Artmış posterior tibial eğimin 18-30 yaş arası hastalarda görülen menisküs yırtıklarına etkisi

Menisküs yırtıkları, çoğunlukla atletik aktiviteler sırasında gerçekleşen ve ön çapraz bağ (ÖÇB) yaralanmaları ile birliktelik gösteren bir durumdur. Genel olarak menisküs yırtıkları için risk faktörleri intrinsik ve ekstrinsik olarak 2'ye ayrılmaktadır. Posterior tibial eğim (PTE) gibi intrinsik anatomik faktörlerin belirlenmesi, şüpheli menisküs yırtığı olan vakalarda ortopedik cerrahlara tanı koyma ve tedavi algoritmasının belirlenmesi aşamasında yardımcı olabilmektedir. Çalışmamızın amacı, menisküs yırtığı nedeni ile artroskopik olarak ameliyat edilen hastalarda ölçülen posterior tibial eğim açısının kontrol grubu ile kıyaslanarak menisküs yırtığına etkisini araştırmaktır. Çalışma 2015-2022 yılları arasında Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı'na diz ağrısı şikayeti ile başvuran 190 hasta üzerinde yapılmıştır. Çalışmaya Manyetik Rezonans Görüntülemede (MRG) menisküs yırtığı ve ÖÇB yırtığı olmayan bireyler ile menisküs yırtığı tanısı konulan ve artroskopik olarak ameliyat edilen hastalar dahil edildi. Medial menisküs yırtığı olanlar Grup A (n=67), Lateral menisküs yırtığı olanlar Grup B (n=31) ve kontrol grubu ise Grup C (n=92) olarak adlandırıldı. Lateral grafi üzerinden her grubun medial posterior tibial eğim açıları ve lateral posterior tibial eğim açıları ölçüldü. Yapılan ölçümler sonucunda gruplar birbirleri arasında istatistiksel olarak kıyaslandı ve Receıver Operatıng Characterıstıc (ROC) analizleri yapıldı. Çalışmaya katılım kriterlerini sağlayan 190 hasta üzerinden menisküs yırtıkları ile posterior tibial eğim açısı arasında korelasyon varlığının olup olmadığı araştırılmıştır. Grupların ( Medial menisküs yırtığı olan, Grup A; Lateral menisküs yırtığı olan, Grup B; Normal, Grup C) Medial tibial eğim açısı ile lateral tibial eğim açı değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık oluştuğu görülmüştür (p<0,05). Grup A ve Grup B'nin normal gruba kıyasla hem medial tibial eğim açısı hem de lateral tibial eğim açısı anlamlı olarak daha yüksek bulunmuştur. Medial Menisküs yırtığı olan hastalar ile kontrol grubu hastaların medial posterior tibial eğim açısının değerlendirmesinin yapıldığı ROC analizinde; medial posterior tibia eğim açısının cut-off değeri 9,2 olduğu görülmüştür. Sensitivitesi %64,18, spesifitesi ise %80,43'tür (p<0,01). Lateral menisküs yırtığı olan hastaların kontrol grubu ile lateral posterior tibial eğim açısının değerlendirmesinin yapıldığı ROC analizinde; lateral posterior tibial eğim açısının cut-off değeri 9,9, sensitivitesi %58,06, spesifitesi ise %81,52 olarak bulunmuştur (p<0,01). Artmış posterior tibial eğim açısının menisküs yırtık oluşumunda predispozan bir faktör olduğu sonucuna varılmıştır. Bununla birlikte direkt grafi üzerinden ölçülen medial posterior tibial eğim açısının 9,2° üzerinde olması durumunda sensitivitesi düşük fakat spesifitesi yüksek olmak üzere medial menisküs patolojisi yönünde belirteç olarak yön göstermektedir. Aynı şekilde lateral posterior tibial eğim açısının 9,9° üzerinde olması durumunda lateral menisküs patolojisini kuvvetle desteklemektedir. Anahtar kelimeler: Menisküs Yırtığı, Posterior Tibial Eğim, PTE