Türkiye'de çalışan gençlerin bireysel emeklilik planına yönelik tutumları

1940'lardan bu yana kamu emeklilik planlarının oluşturulduğu Türkiye 2000'li yılların başında gönüllü özel emeklilik ayağını uygulamaya koydu ve 2016'da 45 yaşın altındaki tüm çalışanlar için özel emeklilik planına otomatik katılımı başlattı. Bu tez, çalışan gençlerin Türkiye'deki bireysel emeklilik planına yönelik tutumlarını ve onların bireysel emeklilik planına dahil olma veya bundan vazgeçme kararlarını açıklamadaki faktörleri incelemektedir. Bu tez, kamu ve özel sektördeki iki farklı işyerinde, belediyeler ve alışveriş merkezleri olmak üzere, 18 ve 30 yaşları arasındaki gençlerle çalışan 29 yarı yapılandırılmış görüşmeyi içeren nitel bir çalışmaya dayanmaktadır. Görüşme verilerinin tematik analizini kullanarak bu tez, genç işçilerin emekliliğe karşı tutumlarının, emeklilik planında bulunma ve kalma motivasyonlarının, otomatik katılıma yönelik tutumlarının ve özel emekliliğe karşı güven ve güvensizlik nedenlerinin bir analizini sunmaktadır. Bu tez, çalışan gençlerin genel olarak emekli maaşları hakkında bilgilendirilmemesinin ve emekliliğe karşı miyop bir tavır sergilemesinin aynı zamanda özel emeklilik planına yönelik tutumlarını şekillendirdiğini ortaya koymaktadır. Otomatik katılım şeklinde uygulanan 'dürtme', bazı genç işçilerin özel emeklilik planlarında kalmasına yardımcı olurken bu tez, bireysel emeklilik sistemi içinde kalanların çoğunun özel emeklilik planlarını uzun vadeli bir tasarruf planı olarak görmediğini öne sürüyor. Bireysel emeklilik planından cayma sebepleri olarak mevcut mali gereksinimleri, emeklilik yaşının yüksek oluşunu, devlete, ekonominin durumuna ve özel sigorta şirketlerine olan güvensizliklerini ileri süren gençler için, dürtme teorisi başarısızlığa uğramıştır.