Akademisyenlerin olumlu ve olumsuz dedikodu algı düzeylerinin incelenmesi

İletişim insanlığın varlığı ile ortaya çıkmış ve insanlığın ilerlemesiyle birlikte gelişimini devam ettirmektedir. Toplumun gelişimi için iletişim hayati derecede önemli bir yere sahiptir. Benzer şekilde toplumu bir araya getiren örgütler/kurumlar için de iletişim çok gereklidir. Ancak örgütlerde yapılandırılmış, biçimsel bir iletişim vardır. İş görenler iş veya iş yeriyle alakalı bilgi akışını resmi iletişim kanalları ile birlikte sağlamaktadır. Fakat bu resmi iletişim kanalları çalışanların hatta yöneticilerin iletişim ihtiyaçlarını tam olarak karşılayamamaktadır. Bu nedenle gayri resmi, doğal iletişim kanalları ortaya çıkmıştır. Dedikodu da bu kanallardan biri olarak kabul edilir. Dedikodunun bugüne kadar yapılmış olan tanımlamalarını araştırıp akademisyenlerin maruz kaldığı pozitif ve negatif iş yeri dedikodusunun akademisyenlerin demografik özelliklerine göre farklılaşıp farklılaşmadığını etkilerini incelemektir. Ayrıca araştırmanın temel amacına ilavaten akademisyenlerin olumlu iş yeri dedikodu algıları ile olumsuz iş yeri dedikodu algıları arasında ki ilişkinin tespiti de araştırmanın alt amacını oluşturmaktadır. Çalışmanın araştırma kısmında ise farklı demografik özelliklere sahip olan katılımcılarla çevrimiçi anketler uygulanmıştır. Bu anketler üniversite akademik personelini kapsamaktadır. Anketlerden elde edilen veriler ise IBM SPSS 22 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Pozitif ve negatif dedikodu ölçeklerinden yararlanılmıştır. Çalışmada, akademisyenlerin olumlu iş yeri dedikodu düzeyleri cinsiyet, yaş, unvan ve görev yılı değişkenleri açısından istatiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermemiştir (p>0,05). Ancak akademisyenlerin olumlu iş yeri dedikodu düzeyleri fakülte değişkenine göre istatiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (p<0,05). Ortalama puanlar incelendiğinde veterinerlik fakültesinde görev yapmakta olan akademik personelin olumlu dedikodu algılarının (ort:4.90 ss:0,14) diğer fakültelerde görev yapmakta olan akademik personellerden daha yüksek olduğu görülmüştür. Çalışmada, akademisyenlerin olumsuz iş yeri dedikodu düzeyleri cinsiyet, yaş, unvan, fakülte ve görev yılı değişkenleri açısından istatiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermemiştir (p>0,05). Çalışmada, akademisyenlerin olumsuz iş yeri dedikodu algısı ile olumlu iş yeri dedikodu algısı arasında negatif yönlü orta düzeyde anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir (r=,-376, p=,000, p<,01). Buna göre olumlu dedikodu arttıkça olumsuz dedikodu azalmakta veya olumsuz dedikodu arttıkça olumlu dedikodu azalmaktadır ve bu ilişki istatistikî açıdan anlamlıdır. Sonuç olarak literatürde yer alan çalışmalara bakıldığında bu çalışmayla benzer sonuçlara varıldığı görülmektedir. Bu açıdan hazırlanan bu çalışmanın literatür için önemli bir kaynak niteliği taşıdığı söylenebilir.