Çocuklarda alkolik olmayan yağlı karaciğer hastalığında serum nesfatin-1 ve desnutrin düzeyleri

Çocukluk döneminde toplum sağlığı sorunu olmaya başlayan obezite , birçok metabolik komplikasyona zemin hazırlamaktadır. Obezitenin ve yağlı karaciğer hastalığının önlenmesinin erişkin yaşlarda da sağlıklı bir yaşamın temelleri açısından son derece önem taşıdığı bilinmektedir. Bu çalışmada Afyonkarahisar bölgesinde kilo alma şikayeti ile başvuran çocukların kanlarında; beslenme davranışı üzerinde etkileri yeni keşfedilmiş olan Nesfatin-1 ve yağ dokusunda önemli metabolik etkileri olan Desnutrin-ATGL moleküllerini çalıştık. Çalışmamıza VKİ ?95 persantil olan 55 obez ve VKİ<50 persantil olan 45 çocuk olgu dahil edildi. VKI ?95 persantil olan hasta grubunun 19?u (%34,5) kız, 36?sı (%65,5) erkekti. VKİ<50 persantil olan kontrol grubunun 21?i (%60) kız, 14?ü (%40) erkekti. Olguların AKŞ, açlık insülin, AST, ALT ve TG değerleri biyokimyasal olarak ve Nesfatin-1ile Desnutrin-ATGL düzeyleri ELİSA yöntemi ile çalışıldı. Obez hastalara hepatobiliyer USG ile karaciğer yağlanması ve dereceleri belirlendi. Çalışmada 55 obez çocuk hastanın 31?inde (%56,3) USG ile değişen derecelerde karaciğer yağlanması tespit edildi. Erkek obez olgularda NAYKH saptanma oranı kızlara göre istatiksel anlamda yüksek bulundu. USG ile yağlanma dereceleri arttıkça, açlık insülin ve HOMA değerlerininde birlikte artış gösterdiği ve bu artışın istatiksel olarak anlamlı olduğu saptandı. Obez hastaların TG değerlerinin karaciğer yağlanması ve derecesi ile paralel olarak artış gösterdiği gözlendi. Karaciğer yağlanması derecesine göre ALT ve AST değerleri karşılaştırıldığında grade 0, 1 ve 2 arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptandı. NAYKH saptanan ve saptanmayan olgular, AST/ALT oranı açısından karşılaştırıldığında NAYKH saptanan hastalarda bu oranın 1?den küçük olduğu ve bu farkın istatistiksel açıdan anlamlı olarak kontrol grubundan düşük olduğu bulundu. Obez çocuklarda insülin direnci olanlar ve olmayanlar Nesfatin-1 değerleri ile karşılaştırıldığında insülin direnci gösteren grubun Nesfatin-1 değerlerinin, insülin direnci göstermeyen gruba göre istatistiksel olarak anlamlı derecede düşük olduğu saptandı. Desnutrin-ATGL düzeyleri obez olanlarda ve NAYKH saptanalarda kontrol gruplarına göre yüksek bulundu. Sonuç olarak dünyada görülme sıklığı gittikçe artan obezite ile mücadelede kullanılan mevcut yöntemlerin etkinliğinin halen yetersiz olması nedeniyle, yeni ve güvenli tedavi yöntemlerine ihtiyaç duyulmaktadır. Nesfatin-1 ve desnutrin-ATGL ile ilgili yapılan sınırlı sayıdaki hayvan deneyleri, bunların ilaç olarak uygulanmasının kilo kaybına neden olabileceği görüşünü desteklemekte ve obezite tedavisi için umut verici niteliktedir . Bizim çalışmamızda obez çocuklar ile kontrol grupları arasında Nesfatin-1 ve desnutrin-ATGL düzeyleri açısından doğrudan bir ilişki bulunamamıştır. Ancak metabolizmanın Nesfatin-1 ve desnutrin-ATGL arasındaki ilişkisinin değerlendirilmesi ile ilgili olarak yapılacak olan tüm yaş gruplarındaki insan çalışmaları, gelecekte bu moleküllerin obezite tedavisindeki yerini belirleyecektir.