Alzheimer hastalığının antropolojisi

Bu araştırma, Alzheimer hastalığı ve beraberinde getirdiği sorunlar üzerine yapılmış düşünümsel (self-reflexivity) bir çalışmadır. Alzheimer hastalığında, kişiler, bir yerden başka bir yere göç etmek zorunda bırakılan, yerinden edilmiş insanlar gibi yaşamlarını değiştirmek zorunda kalırlar. Bu hastalık karşısında yaşamlarını değiştirmek zorunda kalan bu kişilerin, içinde bulunduğu duruma, antropolojinin perspektifinden bakılmak istenmiştir.Alzheimer hastalığı, size bilim kurgu filmlerini aratmayacak niteliklere sahip bir hastalıktır. Hasta zaman içinde kendini tanıyamaz hale gelir, benliğine yabancılaşır. Aynı zamanda hasta yakını da yıllardır tanıdığı kişinin görüntüsünün altında, tanımadığı yeni bir kimlikle tanışır. Bu noktadan itibaren eski yaşantısının kabuğundan çıkıp yeni bir yaşama doğru birlikte adım atmaya çalışsalar da, bu hastalık onların gideceği yolu görmelerini engeller.Alzheimer hastalığı uzun yıllar (8-12 yıl) süren bir hastalıktır. Hasta bu süre içinde benliğine yabancılaşarak, sosyal hayattan kopmaya başlar. Bunun paralelinde, onun bakımını yedi gün yirmi dört saat üstlenmek zorunda kalan hasta yakını da sosyal yaşamdan koparak izole olur. Eğer kendi için bir çözüm bulamazsa, çeşitli hastalıklara yakalanma riski çok büyüktür. En fazla karşılaşılan sorunlar ise hasta yakınının depresyona girmesidir.Türkiye?de, kendini çaresiz ve yalnız hisseden hasta yakınlarına el uzatmaya çalışan, merkezi İstanbul?da olmak üzere sekiz şubesi bulunan Alzheimer Dernekleri vardır. Bu derneklerde, sadece hasta yakınana değil, hastaya yönelik de faaliyetler gerçekleşir ve bu gerçekleştirilen faaliyetler, hasta ve yakınının yeniden sosyal hayatın içine girebilmelerine yardımcı olur. Alan araştırmamı, Merkez İstanbul Alzheimer Derneği?nde bir sene boyunca sürdürdüm. Bunun yanında, başka kuruluşların hasta yakını destek gruplarına katılma fırsatım oldu. Bağımsız olarak bu hastalıkla mücadele eden kişilerle internet aracılığı ilede paylaşımlarım oldu. Tüm bu araştırmanın sonunda, gerçek bir ?insan bilimi? viii(antropoloji) yaptığımı düşündüren olgulara ulaştım. Bu olgular beni ?sevgi? ve ?zaman? gibi ontolojik kavramların içine itti. Alzheimer hastaları, bana sevgiyi ve zamanı öğretmişlerdi. Alzheimer hasta yakınları ise yabancılaşmanın sonucunda yaşanılan yalnızlığın karşısında paylaşımın gücünü ve insanların birbirlerine nasıl muhtaç olduklarını. Birbirimize muhtaçtık. Yüzyılın hastalığı olan yalnızlık, ancak insanların birbirlerine tutunmasıyla dağılabilirdi.