1980 Kuşağı Türk şiirinde poetik bir yönelim olarak gelenekçilik

Gelenek, son yılların sosyal bilimler alanındaki en çok tartışılan konularından biridir. Tartışmaların merkezindeyse "modernizm" ve "gelenek" kavramlarının algılanışı durur. Her ne kadar konu üzerinde tam bir uzlaşım sağlanabilmiş değilse de geleneğin iki temel ayağının "öz" ve "biçim/form" olduğu yadsınamaz. Edebiyatta ve özellikle de şiirde daha çok bir poetik sorunsal olan gelenek konusu, giderek estetik bir değer ya da bir estetik/sanat anlayışı olma eğilimindedir. Esasen bütün dönem edebiyatlarında ve edebi ürünlerinde geleneğin doğrudan veya dolaylı etkisinden söz edilebilirse de, geleneğin yeni/modern Türk şiirinin 1980 Kuşağı'nda özel bir yeri olduğu fark edilir. Zira 1980 Kuşağı Türk şiirinde şairlerin bütün bir Türk şiirine ilgiyle baktığı, önyargısız olarak tüm şiir birikimlerinden yararlanmaya çalıştığı gerçeği kendini açıkça gösterir. Bunun yanında, geleneğin doğrudan poetik bir yönelim olarak seçildiği daha dar –ya da özel– bir cepheye bakılacak olursa bazı şairlerin belli bir çizgiye odaklandığından bahsedilebilir. Bu noktada da Hilmi Yavuz'un sevk edici kişiliği, sanat anlayışı ve eserlerinin başat rol oynadığı görülür. Söz konusu "gelenekçi" çizgi, Şeyh Galip'ten başlayarak yeni/modern Türk şiirinin iki büyük kurucu ismi Yahya Kemal'le Ahmet Haşim'den sonra Asaf Hâlet Çelebi ve Behçet Necatigil estetiğinde belirginleşerek Hilmi Yavuz'da bir "sistematiğe" kavuşur. 1980 Kuşağı'ndaysa Vural Bahadır Bayrıl, Osman Hakan A., Sefa Kaplan isimleri, ön plana çıkar. Anahtar Kelimeler: Gelenek, 1980 Kuşağı Türk Şiiri, Vural Bahadır Bayrıl, Osman Hakan