Çağdaş sanatta öz-referans

Bu araştırma, çağdaş sanat uygulamalarında "öz-referans" kavramının rolünü ve işleyişini felsefi bir perspektiften incelemeyi amaçlamaktadır. Çağdaş sanat, özellikle yirminci yüzyılın sonlarından itibaren, geleneksel anlam üretme biçimlerini sorgulamış ve sanatın anlamının izleyiciyle birlikte inşa edilen bir süreç olduğunu vurgulamıştır. Öz-referans, sanat eserlerinin kendi içindeki referanslarla, sanatın doğasına ve anlamına dair sorular sorması ve izleyiciyi bu sorgulamalara dahil etmesi yönleriyle önemli bir işlev taşımaktadır. Bu araştırma, öz-referans kavramının çağdaş sanatın anlam üretme süreçlerinde nasıl bir işlev üstlendiğini açıklığa kavuşturmayı hedeflemektedir. Araştırma; Jean Baudrillard, Nicolas Bourriaud, Hal Foster, Arthur Danto ve Jacques Derrida gibi önemli teorisyenlerin teorilerini kullanarak çağdaş sanat eserlerini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Baudrillard'ın "simülasyon" ve "hiper-gerçeklik" teorisi, Bourriaud'nun "ilişkisel estetik" teorisi, Foster'ın "neo-avangardizm" teorisi, Danto'nun "sanatın sonu" teorisi ve Derrida'nın postyapısalcı teorileri, sanat eserlerinin öz-referans üzerinden nasıl anlam ürettiğini ve izleyiciyle nasıl bir ilişki kurduğunu ortaya koyacaktır. Bu bağlamda araştırma, çağdaş sanat eserlerinde öz-referansın nasıl işlediğini inceleyecek, sanatçının eserdeki anlam üretme sürecini ve izleyicinin bu sürece nasıl dahil olduğunu felsefi bir düzeyde çözümleyecektir. Araştırma ayrıca, sanat eserlerinin enstalasyon, video sanatı ya da performans gibi farklı disiplinlerdeki anlam yapılarını ele alarak çağdaş sanatın estetik ve anlam üretme biçimlerine dair bir anlayış geliştirecektir.