3D technologies for archaeological ceramic loss compensation

Denizel bağlamlardaki materyal kültür incelenmesi, korunması ve analiz edilmesi açısından kendine özgü zorluklar barındırır. Su altından çıkarılan seramiklerde bu zorluklar arasında tuzlanma, stabilite ve nem gibi konular öne çıkar. Bu sorunlar, özellikle orijinal olmayan bir doldurma malzemesiyle eserin sabitlenerek eksik kısımlarının tamamlanması sürecinde, yani "kayıp tamamlama" bağlamında belirginleşmektedir. Amphoralar, batık kazılarında ve deniz tabanı araştırmalarında sıklıkla karşılaşıldıkları için, denizel bağlamdaki materyal kültür öğeleri arasında öne çıkarlar. 3B teknolojilerin çeşitli malzeme tepkisellikleri, esneklikleri ve mevcut analizlerle entegre olabilme kabiliyetleri sayesinde, bu zorlukların bazılarını çözme potansiyeli vardır ve aynı zamanda belgeleme süreçlerini de kolaylaştırabilir. Bu çalışmanın amacı, sanal model oluşturmadan modelin manipüle edilmesine, tersine mühendislikten sensörleştirmeye kadar, kayıpsız tersine mühendislik yoluyla bir eserin eksik parçalarının doldurulmasını sağlamaktır. Arkeolojik koruma amacıyla doğrudan 3B baskı kullanımı yeni gelişen bir yöntemdir ve bu konuda yapılan çalışmalar oldukça sınırlıdır. Seramiklerin 3B baskı ile üretilmesi ve bu üretim biçiminin sensörleştirme ile birleştirilmesi ise özgün avantajlar sunar. Baskı yoluyla üretilen dolgu malzemesinin içine yerleştirilen sensörler sayesinde, bu ileri düzey malzemeler sıcaklık, nem, pH ve gerilim gibi çevresel değişimlere tepki verebilir ve bu değişimleri bildirebilir. Bu çevresel faktörler, müze ortamlarında eserlerin korunması ve stabilite açısından son derece önemlidir. Ancak, katkı üretiminin (additive manufacturing) bu özel uygulaması, koleksiyonlar üzerinde neredeyse hiç denenmemiştir ve ölçekli biçimde uygulanmamıştır. Bu durum, söz konusu metodolojinin doldurabileceği belirgin bir araştırma boşluğu doğurmaktadır. Bu çalışma, söz konusu yeni metodolojiyi iki vaka çalışması üzerinden kurmakta, uygulamakta ve test etmektedir: Türkiye'deki Bandırma Müzesi'nden Çamaltı Burnu I Batığı kargo amphoraları koleksiyonu ve İtalya Minori'deki Villa Romana e Antiquarium'dan Amalfi Kıyısı denizsel seramik grubu. Bu vaka çalışmaları, birbirinden farklı ve değerli bağlamlara sahip olmaları nedeniyle seçildi; bu sayede bu entegre metodolojinin çeşitli ortamlarda nasıl uygulanabileceğini göstermek amaçlanmaktadır. Bu örnekler aracılığıyla, belgeleme, analiz, yorumlama ve gelecek inovasyonları konservasyon ve sergileme uygulamaları açısından 3B teknolojilerin kayıp tamamlama sürecinde ne kadar geniş bir uygulanabilirliğe sahip olduğunu ortaya koymayı hedeflenmiştir.