Yves Klein'dan günümüze resim sanatında beden dili ve jestüel tavır

İkinci Dünya Savaşı'nın akabinde, psikolojik yıpranmaların travmatik etkisi, 1945 sonrası neo avangardın sanatını şekillendiren bilinç dışı referansların şahsi uzantılarını ortaya çıkarmıştır. Bilinç altının mistik çekiciliğine kapılan dönem sanatçıları için, Batı'ya ait olmayan ritüeller, Uzak Doğu inanç sistemleri ve sanatı, varoluşçuluk ve psikanalizin esin kaynakları olarak devreye girmesi dönemin eserlerine yön veren temel karakteristiği oluşturur. Bu kavramsal arka planla, Jackson Pollock'tan Yves Klein'a ve Yves Klein'dan başlayarak, sanatın çağdaş sanata evrilen sahnesinde jestüelliğin resimsel alandaki görülürlüğünün izini sürerken, bedenin kendisinin yaratıcı bir eylemin ana malzemesi olarak dahil edildiği bir dönüşüme tanık olmaktayız. 1970'li yılların sonlarından itibaren toplumsallığın merkezine oturan bedenin, ona ait olan içerikleriyle birlikte etkilenim alanlarının inceleme konusu olması, yeni sanatın gidişatını da etkilemiştir. Sanatın kapsadıkları, bedenin sadece araçsal yapısıyla değil, aynı zamanda farklı bağlamların kesişme noktası olan niteliğiyle de genişletilecektir. Tuval üzerindeki informel sorgulamaların bu noktadan sonraki aşamaları, bedenin öngördüğü kapasitesinin, zaman, mekan ve malzeme engellerini aşabildiği ölçüde sınanması yoluyla, eyleme zemin oluşturan sanatçı hasleti ve çevresel faktörlerinin etkisiyle, kişisel jest bütünlüğü olarak bir takım performatif eylemler dizisiyle resimsel düzleme aktarımındaki zenginliğini içerecektir.