Çoklu dişeti çekilmelerinde farklı cerrahi tedavi yöntemlerin sonuçlarının değerlendirilmesi

Günümüzde dişeti çekilmelerinin tedavisinde kullanılan tekniklerin her birinin dezavantajları veya avantajları mevcuttur ve hala tam bir kök yüzeyi kapanması sağlayacak tek bir tedavi tekniği sunulamamaktadır. Bu çalışmanın amacı çoklu dişeti çekilmelerinin tedavisinde, koronale kaydırılan flep ile bağ doku greftinin tek başına uygulanması ile L-trombositten zengin fibrin (TZF) ile birlikte uygulanmasının karşılaştırılmasıdır. Araştırmaya 18-65 yaşları arasında, çoklu ve bilateral dişeti çekilmesi (Çekilme tip 1: interproksimal ataşman kaybının olmadığı dişeti çekilmesidir) olan 15 hastada 30 ayrı bölge 2 farklı grup olarak dahil edildi. Grup I'e dahil edilen hastalarda defekt bölgesine bağ doku grefti ve koronale kaydırılan flep uygulandı. Grup II'ye dahil edilen hastaların defekt bölgesine ise koronale kaydırılan flep ile bağ doku greftine ek olarak TZF kullanıldı. Klinik ölçümler (tüm ağız plak indeksi (PI), cep derinliği (CD), sondlamada kanama (SK), klinik ataşman seviyesi (KAS), keratinize doku genişliği (KDK) ve kalınlığı (KDK), bukkal bölge çekilme derinliği (ÇD) ve genişliği (ÇG)) operasyondan önce ve operasyon sonrasında 1., 3., 6. aylarda tekrarlandı. Operasyon sonrası 1.,2.,3.,4.,5.,6.,7. ve 14. günlerde VAS değerlendirilmesi yapıldı. Operasyon öncesi ve sonrası 7. ve 14. günde, 1. ve 3. ayda Ağız Sağlığı Etki Ölçeği (OHIP-14) anketi yapıldı. Her iki tedavi grubunda da tedavi öncesinde değerlendirilen tüm klinik indeksler (Pİ, Gİ, CD, SK, KAS) açısından anlamlı bir farklılık olmadığı gözlenmiştir. Tedavi sonrası 1.,3., ve 6. ay değerleri gruplar arasında karşılaştırıldığında da tüm ağız klinik indekleri açısından istatistik olarak anlamlı farklılıklar olmadığı görüldü (P>0.05). Çekilme bölgelerine ait tedavi öncesi ve sonrası veriler gruplar arasında karşılaştırıldığında, KAS, KDK, KDG, ÇD ve ÇG değerleri açısından gruplar arasında tedavi öncesinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadığı belirlendi. Tedaviden sonra 1., 3., ve 6 ay sonunda elde edilen KYK %'si artışında Grup I (BDG+KKF) ve Grup II (BDG+L-TZF+KKF) arasında istatiksel anlamlı bir fark izlenmezken (P>0.05); iki grupta da başlangıca göre 1., 3. ve 6. aylarda anlamlı bir artış gözlendi (P<0.05). Günlere göre hissedilen ağrı seviyesinde her iki grupta da 1.günden 14. güne düzenli bir azalma gözlenirken, Grup I (BDG+KKF) ve Grup II (BDG+L-TZF+KKF) arasında 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7., ve 14. günler arasında istatiksel olarak anlamlı bir fark bulgulanmadı (P>0.05).