20.yy'da açık alan heykeli olarak mezar heykeli ve maket uygulamaları

Açık alan heykeli olarak mezar heykeli, hem kendine ayrılan fiziksel mekanla hem de sosyal çevreyle oluşturduğu anma özelliğinden kaynaklı/kaynaklanan anlamla farklı bir nitelik taşımaktadır. Mezar heykeli, ilkel veya dini dürtülere dayanan gömü geleneğinin bir parçası oluşuyla kamusal alanda kültürel ve sosyal anlamda işlevsel bir rol üstlenmektedir. Kişiye özel olan bu heykeller, kahraman, kral, yönetici gibi önem göstergesi payeler veya sebepler olmaksızın 19.yy'da bireysel anıtlar olarak kamusal açık alanda kendilerine yer bulmaya başlamıştır. 19.yy sonlarına doğru Hristiyan mezarlıklarında Sembolizm'in etkisiyle tasarımların, özellikle de figürlerin, mistik bir yapıda ve kurguda oluşturulduğu görülmektedir. 20.yy'da sanat nesnesinin izleyici ve mekan gibi kavramlarla anlam değişimine uğraması, problemin sadece biçim olarak değil; objenin içinde konumlandığı mekanın da konuya dahil edilmesini beraberinde getirmiştir. Mezar heykeli, açık alan heykelini ilgilendiren fiziksel ve sosyal çevreyle ilişki bakımından ortak paydadır. Ancak gerek fiziksel çevre içinde belirli alan içerisine uygulanması açısından, gerekse mezar alanının bireyselliği, içerdiği bildiriler ve anma durumunun toplumsal ilişkilere açık olması bakımından açık alan heykelleri içinde farklı bir yere sahiptir. Mezar heykeli günümüzde, sadece mezar alanını işaretleyen işlevsel bir öge değil, aynı zamanda açık alanda estetik bir haz objesi haline gelmiştir. Gömü alanında yapılan reformlarla şekillenen mezar heykeli geleneği, açık alana taşındığı yüzyıldan günümüze, biçim olarak yalnızca mezar sahibini betimlemekten soyut ifadelere varan bir çeşitlilikle varlığını devam ettirmektedir. Ele alınan "20.yy'da Açık Alan Heykeli Olarak Mezar Heykeli ve Maket Uygulamaları" kapsamında, yapılan mezar heykeli uygulamalarındaki temalar, araştırmalar bağlamında oluşturulmuş ve bu doğrultuda şekillendirilmiştir