Basit koil ile tedavi edilmiş intraserebral anevrizmaların anjiografik ve klinik sonuçlarının değerlendirilmesi

Amaç: İntraserebral anevrizmaların basit koilleme sonrasında kısa-orta dönem rekürrens değerlendirmesi ve rekürrensi etkileyen faktörlerin araştırılması Gereç ve Yöntem: 2013 ile 2020 tarihleri arasında girişimsel radyoloji kliniğinde basit koil embolizasyon yöntemiyle anevrizma tedavisi yapılan 64 hastanın tedavi sonrası işlem görüntüleri ve kontrol amacıyla yapılan BTA, MRA ve DSA görüntüleri retrospektif olarak incelenerek rekürrens varlığı tespit edilmeye çalışıldı. Rekürrensi etkileyebilecek faktörler istatistiksel olarak araştırıldı. Bulgular: Çalışmada yer alan 64 hastanın yaş ortalaması 50.37±12.71 idi. Hastaların 42(%65.6) tanesi kadın ve 22(%34.4) tanesi erkekti. EVT yapılan hastaların 52(%81.3) sinde rüptüre anevrizma 12(%18.8) sinde ise rüptüre olmamış anevrizma bulunuyordu. 65 anevrizmanın ortalama yüksekliği 6±3.15 mm olup minumum yükseklik 2.9 mm, maksimum yükseklik ise 15 mm idi. 65 anevrizmanın ortalama boyun genişliği 2.7±1.11 mm olup minimum boyun genişliği 1.15 mm, maksimum boyun genişliği ise 6.80 mm idi. 65 anevrizmanın ortalama boyun genişliğinin çapa oranı 0.60±0.17 olup minimum değer 0.21, maksimum değer ise 0.98 bulundu. Hastaların ortanca takip süresi 12 ay olup minimum takip süresi 3 ay, maksimum takip süresi ise 72 aydı. 64 hastanın EVT sonrası takiplerinde 14(%21.8) hastada rekürrens tespit edildi. 14 hastanın Raymond kriterlerine göre 10(%71.4) tanesi tip 2, 3(%21.4) tanesi tip 3A, 1(%7.1) tanesi ise tip 3B olarak tespit edildi. Bu çalışmada literatürle uyumlu olarak rekürrens oranımızı %21.8 bulduk. Rekürrens gösteren hastaların olası risk faktörlerini belirlemek amacıyla yapılan istatistiksel çalışmalar sonucunda anevrizma boyun genişliği-çap oranının ve anevrizma yüksekliğinin(>10 mm) rekürrens ile istatiksel olarak ilişkisini saptadık. Sonuç: Çalışmamıza göre boyun genişliği-çap oranının ve anevrizma yüksekliğinin en önemli rekürrens faktörleri olduğunu düşünmekteyiz. Tedavi edilen hastaların takip süresi arttıkça tespit ettiğimiz rekürrens sayısında artış gözlemlemiş olup 6 aylık takip süresinin rekürrensi tespit etmede yeterli olmadığını düşünmekteyiz.