60 yaş ve üzeri, diffüz büyük B hücreli lenfoma tanılı hastalarda tedavi dağılımları, tedavi yanıt ve toksisiteleri, sağkalım ve bunlara etki eden faktörlerin geriye dönük incelemesi

Amaç: Diffüz büyük B hücreli lenfoma (DBBHL), Hodgkin dışı lenfoma (HDL) grubunun en sık görülen alt tipi olup, HDL tanılı vakaların yaklaşık %30-40'ını oluşturmaktadır. İleri yaş DBBHL için kötü prognostik faktördür. Yaşlı hasta grubunda, eşlik eden komorbiditeler göz önüne alınarak tedavi modalitesi belirlenmektedir. Bu çalışmada DBBHL tanılı, yaşlı hasta grubunda, optimal tedavi stratejilerinin belirlenmesine katkıda bulunulması amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: Bu çalışma tek merkezli, geriye dönük olarak yapılmıştır. Çalışmada, 2008 – 2023 yılları arasında tanı alan, 60 yaş ve üzeri DBBHL olgularının, yaş, komorbidite, evre, performans durumları, prognostik skorları, immünhistokimyasal incelemeleri göz önüne alınarak verilen tedavi rejimleri, yanıt, toksisite, progresyonsuz sağkalım, genel sağkalım incelenmiştir. Bulgular: Çalışmada 186 hastanın verileri değerlendirilmiştir. Hastaların ortanca tanı yaşı 71 (aralık 60-90), ortanca takip süresi 19 ay (aralık 1-129 ay) olarak görüldü. Çalışmadaki 186 hastanın %48.4'ü (n=90) erkek, %51.6'sı (n=96) kadın idi. Tüm grupta 5 yıllık OS %75, 5 yıllık PFS ise %70 olarak hesaplandı. Ortanca OS tüm grup için 70 ay (aralık 1-129 ay, 95% CI: 53-86) olarak hesaplandı. Hastaları yaşa göre 60-69, 70-79 ve ≥80 yaş olarak üç gruba ayrıldı. Bu alt gruplar arasında sağkalım açısından anlamlı fark mevcuttu (p=0.001). Yaşı 60-69 olanlar ile her iki grup arasında sağkalım açısından anlamlı farklılık mevcuttu (sırasıyla, p=0.006 ve p=0.001). Diğer iki grup 70-79 yaş ve ≥80 yaş grubunun arasındaysa sağkalım açısından anlamlı fark bulunmamaktaydı (p=0.207). Histolojik alt tiplerin (Germinal merkez benzeri ve germinal merkez dışı) sağkalım üzerinde etkisi görülmedi (p=0.159). Yaşdaki her birim artış mortalite riskinde %7 artış ile ilişkili (HR 1.07 %95 CI:1.04-1.11 p<0.001). ECOG 0-1 olan grubun ortanca OS 104 ay (aralık 64-143), ECOG ≥2 olan grupta ortanca OS 22 ay (aralık 5-38 ay) görüldü (p<0.001). LDH ≥250 U/L grubun mortalite riskinin normal olan gruba göre 2.9 kat arttığı (HR 2.90 %95 CI 1.70-4.95 p<0.001) görüldü. CRP >15 mg/dL olan grupta ortanca OS 33 ay (aralık 5-60 ay), <15 mg/dL olan grupta ise ortanca OS 95 ay (aralık 75-114 ay) olarak görüldü (p=0.002). Cox regresyon analizi ile CRP değeri >15 mg/dL olan grup referans gruba göre mortalite riskinde 2.2 kat artış göstermekteydi (HR 2.16 %95 CI: 1.28-3.63 p=0.002). Albümin <3.5 g/dL olan grupta mortalite riski albümin ≥3.5 g/dL olan gruba göre 2.45 kat (HR 2.45 %95 CI: 1.49-4.03 p<0.001) artmıştır. R-CHOP alanlar ile R-CVP alanlar arasında sağkalım farkı mevcuttu (p=0.021). R-CHOP grubunda ortanca OS 78 ay iken (%95 CI: 48-101), R-CVP alanlarda 16 ay (%95 CI: 4-27) idi. R-miniCHOP alanlarda ortanca OS 28 ay (%95 CI:23-40) olarak hesaplandı (p=0.201). Tedavi protokolleri arasında yan etki oluşumu açısından fark bulunmadı (p=NS). Sonuç: Bu çalışmada DBBHL tanılı yaşlı hastalarda, LDH yüksekliğinin, ileri evre hastalık varlığının ve yaş ilerlemesinin sağkalımı azalttığı gösterilmiştir. Tüm yaş gruplarında prognozu öngörmede kullanılan IPI, R-IPI ve NCCN-IPI skorlarının, yaşlı hasta grubunda kötü prognostik hastaları belirlemedeki yetersizliği öngörülmekte, bu açıdan daha kolay ve ulaşılabilir parametreler ile prognostik modellemeye ihtiyaç duyulmaktadır. Çalışmamızda CRP ve albüminin de sağkalım üzerine etkileri gösterilmiş bununla birlikte klinik kullanımda prognozu öngörmede yeterli güvenirliliğinin gösterilmesi için daha geniş hasta gruplu çalışmalara duyulan ihtiyaç devam etmektedir. Anahtar Kelimeler: Diffüz Büyük B Hücreli Lenfoma (DBBHL), Doğu Onkoloji Çalışma Grubu (ECOG), Genel Sağkalım (OS), Progresyonsuz Sağkalım (PFS)