Esaret anlatılarının Cervantes, Tyler ve Pamuk'ta toplumsal ve öz yansıması

Bu çalışmada, Doğuya esir düşen Batılıların hikâyelerini konu alan ve romanın öncüsü olarak görülen esaret anlatıları külliyatının ana temaları ortaya konularak, Miguel de Cervantes, Royall Tyler ve Orhan Pamuk'un esaret temalı eserleri incelenmektedir. Esaret anlatıları, çizdiği Doğulu, Müslüman, Türk ve 'Öteki' imgeleriyle roman türüne esin kaynağı olmuştur. Çizilen bu imgelerin ve ötekini anlatma çabasının aslında bir ayna görevi gördüğü, öteki toplumu betimlerken yazarların nasıl kendi toplumlarını, tarihlerini ve kimliklerini yansıttıkları ele alınmaktadır. Giriş bölümü, esaret anlatılarının nasıl şekillendiğini açıklamaya ayrılmıştır. İkinci bölüm, İspanyol Yazar Miguel de Cervantes Saavedra'nın eserlerinde sıkça işlenen 'Doğulu öteki' figürünün sosyal ve tarihi gelişmeler ışığında oluşumunu ele almaktadır. Yazarın Don Kişot romanının bir bölümü olan "Esir'in Hikayesi" ve The Great Sultana adlı oyunu referans noktalarını oluşturmaktadır. Üçüncü bölüm, Amerikalı yazar Royall Tyler'ın The Algerine Captive eserinde, bağımsızlığını yeni kazanan Amerika Birleşik Devletleri'nin kimlik yaratma çabası ve 'Donkişotvari' roman kahramanının kendi toplumsal konularına nasıl eleştirel bir tutum sergilediği üzerinde durmaktadır. Dördüncü bölüm, Orhan Pamuk'un Beyaz Kale isimli eserinde kimlik, tarih ve kurmaca temalarını ele alarak, esir ve sahip ilişkisinin nasıl farklılaştığını incelemektedir. İncelenen eserlerde Doğu, Batı, Kimlik, Tarih kavramlarının değişken olduğu ileri sürülmektedir. Bu eserler esir alan toplumu anlatırken bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde onu ayna olarak kullanmışlardır. Kendi toplumlarıyla ilgili yansıttıkları konular ve verdikleri uyum, kültürlerarası birlik mesajları açısından birlikte ele alınmışlardır.