Asetabulum kırıkları sonrasında gelişen kalça osteoartriti için prediktif faktörlerin analizi

Amaç: Bu çalışmada, asetabulum kırığı nedeniyle açık redüksiyon ve internal fiksasyon uygulanan hastalarda, cerrahi sonrası uzun dönem en önemli komplikasyonlardan biri olan post-travmatik kalça osteoartriti için prediktif faktörler belirlenerek müdahale edilebilir risklerin azaltılması, böylece yeniden cerrahi gereksinimin en aza indirilmesi ve yaşam kalitesinin artırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya asetabulum kırığı sonrası açık redüksiyon ve internal fiksasyon yapılan hastalar dahil edilmiştir. Hastalar en az iki yıl süreyle klinik ve radyolojik olarak takip edilmiş, osteoartrit gelişimi açısından yaş, cerrahiye kadar geçen bekleme süresi, kırık tipi ve cerrahi yaklaşım gibi değişkenler incelenmiştir. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastaların 94'ü erkek (%72,3), 36'sı kadın (%27,7) idi ve ortalama yaş 42,8±13,5 yıl olarak bulundu. En sık travma mekanizması motorlu taşıt kazaları (%58,5), ardından yüksekten düşme (%28,5) idi. En yaygın kırık tipi posterior duvar kırığı (%22,3) olup, bunu çift kolon kırıkları (%14,6) izledi. En az iki yıllık takip süresinde osteoartrit gelişim oranı genç erişkinlerde % 21,6, ileri yaş grubunda ise % 33 olarak saptanmıştır. Osteoartrit gelişimi ile ileri yaş (≥40 yıl) arasında anlamlı ilişki görülmüş (p=0,002), ancak çok değişkenli analizlerde bu ilişki bağımsız bir risk faktörü olarak doğrulanmamıştır. Cerrahiye kadar geçen sürenin uzaması, osteoartrit gelişimiyle anlamlı düzeyde ilişkili bulunmuştur (p<0,001). Kırık tiplerinden özellikle posterior duvar kırıkları (p=0,02), transvers kırık (p=0,04) osteoartrit açısından en yüksek risk grubunu oluşturmuş, ayrıca Kocher–Langenbeck yaklaşımı da bağımsız risk faktörü olarak öne çıkmıştır (p<0,001). Cerrahi redüksiyon kalitesi bağımsız bir prediktif faktör olarak saptanmıştır (p<0,001). Sonuç: Asetabulum kırıkları sonrasında gelişen posttravmatik osteoartrit, cerrahi tedaviye rağmen kalıcı ağrı ve fonksiyonel kısıtlılığa neden olan önemli bir komplikasyondur. Bu çalışmanın bulguları, osteoartrit gelişiminde kırık tipi (özellikle posterior duvar ve transvers tutulumlu kırıklar) ve redüksiyon kalitesinin belirleyici olduğunu göstermektedir. Ayrıca cerrahiye kadar geçen sürenin uzaması ve posterior yaklaşımın tercih edilmesi de riski artıran etmenler arasında yer almaktadır. Cerrahi planlamada erken müdahale, doğru cerrahi yaklaşımın seçimi ve anatomik redüksiyonun titizlikle sağlanması; uzun dönem fonksiyonel sonuçların iyileştirilmesi ve sekonder cerrahi gereksiniminin azaltılması açısından kritik öneme sahiptir. Anahtar Kelimeler: Asetabulum kırıkları, Kocher–Langenbeck yaklaşımı, Posterior duvar kırıkları, Travma sonrası kalça osteoartriti