekillenen ve zaman zaman "stratejik ortaklık" gibi güçlü kavramlarla ifade edilen iki ülke ilişkilerinin, ABD'nin bölgedeki politikaları nedeniyle Türkiye'nin politik elitleri tarafından ulusal güvenliğine tehdit olarak inşa edildiği sonucuna varılmıştır.
Karşılaştırmalı siyaset teorisi açısından Ahmet Davutoğlu'nun medeniyet söylemi ve ben idraki
Karşılaştırmalı siyaset teorisi açısından Ahmet Davutoğlu'da Medeniyet söylemi ve Ben İdraki kavramının analizi ile özellikle İslam ve Batı dünyası arasındaki bireysel bilinç durumundan kolektif bilinç durumuna geçiş ve bunun devlet, toplum ve siyaset alanlarındaki tezahürleri açısından ele alınacak ve daha üst bir kategori olarak değerlendirilen medeniyet kavramının ben idraki süzgecinden geçirilmiş biçimi analiz edilmeye çalışılacaktır. Bu süreç bireylerin hem bireysel hem de toplumsal ilişkilerini etkilemektedir. Özellikle son 20 – 30 yılda kadim medeniyet havzalarında görülen kimlik canlanmaları, Avrupamerkezcilik karşısında ciddi argüman olarak kullanılmaktadır. Aslında bu canlanmalar gerek Batı akademi dünyasında gerekse de Doğu akademi dünyasında hem zengin bir literatürün oluşmasına sebep olmuştur hem de bu canlanmayı anlamaya çalışan teorik ve karşılaştırmalı çalışmalarında ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Aynı şekilde bu tartışmalar ülkelerin kendi içlerinde de gerek iç siyasetlerinde gerekse de dış siyasetlerinde önemli rol oynamaya başlamıştır. Bu noktada Karşılaştırmalı siyaset teorisi ve bu bağlamda bunun Türkiye'de öncülerinden olan Ahmet Davutoğlu'nun Medeniyet Söylemi ve bu söylemde merkezi bir kavram olarak yer alan Ben İdraki kavramının analizi karşılaştırmalı bir biçimde ele alınacaktır.
Demokratik sosyalizm modelinde siyasal katılım: Türkiye İşçi Partisi örneği 1961–1971
Bu tez çalışmasında, demokratik sosyalizm modelinin yöneten – yönetilen ilişkilerini nasıl ve hangi prensipler dâhilinde ele almakta ve okuduğuna odaklanılmıştır. Bu doğrultuda, yöneten – yönetilen ilişkilerinin yapısı ve uygulama biçimleri irdelenmiştir. Yöneten – yönetilen ilişkilerinin tarihsel süreç içerisinde yaşamış olduğu dönüşümlerde demokrasi kavramının icadı ve gelişiminin rolü sorgulanmıştır. Demokrasi kavramı üzerinden siyasal katılım kavramına ulaşılmıştır. Siyasal katılım kavramı çözümlemesinde bulunularak, kavramın, yöneten – yönetilen ilişkilerini hangi sınırlar dâhilinde çerçevelendirdiği sorularına yanıtlar aranmıştır. Siyasal katılımı etkilediği düşünülen gelir eşitsizliği, cinsiyet, kimlik ve yaş faktörleri demokratik sosyalizm modeli üzerinden okunarak siyasal katılım ve demokratik sosyalizm modeli arasındaki ilişki incelenmiştir. Yöneten – yönetilen ilişkileri ve siyasal katılım kavramı çözümlemelerimiz tezimizin amacı olan demokratik sosyalizm modelinin bulunmuş olduğu politik hattın belirlenmesi sürecinde yol gösterici nitelik taşımaktadır. Bu doğrultuda, demokratik sosyalizm modelinin kavramsallaştırma aşamasına geçilmiştir. Demokratik sosyalizm modelinin doğru bir zeminde kavramsallaştırılmasını sağlayabilmek adına modelin ortaya çıkışını ve gelişimini sağladığını düşündüğümüz düşünsel kaynaklar ve somut olaylar incelenmiştir. Nihayetinde, demokratik sosyalizm modelinin yöneten – yönetilen ilişkilerini hangi ilkeler doğrultusunda örgütlediğinin yanıtı aranmıştır. Bu yanıt arama sürecinde 1961 – 1971 yılları arasında demokratik sosyalizm ilkeleri doğrultusunda hareket ettiklerini ilan eden Türkiye İşçi Partisi, İspanya Komünist Partisi, Fransa Komünist Partisi, İtalya Komünist Partisi ve Halk Birliği (Şili) örgütlerinin, yöneten – yönetilen ilişkilerini nasıl okuduklarının cevabı aranmıştır. Geniş çerçeveden değerlendirilen bir Türkiye İşçi Partisi çözümlemesi ile yöneten – yönetilen ilişkilerinin demokratik sosyalizm modelinde hangi ilkeler üzerinden şekilleneceği belirlenmiştir. Buna göre demokratik sosyalizm modeli etkin siyasal katılım üzerinden yöneten – yönetilen ilişkilerini ele almaktadır. Bunun sonucunda demokratik sosyalizm modelinin uygulanabileceği alan ve modelin bulunmuş olduğu politik hat, liberal demokrasi sınırlarıyla çerçevelendirilmiştir.
Devlet inşasında kalpleri ve zihinleri kazanmak: NATO-Afganistan örneği
Devlet inşası müdahaleleri çoğunlukla batılı devletlerce yürütülmektedir. Müdahalede bulunan gruplar, bildikleri batılı demokratik kurumları tanımadıkları toplumlara kabul ettirmeye çalışmaktadır. Ancak her devlet demokratik yönetimi kabul etmemektedir. Tarihten gelen yönetim anlayışlarına körü körüne bağlı toplumlar da bulunmaktadır. Hatta ulus devlet olamamış toplumlarda da devlet inşasına ihtiyaç duyulduğu durumlar yaşanmaktadır. Bazı toplumlar devletin otoritesinden bağımsız bir şekilde bölgesel, kabilesel ya da feodal yapılar şeklinde yönetilmektedir. Bu nedenle, devlet inşası çalışmalarında toplumun ortak beklentilerinin belirlenerek tüm toplumun beklentilerini karşılayacak bir yöntem uygulamak önemlidir. Kısacası topluma ulaşılarak kalplerinin ve zihinlerinin kazanılması kilit bir rol oynamaktadır. Burada belirtilen "kalpler", müdahaleye karşı oluşabilecek isyanlara karşı çıkmanın toplumun faydasına olduğunu; "zihinler" ise müdahil güçlerin toplumu korumayı amaçladığını açıklamaktadır. Toplum tarafından bu iki olgu yeterince kabullenildiğinde, müdahaleye karşı direniş yerine destek verme eğilimi oluşmaktadır. 11 Eylül saldırılarının ardından NATO, Taliban ve El Kaideyle mücadelenin yanında yeni kurulan yönetimin desteklenmesi ve tüm ülkede otoritesinin tesis edilmesine, ülkedeki sosyal reformların tesisine, kalkındırma faaliyetlerinin yürütülmesine ve Afgan güvenlik güçlerinin yetiştirilmesine öncülük etmeye başlamıştır. Ancak tüm bu çabalara rağmen NATO güçlerinin ülkeden ayrılmasının ardından Afganistan devlet yönetiminden eğitime, insan haklarından ekonomiye ulaşılan seviyesini koruyamamış ve tekrar başarısız bir devlet konumuna düşmüştür. Bu durumun bir nedeni de NATO'nun Afganistan'da sorumluluğunu üstlendiği devlet inşası faaliyetlerinin Afgan toplumu tarafından tam olarak kabul görmemesi ve Taliban'ın bu durumdan faydalanması olmuştur.
Avrupa Birliği-Türkiye ilişkilerini iklim ve Avrupa Yeşil Mutabakatı üzerinden okumak
İklim krizi 1990'lı yıllardan itibaren küresel bir sorun haline gelerek Avrupa Birliği'nin (AB) de gündeminde önemli bir yer tutmaya başlamıştır. Bu çerçevede AB, iklim kriziyle mücadelede öncü bir rol oynayarak, AB ekonomisinin çevresel olarak sürdürülebilir olmasını sağlayacak kapsamlı bir politika paketi olan Avrupa Yeşil Mutabakatı'nı 11 Aralık 2019'da kabul etmiştir. Türkiye-AB ilişkileri başlangıçtan itibaren inişli çıkışlı bir yapı göstermektedir ve ikili arasındaki köklü ilişkiler nedeniyle Türkiye iklim krizi ve Avrupa Yeşil Mutabakatı gibi gelişmelerden de doğrudan etkilenmektedir. Her ne kadar Türkiye-AB ilişkileri son yıllarda durma noktasında olsa da taraflar 2012'den beri pozitif gündem çerçevesinde ikili ilişkilerin güçlenmesine çalışmaktadır. Bu kapsamda, vize serbestisi, göç, enerji gibi konular pozitif gündem başlığı altında değerlendirilmiş fakat hiçbiri Türkiye-AB ilişkilerinde pozitif gündem yaratmada uzun ömürlü bir etkiye sahip olamamıştır. Literatürde, Avrupa Yeşil Mutabakatı ve iklim krizinin uzun bir aradan sonra Türkiye-AB ilişkileri üzerindeki olumlu etkisine odaklanan çalışmalar görebilmek mümkündür. Bu yüksek lisans tezi de Türkiye-AB ilişkilerini iklim krizi ve Avrupa Yeşil Mutabakatı çerçevesinde değerlendirmeyi ve söz konusu gündemlerin ikili arasındaki ilişkilerin iyileşmesine bir etkiye sahip olup olmadığını araştırmayı hedeflemektedir.
Birleşmiş Milletler barış gücü operasyonlarında bölgesel örgütlerin hak ihlalleri: Afrika Birliği operasyonları
Soğuk Savaş sonrası dönemde uluslararası sistemin polisi olarak adlandırılan Birleşmiş Milletler'in uluslararası barış ve güvenliği sağlamak ve korumak amacıyla gerçekleştirdiği barış gücü operasyonları uluslararası sistemin revizyon etkileriyle beraber dönüşüme uğramış ve kapsamı genişlemiştir. Soğuk savaş dönemi ve öncesinde daha çok yumuşak diplomasi faaliyeti olan arabuluculuk kapsamında gerçekleştirilen operasyonlar bu dönemden sonra gerekli görülen durumlarda zorlayıcı eylemleri de içermeye başlamıştır. Bu değişim ve dönüşümde etkili olan temel unsurların başında özellikle Afrika gibi sömürge devletlerini bünyesinde barındıran kıtalarda yaşanan iç savaş ve çatışmalar gelmektedir. Hiç kuşkusuz yaşanan iç savaş ve çatışmaların en büyük etkisi birey üzerinde olmaktadır. Bölgesel düzeyde başlayan şiddetin ulus aşan bir hal alması uluslararası barış ve güvenliğin sağlanmasında en büyük engeldir. Bu engelin kaldırılması, dünya barışının sağlanması ve insan haklarının korunması misyonlarına sahip olan Birleşmiş Milletler, Afrika bölgesinde Afrika Birliği ile işbirliği yaparak bölgede aktif rol olmaktadır. BM- AfB iş birliğinde gerçekleşen ve BM bünyesinde "mavi bereliler" olarak adlandırılan barış gücü askerlerinin sığınma kamplarındaki kadın ve kız çocuklarına cinsel şiddet ve sömürü uygulaması uluslararası sistemin üzerinde ciddiyetle durması gereken bir konudur. İç savaş ve çatışmaların yoğun olarak yaşandığı ve bünyesinde birçok insan hak ihlalini barından Somali, Orta Afrika Cumhuriyeti ve Demokratik Kongo Cumhuriyeti' nde çok ciddi cinsel şiddet ve istismar vakaları yer almaktadır. Birleşmiş Milletler ordusunun olmayışı ve dolayısıyla Afrika Birliği ve Afrika Birliği üye devletlerinin askerlerinden yararlanan Birleşmiş Milletler hakkındaki bu iddialar BM'ye zarar vermekte ve uluslararası sistemdeki imajını zedelemektedir.
Türkiye'nin AB'ye üyelik sürecinde lobicilik faaliyetlerinin rolü
Decision-making in democratic systems is an open process. It is a process in which before decisions are made, public authorities learn the opinions and views of relevant parties and find a way to compromise. The parties affected by the decisions will try to influence the authorities in line with their interests. These activities, called lobbying, have become an important part of the political culture in modern democratic countries. The aim is to influence the political mechanism in decision-making processes. These structural features in democratic systems are also reflected in the structure of the European Union (EU). Turkey is a unique example for one of the longest membership processes a country has had to the EU and the role of lobbying is valuable in terms of introducing Turkey throughout this process. Lobbying is based on an ethical framework in the EU and transparency is essential. Contrary to this, in Turkey, lobbying activities have not been placed in an official framework nor a legal basis and it is an informal field. Examining the role of lobbying and how it is socially constructed in this relationship accordingly with interests and as a result of interactions, will help to better understand some of the EU's criticisms of Turkey and Turkey's deficiencies in this area. It would not be correct to attribute the current point of Turkey-EU relations entirely to lobbying, but despite this long-standing relationship with ups and downs, both sides do not give up on each other and examining the role of lobbying will bring a different perspective to their relations.
Türkiye-AB ortak eylem planı ekseninde Suriyeli sığınmacı krizinin sivil toplum alanında yönetişim boyutu ve Türkiye incelemesi
2011 yılında Suriye'de başlayan 2014 yılında en yüksek noktaya ulaşan sığınmacı krizinin en önemli yanı sınır komşusu olan Türkiye'yi etkilemiş olmasıdır. Bu etkilerle birlikte ulusal ve uluslararası aktörlerin yanı sıra sivil toplum kuruluşları (STK) Türkiye'de göç yönetişimi alanında önemli insani yardım çalışmalarına imza atmıştır. Özellikle Türkiye-AB arasında imzalanan Ortak Eylem Planı, yönetişim modelinin önemli bir adımı olmuştur. Bu Eylem Planı Suriye'deki krizin yol açtığı duruma koordineli çabalarla geçici koruma altındaki Suriyelilerin desteklenmesi ve küresel göç yönetişimi konusunda işbirliğinin arttırılması yönünde Türkiye ve AB arasındaki önemli bir mutabakatı yansıtmaktadır. Bu mutabakat ekseninde krizin insani yardım kuruluşları aracılığıyla ivedi ve ilkeli bir şekilde yönetilmesi ön görülmüştür. Küresel göç yönetişiminde kapsamlı, bütünsel, hem yapıyı hem de kurumları bir araya getirebilen, sosyo-mekansal analizler yapabilen, dinamik ve göç deneyimlerine sahip gereklilikler önem taşımaktadır. Bu nedenle bu çalışmada Avrupa Birliği Sivil Koruma ve İnsani Yardım Operasyonu (European Civil Protection and Humanitarian Aid Operations - ECHO) fonu kapsamında sosyal uyum çalışmaları yürüten Türk Kızılayının, koruma programı yürüten Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliğinin (United Nations High Commissioner for Refugees - UNCHR) ve geçim kaynakları programını yürüten Birleşmiş Milletler Göç Kuruluşunun (United Nations International Organization for Migration - IOM) küresel göç yönetişim boyutu Neoliberal Kurumsalcılık perspektifiyle ele alınmıştır. Neoliberal Kurumsalcılık Nye ve Keohane'nin temsil ettiği uluslararası iş birliğine odaklanan devleti tek başına ana aktör değil, sadece toplumsal grupların çıkarlarının üretilmesinde bir araç olarak konumlandırmıştır. Bu tez çalışmasında yer alan tüm insani kuruluşlar göç konusunda büyük deneyimler elde etmiştir. Uygulanan yönetişim modeli sığınmacı krizinin azalmasında ve sosyal uyumun oluşturulmasında kilit rol oynamıştır. Bu çalışmada cevabı aranan temel soru 'Türkiye-AB Ortak Eylem Planı' ekseninde, Türkiye'deki Suriyeli sığınmacı krizinin küresel göç yönetişimi boyutunun ve insani yardım çalışmalarının Neoliberal Kurumsalcılık perspektifiyle nasıl değerlendirildiği?'dir. Bu çalışmaya katkı sağlayacak önemli nokta Türkiye-AB Ortak Eylem Planıyla birlikte temeli atılan insani yardım programlarının incelenmesidir. Bu programlar, sığınmacı krizi boyunca kritik önem taşıyan koruma, sosyal uyum ve geçim kaynakları gibi önemli yönetişim çalışmalarıdır.
The Polar Silk Road and its impacts on economic security of China
In January 2018, People's Republic of China (hereinafter referred to as "China") State Council Information Office released a White Paper titled, "China's Arctic Policy" (See Appendix 1). In the Arctic White Paper, China formally announced itself as a 'Near-Arctic State' and explained its aims in the Arctic. The Arctic White Paper introduced the 'Polar Silk Road' concept, which refers to China's ambitious plans to develop shipping lanes through the Arctic that would reduce shipping times and costs for trade between Asia and Europe. This would likely positively affect China's economic security by providing a faster and more reliable trade route, potentially reducing their dependence on the more congested and politically unstable shipping lanes through the South China Sea and the Suez Canal. The Arctic White Paper also indicated that China is not only aiming to leverage the shorter passage to Europe by the Polar Silk Road but also to do scientific research, explore natural resources, and implement governance in the Arctic region. This thesis concludes that although leveraging the Polar Silk Road will have significant positive effects on Chinese economic security; it will also present some serious risks such as governance issues in the Arctic, and international power conflict which may lead to political backlash and economic sanctions. Each of the advantages and risks has been examined and evaluated from the Copenhagen School perspective with an aim to predict how leveraging the 'Polar Silk Road' will impact the economic security of China. Keywords: Polar Silk Road, Economic Security, Copenhagen School, Arctic.
Küresel adaletsizlikler ve toplum sözleşmesi: Beş Adalet İlkesi ile Birleşmiş Milletler analizi
Bu tez çalışması günümüzde küresel olarak artan adaletsizliklerin nedenlerini araştırmaktadır. Adalet siyasi tarih boyunca talep edilen bir olgu olsa da adaletsizliklerin radikal bir biçimde arttığı dönemlerde daha fazla aranılan bir kavram olarak öne çıkmaktadır. Bu nedenle adalet arayışımız her ne kadar siyasi tarih kadar uzun bir geçmişe dayansa da her dönemin adalet arayışının kendine özgü nitelikleri; kavramın her dönemde yeniden düşünülmesini ve kümülatif/eklenik bir kuramsal yaklaşımla değerlendirilmesini gerektirmektedir. Çünkü siyasi tarih göstermektedir ki adalet çözülmesi ya da mutlak anlamda tanımlanması gereken bir kavramdan öte, her dönemde yaşanan adaletsizlikleri tanımlayabilen, bu bağlamda siyasi tarihten adalete dair norm ve ilkelerin analizlerine dayanarak sürekli geliştirilebilen kuramsal bir yaklaşımla kümülatif ve dinamik bir süreci ifade etmektedir. Bu ihtiyaç doğrultusunda bu tez çalışması günümüzde yaşanan bazı küresel adaletsizlikleri tanımlayarak, uzun bir adaletsizlik deneyimine sahip siyasi tarihten toplum sözleşmesi kuramı özelinde örneklerle adalete dair norm ve ilkeleri analiz ederek kuramsal bir yaklaşım geliştirmiştir. Bu kuramsal yaklaşım adalete dair mutlak tanımlardan öte, siyasi tarihin günümüzün adaletsizlikleriyle ilişkilendirilebilecek adaletsizlik deneyimlerini analiz ederek ulaştığı norm ve ilkelerin adaletin sağlanmasına dair kümülatif ve dinamik süreçte nasıl konumlanabileceğine dayanmaktadır. Buna göre bu tez çalışması günümüzde yaşanan kimi adaletsizlik sorunlarını siyasi tarihte yaşanan adaletsizlik deneyimleriyle ilişkilendirerek her bölüm sonunda adalete dair ulaştığı normların / ilkelerin birbiri ile olan nedensellik ilişkisini açıklayarak bütüncül bir kuramsal yaklaşım geliştirilmiştir. Sonuç olarak geliştirilen bu kuramsal modelle günümüzde küresel olarak barış ve adaleti sağlaması beklenen Birleşmiş Milletler (BM) analiz edilerek; günümüzde artmaya devam eden adaletsizliklerin ve küresel olarak sağlanamayan adaletin nedenleri açıklanmaktadır.
Türkiye'de göçmen kadın emeği ile ilgili yazılmış lisansüstü tezler ve prekarya kavramsallaştırması
Türkiye'de göçmenler, neoliberal kapitalizm ile beraber esnek ve güvencesiz çalışma koşullarından toplumda en çok etkilenen kesimdir. Neoliberal politikaların sonucunda esnek istihdam biçimlerinde güvencesiz bir şekilde çalışan insanlar prekarya olarak tanımlanmaktadır. Uluslararası emek göçü bağlamında, göçmenlerin gittikleri ülkelerde ucuz iş gücü kaynağı olarak, genelde kayıt dışı işlerde ve düzensiz statülerde çalıştıkları görülmektedir. Göçmen kadınlar bu koşullardan daha olumsuz etkilenmekte ve gerek emek piyasasında gerek sosyal yaşamda toplumsal cinsiyet eşitsizlikleri deneyimlemektedir. Bu araştırmada, Türkiye'deki sosyal bilimler alanında 2013-2023 yılları arasında "kadın göçmen" ile ilgili yayınlanmış yüksek lisans ve doktora tezlerinde kadın göçmen emeğinin nasıl incelendiği, kavramsal ve teorik çerçevede nasıl ele alındığı incelenmektedir ve bu anlamda daha özelde Türkiye'de çalışan göçmen kadınlar, prekaryanın çeşitli tanımlamaları doğrultusunda değerlendirilmiştir.
Tunus'ta en-Nahda Hareketi'nin mobilizasyonu (1981-2010)
The research question of this dissertation is how best to explain the nonviolent mobilization of the al-Nahda in Tunisia during a three-decade state repression between 1981 and 2010. This study examines why and how the al-Nahda emerged; founded a political party, created distinct goals different from contemporary Islamist movements in Tunisia, and showed remarkable moderation, pragmatism and flexibility in its preferences of alliance, strategies and policies, involving alliance with the secular groups facing regime repression. This dissertation analyzes the al-Nahda in accordance with the Social Movement Theory, and in this context, applies the Political Process Model (PPM) advanced mainly by Sidney George Tarrow, Doug McAdam and Charles Tilly. The answer to the research question hence lies in uncovering the changing and transforming factors, which are political opportunity structures, organizational dynamics and framing processes, at both international and national levels of the political domain as well as the movement. Process tracing method is also essential to underline these factors at different periods of the movement, which form the strategy of its political engagement. This dissertation contributes to literature by examining mobilization of an Islamist movement in a non-Western semi-authoritarian political setting by applying the PPM. Drawing on the al-Nahda case, this dissertation argues that an Islamist movement can survive and mobilize its base through moderation despite a heavy state repression. Keywords: al-Nahda Movement (Harakat al-Nahda), Tunisia, Social Movement Theory, Political Process Model, Islamist Movements, State Repression, Resilience of Movement
Neoklasik realist perspektiften Türkiye'nin Kuzey Irak politikası (2002-2017)
Bu doktora tezi "Neden 2002'den beri iktidar olan AK Parti Hükümeti 2008-2017 arası Irak Kürt Bölgesel Yönetimi (IKBY) ile yakın siyasi ve ekonomik ilişkiler kurma yönünde Türkiye'nin dış politikasını tanımlamıştır?" sorusunu Neoklasik Realizmin tip III varyasyonu bağlamında açıklamaktadır. Tez, uluslararası sistem ve bölgesel güç dengeleri politikalarından ziyade Türkiye'nin Kuzey Irak politikasının iç siyasi faktörlere göre şekillendiğini ileri sürmektedir. Neoklasik Realizm iç siyasi faktörleri ara değişkenler (lider algısı, stratejik kültür, devlet-toplum ilişkileri ve iç siyasi kurumlar) olarak tanımlamakta ve dış politika inşasında bu unsurların daha belirleyici olabildiklerini ileri sürmektedir. Türkiye'nin 2008-2017 arası Kuzey Irak politikası başta lider algısı ve buna bağlı olarak yeniden tanımlanan stratejik kültür, devlet-toplum ilişkileri ve iç siyasi kurumlar bağlamında askeri güç kullanımı yerine karşılıklı ekonomik bağımlılığa dayalı ilişkiler şeklinde tanımlanmıştır. Bu esnada, AK Parti Hükümeti 2009-2015 arasında Türkiye'de "Demokratik Açılım" politikasını uygulamıştır. PKK terör örgütünün 2015'te tekrar silahlı mücadeleye başlamasıyla "Demokratik Açılım Süreci" sona ererken; 2017'de IKBY'nin bağımsız Kürt devleti kurmak için referandum yapması Türkiye'nin Kuzey Irak'a dair stratejik kültürünün tekrardan askeri güç odaklı olarak tanımlanmasına sebep olmuştur.
Siyasi partiler arasında kurulan ittifakların seçmenlerin siyasi algıları ve davranışları üzerine etkileri: Samsun'un Atakum, İlkadım ve Terme ilçelerinde bir alan araştırması
Bu çalışmanın amacı, 2018 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisinde kabul edilen ve siyasi partiler arasında ittifakların kurulmasına imkân tanıyan düzenlemenin seçmenlerin oy verme davranışları üzerindeki etkilerini araştırmaktır. İttifakların farklı seçim türlerinde seçmenler üzerinde yarattıkları etkinin ölçülmesi için 31 Mart 2019 yerel seçimleri, 14 Mayıs 2023 milletvekili ve cumhurbaşkanı birinci tur seçimleri ve 28 Mayıs 2023 cumhurbaşkanı ikinci tur seçimleri araştırmaya dâhil edilmiştir. Çalışmada Samsun'un Atakum, İlkadım ve Terme ilçelerinde, yukarıda belirtilen seçimlerde oy kullanmış seçmenlerden elde edilen veriler betimsel ve içerik analizi tekniklerinden yararlanılarak analiz edilmiştir. Araştırma temel olarak iki büyük ittifak çatısını oluşturan Cumhur ve Millet ittifaklarının seçmenlerine odaklanmıştır. Araştırma bulguları, ittifakların farklı seçim türlerinde seçmenler üzerinde farklı siyasi ve sosyal etkiler yarattığını göstermektedir. Yapılan çalışma ittifakların seçmenler üzerinde yarattığı siyasi ve sosyal etkilerin temelinde seçmenlerin ideolojik kimliklerinin ve siyasi güven düzeylerinin belirleyici olduğunu göstermektedir. Bu iki temel etkenin dışında seçmenlerin; eğitim durumu, yaşadıkları yerin sosyoekonomik gelişmişlik düzeyi, yaş, cinsiyet gibi farklılıkları ittifakların seçmen davranışları üzerindeki etkilerini belirleyen diğer unsurlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Araştırma bulguları, seçmenlerin ideolojik kimlik ve siyasi güven kavramları etrafında oluşan oy tercihleri dikkate alındığında, ideolojik türdeşliğe sahip partiler arasında kurulacak ittifakların seçimlerde başarı şanslarının daha yüksek olacağını göstermektedir. Dolayısıyla siyasi partilerin kuracakları ittifaklarda sadece siyasi etken ve sonuçları değil, aynı zamanda sosyal etken ve sonuçları da dikkate almaları gerektiği ancak bu şekilde kurulan ittifakların seçimlerde başarı şanslarının daha yüksek olabileceği sonucuna varılmıştır.
Ekonomilerin güvenlikleştirilmesi ve blokzinciri uygulamalarının söylem analizi bakımından analizi: ABD hükümet politikası örnekleri
Küreselleşme ile ülkeler arasındaki ekonomik bağımlılık artmıştır. Bununla birlikte uluslararası para politikaları ve piyasa gözlemleme mekanizmaları dalgalı kur sistemi esasında iş birliği eksikliği yaşamaktadır. Bu eksikliğin en belirgin göstergesi 2008 yılında yaşanan küresel ekonomik krizde görülmektedir. Amerika Birleşik Devletleri konup piyasalarındaki türev ürünlerde yaşanan ödeme sıkıntıları küresel ölçekte resesyona sebebiyet vermiştir. Krizi önlemek veya etkilerini azaltmakla görevli uluslararası kuruluşlar pek çok çevre açısından görevlerini yerine getirememiştir. 2008 ile devam eden yıllarda blokzincir teknolojisi temelinde dağıtık mimaride borç kayıtlarının saklaması fikri Satoshi Nakamoto mahlasıyla kişi veya kişilerce internet üzerinden yayınlanmıştır. Kredi derecelendirme kuruluşlarından bankalara ve diğer finansal çevrelerin mevcut merkezi borç kayıtlarına dayanan parasal sistemi kötüye kullanması böyle bir alternatifin üretilmesinde etkilidir. Blokzincir teknolojisinin hem değiş-tokuş aracı hem de devam eden süreçte akıllı sözleşmelerle pek çok farklı alanda kullanılabilirliğini göstermiştir. En çok bilinen örnekleriyle Bitcoin ve Etereum internet üzerinden alım satımı ile günümüze kadar uzanan kripto para örnekleridir. Her ne kadar gerek kripto piyasaları açısından yüksek volatilitenin oluşu gerekse halen hukuki manada düzenlenmemiş alanların oluşu bu inovasyona karşı pozitif ve negatif görüşlerin oluşmasını beraberinde getirmiştir. Öyle halen ABD Kongresi kripto yasalarını destekleyenler ve yasaklama yanlıları olarak neredeyse ikiye bölünmüş vaziyettedir. ABD'de piyasaları gözlemlemek ve korumak amacıyla kurulmuş pek çok devlet kurumu bulunmakla birlikte söz konusu teknolojik inovasyonun ortaya çıkışıyla birlikte her kurum kendi çalışma alanında farklı raporlar, basın bildirileri veya konferanslar oraya koymuştur. Söz konusu halka açık bu belgelerin zaman yaygın şekilde toplanıp kelime analizi yöntemiyle kurumların bu husustaki genel kanısı araştırılmıştır.
Kıbrıs Türk yönetimi'nin dış ilişkileri (1963 aralık- 1964)
Bu tez, 1963 Aralık krizi ve onu takip eden 1964 yılı boyunca Kıbrıs Türk toplumunun karşı karşıya kaldığı siyasal, askeri ve insani sorunları tarihsel bir perspektifle ele almakta ve bu bağlamda dış ilişkilerini analiz etmektedir. Çalışmada, Osman Örek arşivindeki belgeler, Dr. Fazıl Küçük' ün Birleşmiş Milletler'e gönderdiği mektuplar, Türk Tarih Kurumu arşivinde bulunan raporlar ve dönemin yabancı basın kaynakları kullanılmıştır. Tezde yalnızca krizin kronolojisi değil, aynı zamanda Kıbrıs Türk liderliğinin Türkiye ile koordinasyonu, Birleşmiş Milletler aracılığıyla yürüttüğü diplomatik faaliyetler ve uluslararası kamuoyuna yönelik meşruiyet üretme stratejileri incelenmiştir. Bu çerçevede, genel bir tarihsel arka plan çizilmiş; 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti'nin ortaklık düzeninin çöküşü, Akritas Planı'nın uygulanması, "Kanlı Noel" saldırıları ve BM Barış Gücü'nün işlevselliği tartışılmıştır. Ortega Raporu gibi uluslararası belgeler, çatışmaların sivil hayat üzerindeki etkilerini teknik bir bakış açısıyla ortaya koyarken; Türk liderliğinin yazışmaları, self-determinasyon ve uluslararası hukuk temelinde geliştirilen diplomatik söylemleri yansıtmaktadır. Bu noktada, Kıbrıs Türk Yönetimi'nin fiilen (de-facto) ortaya çıkan kurumsal yapısı, uluslararası alanda tanınmamış olmasına rağmen, işlevsel bir idari ve diplomatik aktör olarak değerlendirilmektedir. Ayrıca, çalışmanın teorik çerçevesini oluşturan konstrüktivist yaklaşım, bu dönemde Kıbrıs Türk toplumunun dış ilişkilerinde meşruiyetin ve söylem biçimlerinin nasıl şekillendiğini anlamak açısından analitik bir temel sunmaktadır. Sonuç olarak bu tez, Kıbrıs Türk Yönetimi'nin 1963–1964 dönemindeki dış ilişkilerini hem güvenlik ve insani krizlere verilen tepkiler hem de uluslararası alanda yürütülen meşruiyet arayışları bağlamında inceleyerek, sorunun tarihsel arka planını bütüncül bir şekilde ortaya koymaktadır.
Feminist öznenin dönüşümü: Teori ve praksis arasında ilişkilenme
2000'lerden sonra gittikçe artan ve Türkiye'de 2017'den sonra tartışılmaya başlayan feminist öznenin kimleri içerdiği/dışladığı ve kadın kategorisi tartışmaları, kadınlık durumu, erkeklik durumu, beden, politika, patriyarka ve iktidar pratikleri üzerinden farklı temalarda yürütülür. Bu tartışma tezin ana araştırma sorusuna ilham verdi: Feminist öznenin dönüşümünün ortaya çıkardığı krizler ile feminist praksis arasında nasıl bir ilişki kurulur? Tez, feminist öznelerin feminizm içi olarak görülen bir tartışmayı yürütürken diğer yandan patriyarka ile mücadelesini nasıl sürdürdüğünü, dayanışma ve mücadele pratiklerini nasıl tekrardan örgütlediğini bulmayı amaçladı. Feminist öznenin dönüşümünün tarihi, teorisi ve praksisi olarak ilerleyen bu yolculuk şunu ortaya çıkardı: Simone de Beauvoir ve Jean-Paul Sartre'ın varoluşçu özne-oluş süreçleri, ilk olarak feminist öznenin ve öteki olarak patriyarkanın -ve diğer iktidar pratiklerinin- arasındaki ilişkiyi anlamak için, ikinci olarak feminist öznenin içinde bulunduğu maddi koşulların oluşturduğu yapıları ortaya koyabilmek için, üçüncü olarak bu durumun yerine nasıl bir proje ürettiğini, diğer bir deyişle nasıl bir dünya istediğini kavramak için ve dördüncü olarak bu projeye ulaşmak için nasıl bir praksis ürettiğini, eski praksislerini de nasıl dönüştürdüğünü çözümlemek için önemli oldu. Ankara, İzmir ve İstanbul'da örgütlü feminist öznelerle yapılan yarı-yapılandırılmış mülakatların gerçekleştirilmesi, verilerin toplanması ve analizi süreçleri boyunca feminist eleştirel söylem analizi ve feminist postyapısalcı söylem analizini birbirine eklemleyerek başvurdum. Türkiye'deki feminist öznelerin deneyimleri ve aktarımları, feminist öznenin dönüşümü tartışmaları sırasında feminist öznenin konumu, patriyarka ile mücadelesi, dayanışma ve direniş pratiklerini nasıl örgütlediğine dair bir anlatı kurdu. Bunun sonucu olarak Feminist Diyalog Praksisi, tarihin koşullarına, feminist öznelerin durumlarına, feminist öznenin ötekisi olan patriyarkanın -ve diğer iktidar pratiklerinin- konumlarına göre dönüştürülebilen ve feminist öznenin, dolayısıyla da feminizmin, içinde bulunduğu durumdan aşkınlığını sağlayacak olan alet çantası olarak ortaya çıktı.
Demokraside gerileme (Democratıc backslıdıng) sürecinin kavramsal ve olgusal incelenmesi: Türkiye-Polonya örnekleri üzerinden karşılaştırmalı bir analiz
Demokraside gerileme son yıllarda bir fenomen haline dönüşerek dünya demokrasilerinde etkisini hissettirmekte ve en ileri demokrasi olarak ifade edilen ülkelerin dahi bu gerilemenin etkisinden kendilerini kurtaramadıkları görülmektedir. Bu tez çalışması, demokraside gerilemenin neden/niçin oluştuğunu analitik olarak, Türkiye-Polonya örnekleri üzerinden karşılaştırmalı, retrodüktif ve sistem yaklaşımıyla incelenmeye çalışmaktadır. Bu sebeple demokrasi kavramı sistemsel bir yaklaşımla ele alınmaktadır. Bu çalışmanın öncelikli hedefi, daha genel bir bakışla ve bir sistem yaklaşımıyla demokraside gerilemenin 'niçin/neden' oluştuğunu anlamaya çalışmak ve demokraside gerilemenin kuramsal boyutuna katkı sağlamaktır. Bu bağlamda tezin temel argümanı, demokraside gerilemenin, demokratik bir sistemde esas olarak aktör ve yapı arasındaki gerilimle oluşan, entropinin de yükselmesiyle birlikte meydana gelen düzensizliğin bir sonucu olduğu, kronik bir karakter taşıdığı ve aynı zamanda izlek bağımlı bir süreç olduğu ve bu sürecin belirli evrelerden, kritik dönüm noktalarından geçerek belirli bir aşamaya doğru evrildiğidir. Nitekim bu çalışma göstermiştir ki demokratik sistemde başlayan sıkıntılar ve adına günümüzde 'demokraside gerileme' denilen olgu, demokrasiye geçişle başlayan ve demokratik sistemin olgunlaşmasıyla birlikte ortaya çıkan, aşama aşama gelişerek derinleşen aktör-yapı mücadelesinin demokratik sistem üzerinde yarattığı aşırı baskı sonucunda oluşmaktadır. Çalışmanın sistem boyutunda, demokratik sistem tasarımı, David Easton'un politik sistem teorisinden yararlanılarak geliştirilmeye çalışılmıştır. Tasarlanan sistemin analitik boyutunu daha da derinleştirmek için demokratik sistemle evren arasında analojik bir ilişki kurularak, demokratik sistemin de evrene benzer işleyen bir yapısının olduğu ve evrendeki gibi demokratik sistemde de entropinin var olduğu kabul edilmiştir. Ancak demokratik sistem, evren gibi kapalı bir sistem değildir. Aksine politik sistem gibi tüketen (dissipative) bir yapıda, açık, yaşayan, negentropic bir yapıdadır. Demokratik sisteme, özellikle katılımla, dışarıdan enerji verildiğinde -diğer ifadeyle demokratik sistemi güçlendirici adımlar atıldığında- sistemdeki entropinin azalacağı ve demokratik sistemin tekrar kendi homeostatik dengesine kavuşacağı, bunun da demokraside gerilemeyi yavaşlatabileceği değerlendirilmiştir. Sonuç olarak demokraside gerileme, demokrasinin temel özelliklerinden birinde ya da birkaçında gözlenecek olumsuzlukla tanımlanabilecek kadar basite indirgenecek bir olgu değildir. Bu çalışma şunu da göstermiştir ki demokratik sisteme içkin entropinin varlığı ister pekişmiş ister pekişmemiş demokrasi olsun, demokratik sistemleri gelecekte de bu fenomen ile karşı karşıya bırakacaktır. Pekişmemiş demokrasiler açısından en sıkıntılı konu bu sürecin doğru yönetilememesinden dolayı sürecin uzaması ve bu durumun demokratik sistemdeki entropiyi yönetilemeyecek bir boyuta taşıması, sistemin kendisini kapatması, ülkenin otoriterleşmesi ve akabinde otokrasi eşiğiyle karşı karşıya kalınmasıdır. Pekişmiş demokrasileri tüm bu risklerden koruyan ise demokratik sistemlerindeki açık, negentropic yapı ve çevrenin/toplumun demokratik sistemle olan sağlıklı etkileşimidir.
Türkiye'de göçmen karşıtlığı: Suriyeli ve Afgan göçmenlere yönelik söylemlerin karşılaştırılması
Göçmen karşıtlığı, günümüz dünyasında önemli bir sorun haline gelmiştir. Bu problem, Türkiye'de de özellikle 2010'lardan sonra gerek Suriye gerekse Afganistan'dan gelen göçlerle birlikte artmıştır. Orta Doğu'da terörizm, ekonomik istikrarsızlıklar ve benzeri sorunların yükselmesiyle birlikte Suriye ve Afganistan gibi ülkeler ciddi oranda göç vermişlerdir. Bu göç hareketlerinin sonucunda ise gerek ekonomik gerek güvenlik gerekse kültürel kaygıların meydana gelmesiyle, bu iki göçmen grubuna yönelik göçmen karşıtı söylemler oluşmuştur. Bu göçmen karşıtı söylemleri inceleneceği bu tezde, Suriye ve Afganistan'dan gelen göçmenlere karşı Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin denetim kanalı tarafından yapılan söylemlerin içeriksel farklarına değinilerek bir karşılaştırma yapılması hedeflenmiştir. Bu çalışma ile göçmen karşıtı söylemlerin her göçmen grubu için farklı olabileceği gösterilirken, göçmen karşıtı söylemlerin farklı altyapıları olduğu da açıklanmaya çalışılmaktadır. Bu araştırmada ek olarak, göçmen karşıtı söylemlerin içeriği ve altyapısının net bir biçimde anlaşılması, bu sayede Türkiye'de büyük bir tartışma konusu olan Suriyeli ve Afgan göçmenlere yönelik göçmen karşıtı söylemlerin sebepleri ile birlikte öğrenilerek buna karşı yeni politikalar oluşturulup önlemler alınabilmesinin kolaylaştırılması hedeflenmiştir.
Macaristan ve İspanya örnekleri üzerinden Avrupa'da popülizmin yükselişi
Bu tez, Avrupa'da yükselen popülizm olgusunu anlamak ve anlamlandırmak amacıyla ortaya konulmuştur. Bu tezde Macaristan, Fransa, Polonya gibi ülkelerde sağ, İspanya, Yunanistan ve Venezuela gibi ülkelerde sol örnekleri olan popülizm olgusu, akademik açıdan derinlikli ve kapsamlı bir biçimde araştırılmaya açık olan popülizm olgusunun ayrıntılarına değinilmiş, geçmiş, günümüz ve gelecek açısından bir etki analizi ortaya konmuştur. Popülizm konusunda literatürde farklı tanımlamalar bulunmakla birlikte, henüz tanımı konusunda net bir fikir birliğine varılamamıştır. Bu çalışmada farklı popülizm tanımlarına ve yaklaşımlarına yer verilmekle birlikte daha çok Cas Mudde ve Cristobal Rovira Kaltwasser'in İnce Merkezli İdeoloji Kuramı üzerinde durulmuştur. Popülizm kavramı sosyolojik, siyasi ve iktisadi açıdan ele alınmış meselenin tüm boyutlarına değinme gayesi ön planda tutulmuştur. Macaristan'da Macar Yurttaş Birliği (FIDESZ) ve İspanya'da Yapabiliriz Partisi (PODEMOS) örnekleri ele alınmış sağ ve sol popülizm karşılaştırmalı olarak değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Tüm bu karşılaştırmalar sonucunda, sağ popülizm örneği olan Macaristan'daki FIDESZ, sağ popülizmin tipik bir örneği olarak yabancı karşıtlığı, ötekileştirme, kutuplaştırma ve göç karşıtlığı gibi unsurları içerdiği, sol popülizm örneği olan İspanya'daki PODEMOS'un ise sol popülizmin önemli bir örneğini temsil ettiği ve özelikle "yeni sol" akımının önemli temsilcilerinden biri olduğu ve bu itibarla ülkesindeki yabancı unsurlara yönelik olarak pozitif bir tutum aldığı, kapsayıcı bir anlayışı belirlediği, agonistik bir çoğulculuğu esas aldığı tespit edilmiştir. Sonuç olarak, sağ ve sol popülizmin benzerlik ve farklılıkları ele alınarak, bütüncül bir bakış açısı ile popülizm kavramı açıklanmıştır. Başta Macaristan ve İspanya olmak üzere Avrupa'da yer alan çeşitli ülkelerde sağ ve sol popülizmin yansımaları ele alınmış ve popülizm kavramının çeşitli yönleri vurgulanarak literatüre katkı sağlanmıştır. Anahtar Kelimeler: Popülizm, Sağ Popülizm, Sol Popülizm, Macaristan, İspanya
Irak bağlamında Türkiye-ABD ilişkileri (1990-2003): Neoklasik realizme göre bir değerlendirme
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesi ve Soğuk Savaşın başlaması ile beraber Türkiye ve ABD, iki ülkenin güvenliği ve çıkarlarına ortak tehdit teşkil eden SSCB'ye karşı stratejik bir ittifak ilişkisi geliştirmişti. Bu ittifak ile Türkiye, Sovyetler Birliği'nden gelebilecek herhangi bir saldırıya karşı bir diğer süper gücün güvenlik şemsiyesi tarafından korunurken aynı zamanda stratejik konumu itibariyle ABD'den askeri ve ekonomik destek sağlayabiliyordu. ABD önderliğindeki Batı bloğu stratejilerinde ise Türkiye, Doğu Akdeniz ve Ortadoğu'da Sovyet etkisinin yayılmasının önüne geçebilecek ve olası bir Sovyet işgaline karşı Batı Avrupa'nın güvenliğini sağlayabilecek bir kanat ülke görevi görüyordu. Bu dönem ikili ilişkilerde, özellikle Kıbrıs meselesi kapsamında krizlerin yaşandığı ve ilişkilerin gerildiği gözlemlenebilir, ancak ortak güvenlik politikaları ve uzun dönemde uyuşan küresel ve bölgesel çıkarlar ve NATO'nun sunduğu kurumsal işbirliği, stratejik ittifakın sürdürülmesini sağlamıştır. Bu tezin cevaplayacağı soru, Soğuk Savaş boyunca iki kutuplu sistem kapsamında güvenlik temelli yürütülen Türkiye - ABD ilişkilerinin, savaş sonrası ideolojik sınırlarla bölünmemiş ve ABD hegemonyasına dayalı tek kutuplu uluslararası yapıda farklılaşan güvenlik tehditleri ve tehdit algıları kapsamında nasıl şekillendiği ve yürütüldüğüdür. Buna bağlı olarak iki ülkenin ulusal çıkarlarının ve tehdit algılarının nasıl şekillendiği, iki ülkenin ulusal çıkar ve güvenlik kaygılarını tanımlarken nasıl ve hangi konularda farklılaştığı, bu amaç doğrultusunda yanıtlanacak sorular olacaktır. Tez, Türkiye - ABD ilişkilerini müttefiklikten stratejik ortaklık düzlemine taşıyan Irak merkezli politikaların aynı zamanda iki devlet arasındaki tehdit algılarının gözle görülür biçimde farklılaştığı alan olduğunu iddia etmektedir ve bu kapsamda verili tarihler (1990 - 2003) arasındaki ikili ilişkiler, devamlılıklar ve değişkenler ışığında Irak politikaları üzerinden incelenecektir. Liderlerin belirli demeçlerinin yanı sıra özellikle ABD bölümünde Ulusal Güvenlik Konseyi ve Ulusal Güvenlik Stratejisi Belgeleri, daha kapsamlı bir analiz sunmak adına faydalanılacak birincil kaynaklar arasında yer almaktadır. Klasik realizmi sistemsel faktörlerin belirleyiciliği ile birleştirirken neorealizmi birinci ve kara kutu olarak ele aldığı ikinci imgeler ile barıştırmayı amaçlayan neoklasik realizm, güvenlik algılarının ve politikalarının oluşumunda devlet aygıtı içerisindeki değişkenleri hesaba katması sebebi ile açıklayıcı gücü oldukça yüksek bir kuramsal yol haritası sunmaktadır. Tez, kendisini yapısal bir teoriden ziyade dış politika teorisi olarak tanımlayan neoklasik realizmin, sistemin belirleyiciliği ışığında her iki devletin dış politikasındaki devamlılıkları, değişkenleri, tehdit ve fırsat algılarını ortaya koyabilmek açısından en elverişli kuram olduğunu savunmaktadır.
Natural gas relations between Russia and Euroepan Union: An asymmetrical interdependency
The natural gas relationship between the Russia and the European Union is an important issue affecting the long-term and bilateral relationship of each party. Russia is the party that rich in natural gas reserves and resources, the EU is the more dependent party that due to the limited energy resources and demand of its enlargement process. This bilateral relationship has some long-term and short-term consequences as well as it requires a degree of dependency especially in natural gas diplomacy. Russia is willing to continue its natural gas exports with the EU and even export natural gas to other neighboring countries. The EU tends to strengthen its security policies and aims to reduce this dependency, which is always an issue on EU's agenda. While natural gas pipelines in a country's domestic borders do not pose a problem only because they concern domestic consumption, energy policies to be arranged between the consumer country and the exporting country are required for cross-border natural gas pipelines. In addition, natural gas trade concerns not only the two countries that trade with each other, but also the neighboring countries and transit countries like Ukraine and Turkey. As these variables emerge, the policies implemented by the parties against each other (which will be considered between Russia and the EU) should be examined. These arguments should be supported by an appropriate theory of international relations, which is important for the structure and explanation of the relationship. The relationship of interdependence, which is highly mentioned in political economy, is clearly observed in the natural gas relationship between Russia and the EU. The interdependence of the two sides means that the two sides act in the interests of each other. However, as the name suggests, the fact that the two sides are connected to each other but if the existence of a superior state exists, this relationship can be explained as an asymmetric interdependence. In this thesis, Russia-EU natural gas relations are claimed to be asymmetrically interdependent in which less dependent actor (Russia) can often use the interdependence relationship as a source of power in compromise an issue ot more dependent actor (EU). The emphasis on neoclassical realism is emphasized in terms of keeping security and policy ahead in international relations and the existence of an internal level variable (Gazprom) that affects Russia's foreign natural gas policy towards the EU. The conclusion after analyzing the Russia-EU natural gas policies is: It is possible that there is an asymmetrical interdependence between Russia and the EU in terms of natural gas relationship and this dependence will continue in the long term unless alternative projects between the two are realized. Keywords: Natural gas, Russia, European Union, Neoclassical realism, Asymmetric interdependence, Gazprom
Contradictions of German ordoliberalism and their impact on the European Union during the Euro crisis
This thesis sought to look at German economic practices and contrast them with the "guiding principles" of German economic thought, ordoliberalism, which is more commonly labeled the "social market economy". Thus, the first chapter of this thesis looked at ordoliberalism and its view of how the economy should be, and what the views of different "cliques" of ordoliberalism are. The second chapter looks at German economic practices to show the contradictions of ordoliberal economic practice. Ordoliberals argued for a strong "market police" state, and starting from Ludwig Erhard and to this day Germany has prided itself in its ordoliberalism and the "social market economy", yet in practice the state wanted the creation of national champions and a strong export performance to bolster economic strength. Chapter Two shows that the ideals of free market get sidelined when the push comes to shove. Furthermore, Germany while labels itself a liberal (ordo) state, it is commonly considered to be an export-mercantilist country. And another contradiction of German economy shown in Chapter Two was the state of German welfare state, which saw cut-backs starting in the 90's and then in the 2000's with the Hartz reforms to make the economy more competitive (to internally devalue so as to bolster exports), which makes the "social" in the "social market economy" also dubious. The third and final chapter looked at how ordoliberalism also influenced the European Union as a result of rising German economic power which was also mostly a result of the European Monetary Union (EMU), which revalued some currencies (against the Deutschemark) and prevented competitive devaluations, which combined with the internal devaluation of Germany through the Hartz meant Germany would become more competitive. Thus, Germany has been running a surplus since 2002, which is considered to be the cause of the persistent deficits that led to the Eurozone debt crisis. The Eurozone debt crisis is also looked at to show that the ordoliberal austerity measures have not benefited the crisis countries and has not brought their economies back to health. This thesis thus concludes by saying that Germany and its ordoliberalism has not been beneficial to the European Union and Germany has not acted as a benevolent leader acting for the benefit of the Union, but instead acted opportunistically in its own interests.
Türk savunma sanayinin politik ekonomisi: Devleti geri getirmek
Savunma sanayinin politik ekonomisinin ihmal edilmiş bir alan olduğunu söylemek güç olsa da savunma sanayi özelinde devlet ile piyasa arasındaki ilişkinin üretim ilişkileri temelinde açıklanmasının bir ihtiyaç olduğu gözlemlenmiştir. Dolayısıyla öncelikli olarak üretim ilişkilerine dair bir değerlendirme yapılarak bu çerçeve içerisinde devletin rolünün açığa çıkarılması gereklilik halini almıştır. Bu kapsamda küresel üretim ilişkileri ve bu ilişkileri içerisinde devletin rolüne ilişkin Küresel Üretim Ağları Yaklaşımı'nın esas edinildiği bir çizgi takip edilirken Poulantzas'ın devlet kuramı, kurulan teorik yapının temel harcı olmuştur. Üretim ilişkileri esas edildiğinde küresel olarak bir hiyerarşinin kurulduğu ve yeniden üretildiği gözlemlenmektedir. Bahsi geçen bu hiyerarşinin kurulmasında ve yeniden üretilmesinde özellikle ABD'nin oynadığı rolü göz ardı etmek mümkün değildir. Bununla birlikte ABD'nin bu "istisnai" durumunu küresel kapitalizm açısından oynadığı rolden ayrı düşünmek gerekmemektedir. Çalışma kapsamında ABD'nin bu niteliğinin ortaya konulması için ise Panitch ve Gindin'den faydalanılmaktadır. Sonuç olarak bu çalışma ile devlet-piyasa ilişkisinin niteliğinin neticesi olarak savunma sanayinin istisnai bir durum arz etmediği vurgulanmaktadır. Buna ek olarak savunma sanayinin küresel kapitalizmin ihtiyaç duyduğu hiyerarşinin kurulmasına ve yeniden üretilmesine sağladığı katkı dolayısıyla ABD'nin küresel kapitalizm içerisinde rolünün devamı açısından işlevsel olduğu iddia edilmektedir. Ayrıca üretim ilişkileri açısından ele alındığında Türk savunma sanayinin tarihsel olarak, küresel üretim ağına dâhil olduğu böylece tesis edilen hiyerarşinin kurulmasına ve yeniden üretilmesine katkı sağladığı ortaya konulmaktadır.
Neorealist teori bağlamında Çin dış politika stratejilerinin değerlendirmesi
Bu çalışma Çin'in yükselişiyle birlikte güç ağırlık merkezinin Batı'dan Doğu'ya kayması sonrasında Çin dış politikasına hangi yapısal unsurların rehberlik ettiğini ve Çin'in büyük güç statüsüne yeniden nasıl kavuştuğunu anlamlandırmak için Çin'in imparatorluk döneminin geleneksel stratejilerinden, bugünün modern stratejilerini Neorealist bakış açısıyla incelemektedir. Çalışmada Çin dış politika stratejilerinin ben-merkeziyetçi "Orta Krallık" anlayışına yeniden ulaşma ve "Yüzyıllık Aşağılanma" dönemini yeniden yaşamamak için uluslararası sistemin şartları ve yarattığı tehlike unsurlarına göre devamlılık ve değişimler gösterdiği ortaya konmuştur. Özellikle çok kutuplu sistem içerisinde büyük güçlerin bekalarını sağlamak ve bölgesel hegemonyalarını tesis etmeleri için göreceli güçlerini maksimize etme peşinde koştukları bir dünya düzeninde, materyal gücünü artıran Çin'in Xi Jinping dönemiyle birlikte daha proaktif, iddialı ve saldırgan politikalar izlediği ortaya konmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda süreklilik arz eden ve dönüşen Çin büyük stratejisi ortaya konduktan sonra; Çin'in Afrika özelinde uyguladığı kredi tuzağı diplomasisi, Tek Çin Politikası, tarihsel rekabetin ÇinJaponya ilişkilerine etkileri, Güney Çin Denizi'ndeki egemenlik iddiaları, Tibet ve Hong Kong Meseleleri, Doğu Türkistan'daki asimilasyon politikaları tezin temel problematiği olan "Çin'in dış politikasında saldırgan realist bir anlayış takip ettiği" anlayışına referansla incelenmiştir. Anahtar Kelimeler: Çin Dış Politikası, Savunmacı-Saldırgan Realizm, Orta Krallık, Büyük Strateji
Güvenlikleştirme perspektifinden bir inceleme: Irak'ta Haşdi Şaabi yapılanması
Bu çalışma güvenlikleştirme kavramı üzerinden Irak'ta Haşdi Şaabi yapılanması incelenerek kavramın yapılanma üzerindeki doğruluğunu ortaya koymaya çalışmıştır. Ülkede özellikle 2003 yılı sonrasında yaşanan değişimleri devletin inşası teorisiyle birleştirerek anlatan bir çalışmadır. Devletin inşası sürecinde meydana gelen otorite boşluğundan faydalanan devlet dışı silahlı örgütlerin doğuşundan Haşdi Şaabi yapılanmasının oluşumuna kadar geçen süreçte ülkenin güvenlik meselelerinden bahsederken aynı zamanda ülke hakkında siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel olgulara da değinilmiştir. Çalışma tarihsel ve coğrafi olarak desteklenmesi gerektiğinden Irak'ın modern tarihi ve coğrafi yapısı anlatılmıştır. Bu sayede farklı kimliklerin oluşumu ve gelişimi daha iyi anlaşılır hale gelmiştir. Bu araştırma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde kuramsal ve kavramsal çerçeve verilmiştir. İnşacılık ve güvenlikleştirme arasındaki bağ kurulmuştur. Bu kapsamda inşacı kuramın tanımının yanı sıra devletin inşası üzerinden güvenlik paradigması anlatılmıştır. Güvenlikle ilgili kuramların incelenmesinden sonra Kopenhag Okulu'na değinilerek, çalışmanın ana teorisi olan güvenlikleştirme anlatılmıştır. İkinci bölüm, Irak devletinin coğrafi, demografik ve tarihi verilerinin bulunduğu kısımdır. Ayrıca bahsi geçen verilerin ışığında Haşdi Şaabi yapılanmasının öncesi ve ortaya çıkışı aktarılmıştır. Son bölüm olan üçüncü bölümde ise, Irak devletinin güvenlik sorunları zamansal sıralamada verilmiş, devlet dışı silahlı örgütlere değinilmiş ve Haşdi Şaabi yapılanmasının Irak'ta güvenlikleştirilmesi gereken bir unsur olduğu yapılanmanın detayları, küresel ve tarihsel örnekleriyle anlatılmıştır.
Türkiye'de prekaryanın yükselişi: Ev hizmetlerinde çalışan kadın göçmenler
Türkiye'ye yönelik göç hareketleri uzun yıllardır var olsa da son on yılda dikkat çekici bir şekilde artmıştır. Buna bağlı olarak, göçmenler Türkiye'deki görünürlükleri artmış, hayata ne kadar karıştıkları belirginleşmiştir. Küçük yaşlardan itibaren çalışma hayatına karışmış milyonlarca göçmen Türkiye işgücü piyasalarında varlığını sürdürmektedir. Göçmenlerin neredeyse her sektörde ucuz emek olarak görülmesi ise ciddi sorunları beraberinde getirmektedir. Göçmenler, neoliberalizmle yaygınlaşan esnek ve güvencesiz çalışmadan toplumda en çok etkilenen kesimdir. Esnek istihdam biçimlerinde güvencesiz bir şekilde çalışan insanların prekarya olarak tanımlanan yeni bir sınıfı oluşturduğunu iddia eden yeni bir literatür vardır. Bu literatürde bir sınıf olarak prekarya neoliberal politikaların sonucunda ortaya çıkmıştır ve büyümeye devam etmektedir. Buna bağlı olarak Türkiye'de göçmen emeğinin dikkat çekici derecede fazla olduğu ev içi hizmetler özellikle önem kazanmaktadır. Ev içi hizmetlerin emekçisi göçmen kadınlar, Türkiye'de çalışırken birçok sorunla karşılaşmaktadır. Bu tez, Türkiye'de ev içi hizmetlerde çalışan göçmen kadınların çalışma hayatındaki sorunları değerlendirerek ilgili literatüre sınıf odaklı bir katkı sunmayı amaçlamaktadır. Bu değerlendirmeyi Guy Standing'in prekarya kavramı çerçevesinde yaparak yeni bir bakış açısı sağlamaya çalışmaktadır. Standing'in yaklaşımından farklı olarak prekarya kavramı ayrı bir sınıf olarak değil proletarya içerisindeki bir kesim olarak değerlendirilmiştir. Anahtar kelimeler: prekarya, Türkiye'de ev içi hizmetler, kadın göçü, toplumsal sınıflar
Artificial intelligence in the context of defense industry: The comparative study on Russian and the US national ai strategies
Every state has to provide its own security since there is no higher authority to apply in the international system. This upper authority gap constitutes the anarchy of states that tend to solve the perceived problems on their own. In this environment of anarchy, states have made many new initiatives to ensure their safety and to maintain their existence. In the 21st century, with the development of technology, states have increased their investments in the defense industry against the elements that threaten their security. In this study, Russian and American national strategies on AI will be analyzed to determine the potential of Russia in AI-integrated defense industry. The study was limited to analyze AI national strategies of the USA and Russia. Due to the fact that China is an important international actor in the artificial intelligence competition, a general assessment will be made of it, but this will be excluded from the scope of the study. Furthermore, this research gives an overview on the capacity of Russia in AI-integrated defense industry and explains aspirations of Russia to be a leading state in the international arena in this field.
Avrupa Birliği ekonomi güvenliği: Tehdit algısı inşa sürecinde Bir Kuşak Bir Yol Girişimi
Bu çalışma, Çin'in modern ipek yolu projesi olarak nitelendirilen Bir Kuşak Bir Yol Girişimi'ne karşı Avrupa Birliği'nin yeterli düzeyde aksiyon alıp alamadığını ve literatürde önemli bir kavram olan ekonomi güvenliği kavramı çerçevesinde Girişimin Avrupa Birliği üzerinde tehdit algısı oluşturup oluşturmadığını tartışmaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde ekonomi güvenliği kavramı ve neoliberal kuram bağlamında AB ekonomi politiğinin değerlendirilmesi yapılmaktadır. Bölüm iki ve üç çalışmanın ana hedefini oluşturan bölümlerdir. İkinci bölüm, AB ve Çin'in ekonomik ilişkilerine açıklık kazandırılan ve devamında Kuşak-Yol Girişimine odaklanılan bölümdür. Üçüncü bölüm ise Avrupa Birliği'nin, Kuşak-Yol Girişimine karşı tehdit algısı inşa sürecini ortaya koymayı hedefler. Bu bölümde hem bir blok olarak AB'yi ele alırken hem de daha geniş anlamda ayrıntılı bir bakış açısı sunmak için Avrupa Birliği üye ülkeleri farklı gruplara ayrılarak incelenmiştir. Çalışmanın Sonuç kısmında ortaya konulan tüm bulgu ve yorumlar çerçevesinde toparlayıcı ve bütünlük oluşturacak bir tartışma yapılarak "AB'nin Kuşak -Yol Girişimi'ne karşı aldığı önlemler yeterli midir?" sorusuna cevap aranmıştır. Böylece Avrupa Birliği üyesi ülkelerin Birlik ve ulusal çıkarları için ürettiği ekonomik güvenlik politikalarının Bir Kuşak Bir Yol Girişimi'nin tamamlanması durumunda ortaya çıkabilecek olası etkileri karşılamaya yeterli olup olmadığı hususuna açıklık getirilmiştir.
Türkiye'de neoliberal politikalara emeğin rızasının inşası: Sınıf hegemonyası mı, parti hegemonyası mı?
Neoliberal politikaların 1980'li yıllardan itibaren uygulanmaya başlanmasıyla Türkiye'de emekçilerin sömürülmesini ve güvencesizleşmesini destekleyen bir yapı oluşmaya başlamıştır. Neoliberal politikalarla birlikte devletin piyasanın bir aktörü gibi görüldüğü ve neoliberal dönüşüme karşı emekçilerin işgücü piyasasıyla baş başa bırakıldığı bir durum ortaya çıkmıştır. Bu çalışma, neoliberal politikalara emeğin rızasının inşa edilme sürecini hegemonya üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. Çünkü emeğin, yarattığı esnekleşmeye ve güvencesizliğe rağmen neoliberal uygulamalara rıza gösteriyor oluşu önem arz eden bir konudur. Buradan hareketle çalışmanın birinci bölümünde hegemonyanın tanımından ve hegemonyanın öznesine dair literatürdeki ayrımdan bahsedilmiştir. Türkiye'deki literatür, ülkemizdeki rıza inşa sürecinin açıklamasını yaparken partiye odaklı kalmıştır ve sınıf hegemonyası boyutu ihmal edilmiştir. Bu nedenle Türkiye'de emeğin rızasının oluşumunu derinlemesine analiz edebilmek için, bu çalışmada sınıf hegemonyası da ele alınarak bu boşluğun doldurulması amaçlanmıştır. İkinci bölümde Türkiye'de uygulanan neoliberal politikalar kapsamında atılan adımlardan ve bunların emekçiler üzerindeki olumsuz etkilerinden bahsedilmiştir. Üçüncü bölümde neoliberal politikalara kaynaklık ettiği düşünülen sınıf hegemonyası incelenmiş ve hegemonyanın emeğin rızasını üreten aygıtları araştırılmıştır. Sınıf hegemonyasının inşa ettiği emeğin rızası; sendikasızlaşma, işsizlik, tüketim kültürü, kapitalizmin alternatifsizliği, sınıf hegemonyasının değerlerinin kabulü ve medya üzerinden açıklanmaya çalışılmıştır. Dördüncü ve son bölümde ise Adalet ve Kalkınma Partisi'nin hegemonyanın öznesi olarak tanımlanıp tanımlanamayacağı netleştirilmiştir. Aynı zamanda da AKP'nin neoliberal politikaların Türkiye'deki sistemik uygulayıcısı olarak emeğin rızasını inşa etmede ne gibi etkileri olduğu incelenmiştir. Bu incelemeler yapılırken AKP'nin sıklıkla kullandığı mağduriyet söyleminden, muhafazakârlıktan, sosyal yardım politikalarından ve popülist söylemlerden yola çıkılmıştır. Bu temel aygıtların yardımıyla parti hegemonyası varsayımının emeğin rızasını nasıl inşa ettiği açıklanmaya çalışılmıştır. İki farklı hegemonya düşüncesinin ve aygıtlarının incelenmesi sonucunda AKP'nin ve burjuva sınıfının, hegemonya tartışmaları içerisindeki konumları netleştirilmiştir.
Soğuk Savaş sonrasında NATO ve yapısal değişiklikler
Bu tezde, NATO'nun uluslararası alanda siyasi etkinliğinin arttırılması sürecinde, örgütün stratejik vizyonunu dönemsel olarak değiştirme girişimlerinin nedenleri incelenecektir. Bu bağlamda NATO'nun Transatlantik alanında, örgütsel faaliyetlerini ve diğer bölgelere de etkisini genişletme politikasında oluşan değişimler gösterilmeye çalışılacaktır. Örgüt kurulduğu tarihten itibaren Rusya Federasyonu'nun, önceki adıyla SSCB'nin, dizginlenmesi ve yayılmasını önleme düşüncesi ön planda yer almaktadır. SSCB dağıldıktan sonra ise NATO gerek kendi üye devletleri tarafından gerekse diğer dünya devletleri tarafından misyonunu tamamlamış bir örgüt olarak görülerek varlığı sorgulanmaya başlanmıştır. Bu tez kapsamında yeni politika açılımları gösteren NATO'nun, Soğuk Savaş koşullarından günümüze kadar olan politik değişim ve karar mekanizmalarındaki önceliklerin dönüşümü açıklanacaktır. Diğer taraftan, NATO'nun üye devletlerinin çıkarları ve dış politikaları arasında farklar gözlenmektedir. Örgütün, süreç içinde Rusya tehdidinden korunma konusundaki ortak politikaları çerçevesinde üye ülkeleri askeri ve ekonomik kaynaklarını bir havuzda toplayarak birleştirmeye yönlendirdiği görülmektedir. Bu durum günümüzde de Çin'in yeni bir tehdit olarak algılanmasından kaynaklı olarak, bu ülkeleri NATO nezdinde önleyici politikalar geliştirmek ve yeni hamleler yapmak zorunda bırakmıştır. Ayrıca tez kapsamında; Libya, Afganistan gibi ülkeleri kapsayan ve NATO'nun etkisini içine alacak bölgesel analizler yapılacaktır. Bu analizler sayesinde NATO'nun zaman içerisinde Kopenhag Okulu çerçevesinde güvenlik algısının ne denli değiştiği ve öncelik sıralamasında devlet güvenliği kapsamından, nasıl farklı sektörlerdeki güvenlik tehditlerine odaklanıldığı ve böylece birey güvenliği gibi farklı sektörlerdeki güvenlikleştirme tutumlarına nasıl geçiş yapıldığı gösterilecektir. Örgütün politik genişleme kapsamında yaşadığı zorluklar ve ikilemler Kopenhag Okulu tarafından öne sürülen argümanlar üzerinden tartışılacaktır. Yeni savaş koşulları altında, yeniden bir politik bütünleşme içerisine giren ittifakın bünyesini sürekli revize ettiği görülmektedir. Değişen dünya düzeni ve savaş konseptlerinin NATO'ya uyarlanması kapsamındaki revizyonlar, yapılan zirveler ve operasyonlar neticesinde şekillenmekte olup, bu tezde dar ve geniş güvenlik anlayışlarının NATO'ya yansımaları gösterilecektir.
Jeopolitik bir entite olarak K.K.T.C.'nin Türkiye'nin ekonomik güvenliğine etkileri
Kıbrıs meselesi 1955 yılından bugüne Türk dış politikasının en önemli konuları arasında yer almaktadır. Kıbrıs meselesi tahlil edilirken öncelikle uluslararası sistemdeki güç dağılımındaki değişim tespit edilmelidir. Dünya düzeni 2008 yılından sonra çok kutuplu bir yapıya dönüşmektedir. Çok-kutuplu dünya düzeni neo-realist bir perspektifle devletleri uluslararası ilişkilerde ana aktör olarak ön plana çıkararak güç merkezli politikaların egemen olmasına sebebiyet vermektedir. Bu durum, orta büyüklükte bir devlet olan Türkiye'nin bölgesinde daha aktif bir dış politika izlemesine imkân vermektedir. Türkiye'nin ekonomik güvenliğinin sağlanmasında Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (K.K.T.C.) jeopolitik bir entite olarak stratejik bir öneme haizdir. K.K.T.C.'nin varlığı, Doğu Akdeniz hidrokarbon kaynakları üzerindeki egemenlik çatışmasında coğrafi konumu sebebi ile Türkiye'nin ekonomik olarak ihtiyaç duyduğu enerji kaynakları üzerinde hak sahibi olmasına imkân tanımaktadır. Bunun yanı sıra, K.K.T.C.'nin varlığı ve Ada'da Türk askeri gücü, Türkiye'ye alternatif enerji nakil projelerinin gerçekleşmesini engelleyerek, Türkiye'nin enerji merkezi olma politikasını desteklemektedir. Türkiye'nin uluslararası enerji politikası çerçevesinde İskenderun Körfezi kritik öneme sahip bir coğrafi kesimdir. Aynı zamanda dış ticaretinin %60'ını deniz yolu ile yapan Türkiye'nin en önemli ihracat limanları Mersin ve İskenderun Limanlarıdır. Deniz jeopolitiğinin temel prensipleri olan deniz ticaret ve enerji iletim hatlarının korunmasında Türkiye için K.K.T.C.'nin varlığı stratejik önemdedir. Türkiye'nin en önemli gelir kaynaklarından biri olan turizm sektörünün merkezlerinden biri Antalya'dır. Antalya Körfezi'nin askeri güvenliği Türkiye'nin turizm sektöründen ekonomik kazanım elde etmesi için vazgeçilmezdir. Antalya Körfezi'nin güvenliği için de K.K.T.C.'nin varlığı stratejik öneme sahiptir. Türkiye'nin kurulu elektrik gücünün yaklaşık %20'si ve yapımı devam eden Akkuyu Nükleer Reaktörü Kıbrıs coğrafyasına çok yakın bir mesafededir. Kıbrıs'ta K.K.T.C.'nin varlığını ortadan kaldıracak siyasi bir değişim Türkiye'nin askeri güvenliğini doğrudan tehdit edecek ve Türkiye'nin güney sınırları saldırıya açık hale gelecektir. Bu durum sadece Türkiye'nin genel güvenliğine değil, muhtelif yönlerden ekonomik alt yapısının önemli bir kısmını da barındıran güney coğrafyasının tehdit altına girmesinden dolayı ekonomik güvenliğini de doğrudan etkileyecektir. Bu sebeplerden dolayı, Kıbrıs'ın Türkiye'nin ekonomik güvenliğine etkisinin temel taşı K.K.T.C.'nin varlığıdır.
11 Eylül sonrası değişen güvenlik paradigmaları ışığında NATO'nun dönüşümü ve Türkiye'ye etkileri
Bu tez, 11 Eylül sonrası dönemde NATO'nun güvenlik algısının değişimi ve bu değişimin üye ülkelerden Türkiye Cumhuriyeti güvenliğine olan etkilerine odaklanmaktadır. Tez kapsamında öncelikle dönemsel olarak değişim gösteren güvenlik kavramı ile güvenliğin realizm perspektifinden nasıl anlaşıldığının kavramsal çerçevesi tartışılmaktadır. Müteakiben, NATO'nun özellikle 11 Eylül sonrası dönemde geçirdiği dönüşüm ve güvenlik algısındaki değişiklikler tarihsel olarak incelenmiştir. Tezin odağını Türkiye Cumhuriyeti'nin güvenlik algısındaki değişim oluşturduğu için öncelikle tarihsel olarak Türk güvenlik algısı incelenmiş, sonrasında güvenlik algısında değişim olup olmadığını tespit etmek amacıyla 2001 sonrasındaki Milli Güvenlik Kurulu basın bildirileri ile söz konusu tarih aralığındaki hükümet programları incelenmiştir. Yapılan araştırmada NATO'nun Türkiye Cumhuriyeti güvenlik mimarisinde önemli bir sütun oluşturduğu tespit edilmiştir. Yine de NATO ile Türkiye Cumhuriyeti arasında tüm konularda mutabık kalındığını ifade etmek güçtür. Nitekim, Türkiye Cumhuriyeti'nin gerek bulunduğu coğrafya gerek Osmanlı İmparatorluğu'ndan alınan tarihi sorunları olduğu ve bu sorunlarla mücadele etmek için NATO desteği olmadan da çaba sarf ettiği görülmektedir. Bu konuların başında önemli bir güvenlik sorunu olan terörizm gelmektedir. Diğer kemikleşmiş sorun ise Yunanistan ile yaşanan Ege ve Akdeniz kaynaklı sorunlardır. Özellikle 2014 yılında Kırım'ın Rusya tarafından ilhakı sonrası Türkiye, NATO tarafından tekrar tehdit olarak görülmeye başlayan Rusya ile ikili bir ilişki geliştirmektedir. Bunun en önemli sebepleri Rusya'nın tarihi olarak aynı coğrafyada olmasının yanı sıra Türkiye'nin Suriye'nin kuzeyine yaptığı sınır ötesi harekâtlarda Rusya hava sahasını kullanması, Rusya'dan alınan S-400 hava savunma sistemleri ve Mersin'de yapımı devam eden Akkuyu Nükleer Güç Santrali'nin Rusya tarafından yapılması olduğu ifade edilebilir. Sonuç olarak, Türkiye tarihsel olarak bir taraftan NATO'nun güvenlik şemsiyesinden faydalanırken, diğer taraftan da kendi ulusal çıkarlarını korumak adına zaman zaman NATO ile ters düşmektedir. Özetle Türkiye'nin dış politikasını NATO ile paralel olarak yürütmeye çalıştığı fakat ulusal çıkarları doğrultusunda gerektiğinde NATO'nun sorgulayan bir üyesi olduğu öne sürülebilir.
Avrupa Birliği demokrasi anlayışının aday ülkelerdeki demokratikleşme üzerinde etkisi: Türkiye, Bulgaristan, Romanya
Bu tezde Avrupa Birliği'ne aday ülkelerde demokratikleşme konusuincelenmiştir. Bu çerçevede örnek ülkeler olarak Türkiye, Romanya ve Bulgaristanele alınmıştır. Her üç ülkenin de demokrasi açısından gelişmesi Avrupa Birliği'neadaylığın getirdiği yeni soluk ve rüzgarla hız kazanmıştır.Demokrasinin ve hukukun üstünlüğünün korunmasını garanti eden kurumların istikrarının sağlanmasını ilk planda tutan Kopenhag kriterleri, bu üç ülkenin yol haritası olmuştur.Avrupa Birliği demokrasi anlayışının temelinde yer alan hukukun üstünlüğüazınlık hakları ve insan hakları gibi kavramların çerçevesinin her üç ülkede demüzakereler başlamadan önce belirgin şekilde çizilmesi öngörülmüş ve dolayısıylagerekli hukuki düzenlemelerin yapılması ve bunun uygulamaya yansıtılmasıistenmiştir.Sonuç olarak Avrupa Birliği'ne adaylığın ve Kopenhag kriterlerinin adayülkelerdeki demokratikleşme üzerindeki etkisi yadsınamaz biçimde ortadadır. Bu tezçerçevesinde bu etki Romanya, Türkiye ve Bulgaristan incelenerek, ilerlemeraporları bazında ve karşılaştırmalı olarak ele alınacaktır.