Büyülü şehirde edep: Hazrat Nizamüddin Evliye'nin hanka ve öğretimleri

Edep, çeşitli şekillerde sosyal bir norm, bir tutum, hatta bir erdem olarak tanımlanmıştır. Ona eklenen çok çeşitli atıflar, sürdürülebilir bir toplumun inşası için vazgeçilmez olduğu kadar çok yönlülüğünü de göstermektedir. Yine de edep tarih ve toplumlar arasında ne kadar yaygındır? Bu, kavramı, Norbert Elias tarafından tanımlanan ve savunulan edebın "uygarlık sürecine" bağlı olduğu, genellikle Avrupa merkezli kavramsallaştırmasından uzaklaştırmaya çalışan bir sorudur. Bu tez, Hazreti Nizamuddin Evliya'nın on üçüncü yüzyılın başlarında Hindistan'daki Çişti hanqahını yakınlaştırarak, çok farklı bir sosyal bağlamda bir edeb incelemesi yapmaktadır. Temeldeki çekişme, bu çevredeki edebin, adab, fütüvvet ve gharib nawazi'nin anahtar Sufi kelimeleri aracılığıyla ifade edildiği, bir Leviathan Devletinin medenileşme sürecine bağlı olmadığıdır. Aksine, karizmatik bir Şeyh tarafından yetiştirilen ve yüceltilen, khanqah'ın yoldaşlığının desteklediği ve edebın kazanılmasını ve sağlamlaştırılmasını mümkün bir süreç haline getiren kararlılıkla "büyülenmiş" bir dünyada temellenen bireysel ahlaki benlikti. Bu tez, bu projenin sosyolojik bir incelemesini amaçlamaktadır.