Açık ve uzaktan öğrenmenin dijital uçurum ile başa çıkmadaki etkisi

Dijital dönemin önemli problemlerinden biri olarak görülen dijital uçurum teknoloji sahipliği, teknoloji kullanımı, internet erişimi, sosyo-ekonomik düzey gibi boyutlara sahiptir. Dijital uçurum ile başa çıkmada ise kitlesel teknoloji odaklı uygulama araçları ile açık ve uzaktan öğrenmeden yararlanabileceği düşünülmektedir. Bu tez araştırmasının amacı, açık ve uzaktan öğrenmenin dijital uçurumla başa çıkmadaki etkisini belirlemektir. Bu amaç doğrultusunda Anadolu Üniversitesi Açıköğretim sisteminde öğrenim gören ilk dönem ve son dönem/mezun öğrencilerinin dijital uçurum puanları farklı demografik özellikler açısından karşılaştırılmıştır. Karma yöntem araştırma modellerinden açıklayıcı sıralı desen olarak gerçekleştirilen bu araştırmada sorulan üç araştırma sorusuna hem nicel hem de nitel verilerden yararlanılarak cevap aranmıştır. Araştırmanın ilk sorusu için, ilk dönem Açıköğretim öğrencilerinin dijital uçurum düzeylerin son dönem öğrencilerinin dijital uçurum düzeylerinden daha düşük çıktığı belirlenmiştir. Bunun sebebi ise, birinci dönem öğrencilerinin yaş ortalamalarının daha düşük olduğu ve dolayısıyla teknoloji kullanımlarının daha yüksek olduğu sonucuna varılmıştır. Bu sonucu destekleyecek şekilde 30-40 yaş arası öğrencilerin dijital yetkinliklerinin 40 yaş ve üzeri öğrencilerden daha yüksek çıktığı bulunmuştur. Gelir düzeyine göre yapılan karşılaştırmada yüksek gelir düzeyine sahip olanların dijital uçurum puanları alt gelir düzeyine sahip olanlardan yüksek çıkmıştır. Çalışma durumuna göre yapılan karşılaştırmada ise, sayısal yetkinlik puanı en yüksek grup özel sektörde çalışanlar olarak belirlenmiştir.