Çocukluk çağı psikolojik istismar, inançlar ve öz-şefkat arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, çocukluk çağı psikolojik istismarı ile akılcı/akılcı olmayan inançlar ve öz-şefkat arasındaki ilişkileri incelemek ve inançların bu ilişkideki aracılık rolünü değerlendirmektir. Araştırmanın çalışma grubunu, %65'i (n = 355) kadın ve %35'i (n = 192) erkek olmak üzere toplam 547 üniversite öğrencisi oluşturmaktadır. Katılımcıların yaşları 18 ile 42 arasında değişmekte olup, yaş ortalaması 21.29'dur. Veri toplama araçları olarak kişisel bilgi formu, Psikolojik İstismar Ölçeği, Genel Tutumlar ve İnançlar Ölçeği ile Öz-şefkat Ölçeği-Kısa Form kullanılmıştır. Verilerin analizinde SPSS v27 ve PROCESS Macro v4.2 programları aracılığıyla korelasyon ve aracılık analizleri gerçekleştirilmiştir. Normallik varsayımının sağlandığı analizlerde, korelasyon sonuçları çocukluk çağı psikolojik istismarının öz-şefkat ve akılcı inançlarla anlamlı düzeyde negatif; akılcı olmayan inançlarla ise anlamlı düzeyde pozitif yönde ilişkili olduğunu göstermiştir. Ayrıca, akılcı inançların öz-şefkat ile pozitif, akılcı olmayan inançların ise öz-şefkat ile negatif yönde anlamlı ilişkiler sergilediği bulunmuştur. Aracılık analizleri sonucunda, akılcı ve akılcı olmayan inançların, çocukluk çağı psikolojik istismarı ile öz-şefkat arasındaki ilişkide kısmi aracılık rolü üstlendiği belirlenmiştir. Modelin, öz-şefkat düzeyine ilişkin varyansın %38'ini açıkladığı görülmüştür. Araştırma bulguları, çocuklukta yaşanan psikolojik istismar deneyimlerinin bireylerin öz-şefkat düzeyini olumsuz etkilediğini; bu durumun akılcı inançlara bağlılığı azaltırken, akılcı olmayan inançlara bağlılığı artırdığını ortaya koymuştur. Elde edilen bulgular mevcut literatür ışığında tartışılmış ve ruh sağlığı alanında çalışan uzmanlar ile araştırmacılara yönelik çeşitli önerilerde bulunulmuştur.