Bir üniversite hastanesi psikiyatri polikliniğinde takipli şizofreni ve bipolar bozukluk tanılı hastalarda COVID-19 salgınının etkileri

Bu çalışmada şizofreni ve bipolar bozukluk hastalarının Covid-19 pandemisi döneminde karşılaştıkları zorlukların araştırılması amaçlanmıştır. Temmuz–Kasım 2020 tarihleri arasında, Gazi Üniversitesi Psikiyatri Polikliniği'nde düzenli takipleri olan hastalar içerisinde polikliniğe başvuran 50 şizofreni ve 50 bipolar bozukluğu olan hasta yüz yüze görüşülerek; pandemi döneminde başvuruda bulunmadığı belirlenen 50 şizofreni ve 50 bipolar bozukluk tanılı hasta telefonla görüşülerek çalışmaya dahil edilmiştir. Hasta grupları sosyodemografik özellikler, ruhsal belirtiler, hastalık seyri, sağlık hizmetlerine ulaşabilme, Covid-19'a yönelik endişeler, koruyucu önlemler, sosyal destek düzeyi ve telepsikiyatri uygulamaları hakkındaki bilgi ve tutumlar açısından karşılaştırılmıştır. Covid-19 ile enfekte olma endişesinin sağlık kuruluşuna gidememenin en önemli nedeni olduğu ve telefon ile görüşülen hastalarda anlamlı düzeyde daha fazla olduğu gözlendi. Hastaların Covid-19'la ilişkilendirdikleri belirtilerinin çoğunlukla anksiyöz ve depresif belirtiler olduğu, en yaygın olarak kendilerinin ve yakınlarının enfekte olmalarıyla ilgili endişeler ifade ettikleri gözlendi. Sosyal desteği zayıf olan ve ilaç kullanımında aksama bildiren hastaların daha fazla alevlenme yaşadıkları ve alevlenme yaşayan hastaların da çoğunlukla poliklinik grubunda oldukları gözlendi. Covid-19'a yönelik en yaygın bilgi kaynağının televizyon olduğu gözlendi. Alınan koruyucu önlemler açısından hastaların maske-mesafe-hijyen kurallarına büyük oranda uyum gösterdikleri gözlendi. Telepsikiyatri uygulamalarına yönelik isteğin, telefon ile görüşülen hastalarda daha fazla olduğu, sanrısal belirtileri ya da şizofreni tanısı olan hastaların ise bu uygulamalar konusunda daha az istekli oldukları gözlendi. Pandemi döneminde şizofreni ve bipolar bozukluk hastalarında takip ve tedavi sorunları önemli bir ruhsal sağlık hizmeti sorunudur. Bulgularımız kriz dönemlerinde olası ruhsal sorunların önlenmesi ve erken müdahalesi açısından farklı hasta gruplarının özgül gereksinim ve sorunlarına yönelik takip ve tedavi yöntemlerinin geliştirilmesinin gerekli olduğunu düşündürmektedir.