Lack of concerted action in the European Union's foreign policy: A comparative analysis of the European Union's presence in the Libyan and Syrian crises

Avrupa Birliği, Ortak Dış ve Güvenlik Politikası'nı oluşturan Maastricht Antlaşması'ndan bu yana uzun bir yol katetmiştir.İlk olarak Birliğin Bosna Hersek'in istikrar kazanma sürecinde bölgedeki varlığıyla gün yüzüne çıkan 'tutarlı bir dış politika ve güvenlik politikasına sahip olmak' unsuru Avrupa Birliği'nin her zaman karşı karşıya kaldığı bir sorun haline gelmiştir. Lizbon Anlaşması, Birliğin dış ve güvenlik politikasıyla ilgili konularda tek ses olma becerisindeki zayıflığa lişkin sorunları ele almak için yürürlüğe girmiştir. Ne var ki, Ortak Dış ve Güvenlik Politikası'nın Hükümetlerarası yapısı çoğunlukla üye devletler arasında birbirleriyle çakışan çıkarlara bağlı olarak Birliğin ilgili alanlarda ortak bir strateji oluşturma ihtimalini azaltarak tutarlı bir dış politikaya sahip olma çabalarının önüne geçmiştir. Üye devletlerin tercihlerindeki farklılık ne kadar artarsa, Avrupa Birliği'nin kendisini uluslararası düzeyde güçlü ve aktif bir güvenlik aktörü olarak gösterebilme ihtimali de o kadar azalmaktadır. 2011'de Libya ve Suriye'de patlak veren istikrarsızlık arkı, Lizbon Antlaşması'nın ardından Birliğin bir güvenlik aktörü olarak yapabileceklerini ortaya koyması için önemli bir sınav olmuştur. Bu tezde, çatışan üye devlet tercihlerinin AB'nin bu çatışmalara tepkisini şekillendirmek ve Birliğin güçlü bir uluslararası güvenlik aktörü olarak ağırlığını ölçmekte nasıl büyük bir rol aldığı incelenecektir.