2002-2012 dönemi hükümetlerindeki eğitim politikalarının incelenmesi

Bu çalışma; 2002-2012 dönemi hükümetlerindeki eğitim politikalarını konu edinmektedir. Çalışmada 58., 59. ve 60. Hükümetler döneminde eğitimde ön plana çıkan değişiklikler üzerinde durulmuştur. Araştırma ile 2002-2012 dönemi hükümetlerinin eğitim alanında izlediği politikaları, yaptığı reformları ve icraatlarının eğitime olan etkisi incelenmiştir. Betimsel desene göre hazırlanmış bu araştırmada, Milli Eğitim Bakanlığı istatistikleri ve döneme ait konuyla ilgili çalışmalar analiz edilmiş ve yorumlanmıştır. Araştırmada 2002 ile 2012 yılları arasında kurulmuş olan 58., 59. ve 60. Hükümetlerin eğitim politikaları incelenmiştir. Çalışma neticesinde; yürürlükte olan 4+4+4 zorunlu temel eğitim uygulaması, yapılan müfredat değişiklikleri, öğrencilere ücretsiz ders kitabı dağıtımı, ortaöğretime geçiş sistemindeki değişiklikler, okullaşma oranları, lise düzeyi eğitim süresindeki değişiklik, FATİH projesi, yönetici ve öğretmen atamaları ile her eğitim kademesindeki sayısal değişimler gibi eğitim sisteminde meydana gelen temel dönüşüm incelenmiştir. Bu kapsamda hükümet programlarında mevcut olan eğitim ile ilgili planlamaların ve hedeflerin ne düzeyde hayata geçirildiği ele alınmıştır. Buradan hareketle, bahsi geçen dönemde hükümet programlarında belirlenen hedeflerin ağırlıklı olarak hayata geçirildiği söylenebilir. Kamuoyunda 2002-2012 döneminde gerçekleştirilen bazı uygulamaların yeterli düzeyde hazırlık yapılmadan hayata geçirildiği hususunda bazı tartışmalar yaşanmıştır. Zorunlu temel eğitimin 4+4+4 olarak uygulanması ve FATİH projesi bu tartışmalara örnek gösterilebilir. Süregelen tartışmalardaki temel unsur; yeterli araştırma ve hazırlık evresinden geçmeyen uygulamaların meydana getirdiği olumsuz sonuçları üzerinedir. Çok yönlü ve dinamik bir sistem olan eğitim, hızlı politik değişimlere karşı kırılgan bir yapıya sahiptir. Dolayısıyla alt yapı eksikliği ile yapılan/yapılacak olan değişim ve dönüşümler optimal bir geçiş dönemi uygulamalarından da yoksun olması halinde önemli olumsuz neticeler ortaya koyabilecektir. Bu nedenle eğitimin politik değişimlerden arınarak pedagojik gerçekler ve çağın gerekleri ile ele alınmasının daha rasyonel olacağı düşünülmektedir.