Matthew Kneale'ın Tatlı Thames ve Peter Ackroyd'un Cinayet Sanatı'nın Neo-Viktoryen romanlar olarak analizi

Neo-Viktoryacılık, kurgusal eserlerde Viktorya dönemine ve on dokuzuncu yüzyıla bir bakış sağlayan çağdaş bir çalışma alanıdır. Neo-Viktoryen romanların edebi alanlarda yükselişiyle birlikte, çağdaş yazarlar, dönemin özelliklerini kavrayarak Viktoryen tarihine bakma fırsatlarına sahip olmaktadırlar. Eserlerinde, çağdaş yazarlar Viktoryen dönemi geçmişin yenilenmiş bir versiyonuyla tasvir etmektedirler. Viktoryen ve çağdaş zamanlar arasındaki benzerliklerin ve farklılıkların farkında olarak, bu yazarlar neo-Viktoryacılığın ışığı altında eleştirel bir tarih görüşü getirmektedirler. Neo-Viktoryen teori çerçevesinde üretilen çalışmalar, Viktoryen dönemin, çağdaş dönemlerin perspektifinden yeniden doğuşunun yolunu açmaktadır. Böyle bir yeniden kurma, çeşitli konular aracılığıyla resmedilen geçmişle şimdiki zamanın birbirine karışmasıyla üretilmektedir. Bunların arasında, gizem kavramı bir ehemmiyet tutmaktadır çünkü bu kavram neo-Viktoryen kurgunun gelişmesine katkıda bulunmaktadır. Romanların popülerleşmesine de katkıda bulunarak, gizem kavramı neo-Viktoryen romanlar ve gizemin çeşitli şekilleri arasındaki parallelikleri ortaya çıkarmak için kullanışlı bir araçtır. Bu bakımdan, Matthew Kneale'ın Tatlı Thames (1992) ve Peter Ackroyd'un Cinayet Sanatı (1994), gizem kavramı ve neo-Viktoryacılık arasındaki ortaklıkları bağlamsal ve teknik olarak gösteren önemli romanlardır. Bu tez esas olarak Matthew Kneale'ın Tatlı Thames (1992) ve Peter Ackroyd'un Cinayet Sanatı (1994) romanlarında tarih, gerçeklik, anlatım ve gizem üzerine tartışmalar yoluyla neo-Viktoryen kurgu ışığında gizem kavramını tartışacaktır.