Ciddi aort darlığı nedeni ile transkateter aortik kapak implantasyonu yapılan hastalarda miyokardiyal hasarın prediktörleri ve prognostik etkisi

Giriş ve Amaç: Semptomatik ciddi aort darlığı tedavisinde Transkatater Aortik Kapak İmplantasyonu (TAVİ) giderek daha yaygın olarak kullanılan bir tedavi yöntemidir. Diğer perkütan koroner girişimlerde olduğu gibi TAVİ işleminden sonra da miyokardiyal hasar gelişimi sık görülen bir durumdur. Bu çalışmanın amacı TAVİ işleminden sonra gelişen miyokardiyal hasarı predikte ettirecek faktörlerin tanımlanması ve miyokardiyal hasarın hastaların prognozu üzerine olan etkilerinin araştırılmasıdır. Materyal ve Metod: Bu çalışmada Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Tıp Fakültesi Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne Temmuz 2011 ve Temmuz 2018 tarihleri arasında TAVİ prosedürü uygulanan 474 hastadan çalışma kriterlerini karşılayan 188 hasta geriye dönük olarak incelendi. Miyokardiyal hasar gelişim riskini predikte ettirebilecek olan bazal demogrofik özellikler, ekokardiyografik veriler, prosedürel veriler ve çok kesitli bilgisayarlı tomografi (ÇKBT) ile incelenen aortik kök ölçümleri tek değişkenli analizle değerlendirildi. Tek değişkenli analizde miyokardiyal hasar için anlamlı olan (p<0.05) tüm değişkenler çok değişkenli lojistik regresyon analiz modeline girilmiştir. Miyokardiyal hasar tanımında kardiyak biyomarkerların (yüksek sensitif troponin T, kütle CK-MB) plazma seviyelerindeki artışları dikkate alınmış olup Valve Academic Research Consortium-2 (VARC-2) kriterleri uygulanmıştır. Bulgular; Yüksek sensitif troponin T (HsTnT) seviyelerindeki artış ile tespit edilen miyokardiyal hasarın hastaların yaş [Odds Ratio (OR): 1.054 (% 95 Güvenlik Aralığı (GA): 1.013-1.098 p=0.010)], kullanılan protez kapak tipi (LOTUS) [OR: 10.207 (% 95 GA: 2.861-36.463 p=0.001)], koroner BT anjiografi ile ölçülen aortik anulus-Sağ koroner arter (RCA) [OR: 0.853 (% 95 GA: 0.731-0.995 p=0.043)] ve aortik anulus-sol ana roner arter (LMCA) uzaklığı [OR: 0.747 (% 95 GA: 0.66-0.906 p=0.003)] ve bazal glomerüler filtrasyon hızı (GFR) değerleri [OR: 0.985 (% 95 GA: 0.970-1,000 p=0.044)] ile ilişkili olduğu saptanmıştır. Ek olarak CK-MB değerlerinde artış ile tespit edilen miyokardiyal hasarın ise hastaların yaşı [OR: 1.062 (% 95 GA: 1.005-1.230 p=0.031)] ve kullanılan kapak tipi (LOTUS) [OR: 8.772 (% 95 GA: 3.166-24.307 p=0.001)] ile ilişkili olduğu saptanmıştır. Her iki kardiyak biyomarkerdaki artışın da işlem sonrası hastanede kalış süresi (CK-MB için p=0.015, HsTnT için p=0.001) ve kalıcı pacemaker implantasyon ihtiyacı (CK-MB için p=0.001, HsTnT için p=0.043) ile ilişkili olduğu bulunmuştur. Ek olarak kütle CK-MB seviyelerindeki artış ile tespit edilen miyokardiyal hasar varlığının hastane içi mortalite riskini arttırdığı saptanmıştır (p=0.001). Sonuç: Yaş, kullanılan protez kapak tipi, koroner BT anjiografi ile ölçülen aortik anulus-LMCA ve aortik anulus-RCA uzaklığı ve bazal GFR değerlerinin TAVİ sonrası miyokardiyal hasar gelişiminde etkili olduğu saptanmıştır. Miyokardiyal hasar gelişiminin işlem sonrası kalıcı kalp pili implantasyonu, taburculuk süresi ve hastane içi mortalite (sadece CK-MB ilişkili miyokardiyal hasar) gelişim riskini arttırdığı tespit edilmiştir. Anahtar kelimeler: Aort darlığı, transkateter aort kapak implantasyonu, miyokardiyal hasar