Ailede din eğitimi tercihlerinin dönüşümü: Kuşaklararası bir inceleme (Konya ili örneği)

İnsanoğlu her türlü değişimden ve gelişimden etkilenebilecek şekilde yaratılmıştır. Dünya tarihi boyunca meydana gelen sosyal, politik, askeri ekonomik veya siyasal değişimler o dönemde yaşayan insanların hayata bakış açılarında, hayatı anlamlandırmalarında belirgin değişimlerin ortaya çıkmasına, kuşak denilen birbirine benzer özellikler taşıyıp, birbirine bezer davranışlar sergileyip yaklaşık olarak aynı düşünen nesillerin oluşmasına sebep olmuştur. Aynı kuşakları yaşayan nesillerin hayata bakış açıları, çocuklarını yetiştirirken verecekleri genelde eğitim özelde ise din eğitimi anlayışına da yansımıştır. Din eğitimine verilen önem, eğitim sırasında izlenilen yol ve yöntemler dönemin ihtiyacına uygun olduğunda bir anlam ifade etmekte ve kabul görmektedir. Çalışmanın konusu Konya ili Selçuklu ilçesinde yaşayan X ve Y kuşağı ebeveynlerin din eğitimi tercihlerinde meydana gelen dönüşümün ortaya konulmasıdır. Bu kapsamla, anne-babaların kendi çocukluk dönemlerinde deneyimledikleri din eğitimi ile çocuklarına verilmesini istedikleri din eğitimi beklentilerindeki farklılaşma, din eğitimi veren kişi ve kurumlara karşı gelişen güven algısı ve dini bilgiye erişimde dijital kaynak kullanım biçimleri birlikte değerlendirilmiştir. Bu çalışmanın amacı, farklı kuşaklardan olan ailelerin din eğitimine bakış açılarında olası değişimlerin, kendilerinin aldıkları din eğitimi ile çocuklarına verdikleri din eğitiminin arasındaki olası farklılaşmanın incelenmesidir. Sosyal ve toplumsal olayların kişilerin bakış açılarında değişime sebep olup olmadığı ve günümüz insanının din eğitimi ihtiyacını nasıl karşıladığı ise yine araştırmanın temel konularındandır. Araştırma yaşadığımız il olan Konya ili Selçuklu ilçesinde yirmi katılımcıyla yapılan yarı yapılandırılmış görüşme tekniği ile yüz yüze gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın sonucunda, X ve Y kuşağı ebeveynlerin din eğitimi almayı gerekli gördükleri, ailelerinden ibadetlerin pratik uygulamalarının öğretimini önceleyen din eğitimi aldıkları ancak çocuklarına ahlak eğitiminin öncelikli olarak verildiği din eğitimi verilmesini istedikleri, topluma etki eden olaylar sonucunda ebeveynlerin din eğitimi veren kurumlara karşı güven kaybı yaşadıkları, dini bilgi edinme konusunda güvendikleri kişilere öncelikli olarak başvurdukları, internete ise mesafeli oldukları ortaya çıkmıştır. Katılımcıların okullarda verilen DKAB derslerini yeterli görmedikleri, din eğitimi veren kişi ve kurumlardan anlattıkları değerleri yaşayarak temsil etmelerini bekledikleri ve din eğitimi uygulamalarında sevdirici, kuşatıcı ve kapsayıcı din dili kullanılmasını istedikleri sonucuna ulaşılmıştır.