Bekâr annelerin kentsel mekânla kurduğu güvenlik ilişkileri: Erzincan ili örneği

Bekâr anneler, toplumsal normların ve eşitsizliklerin kent yaşamı üzerindeki etkilerini en yoğun biçimde deneyimleyen kırılgan gruplardan birini oluşturmaktadır. Bu çalışma, kentlerin toplumsal cinsiyet temelli denetim mekanizmalarını bekâr annelerin güvenlik deneyimleri bağlamında incelemektedir. Erzincan ili örneğinde gerçekleştirilen araştırma, kent mekânının kadın bedeni ve kimliği üzerindeki görünmez iktidar pratiklerini Michel Foucault'nun denetim ve gözetim toplumuna dair kuramsal çerçevesi doğrultusunda analiz etmektedir. Nitel yöntemle yürütülen çalışmada, bekâr annelerle gerçekleştirilen derinlemesine görüşmeler aracılığıyla, fiziksel güvenliğe yönelik tehdit algılarının ötesinde, ahlaki yargılanma, sosyal dışlanma ve sembolik şiddet gibi yapısal unsurların kadınların kentle kurduğu ilişkiyi nasıl şekillendirdiği ortaya konulmuştur. Bekâr anneler, görünürlüğü minimize etme, belirli saat ve mekânlardan kaçınma, toplumsal normlarla uyumlu davranış geliştirme gibi stratejiler ile kent içindeki varlıklarını sürdürebilmektedirler. Kadınların mekânsal hareketliliği üzerindeki bu sınırlamalar, kentsel alanın yalnızca fiziksel değil aynı zamanda ideolojik olarak da cinsiyetlendirilmiş bir yapı olduğunu göstermektedir. Çalışma, feminist kuram doğrultusunda, kentsel mekânın nötr ve eşitlikçi bir zemin olmadığına; aksine ataerkil denetim ilişkilerinin yeniden üretildiği bir alan olduğuna işaret etmekte ve toplumsal cinsiyete duyarlı politikaların gerekliliğini vurgulamaktadır.