Suudi Arabistan ve BAE'nin Yemen ve Suriye savaşlarına yönelik dış politikalarının karşılaştırmalı bir analizi

Bu çalışma, Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri'nin (BAE) Yemen ve Suriye'deki uzun süreli krizlerdeki dış politika stratejilerini inceleyerek, yaklaşımlarındaki hem yakınlaşmayı hem de ayrışmayı yönlendiren faktörleri analiz ediyor. Neoklasik realizm ve ontolojik güvenliğin teorik çerçevelerine dayanan çalışma, bölgesel rekabetler ve değişen güç dengesi gibi sistemik baskıların, rejim güvenliği zorunlulukları, liderlik tarzları ve ulusal kimlik özlemleri gibi yerel düzeydeki faktörlerle nasıl kesiştiğini ve bu iki Körfez devletinin dış politika davranışlarını nasıl şekillendirdiğini araştırıyor. Çapraz karşılaştırmalı bir analiz ve süreç izleme metodolojisi aracılığıyla araştırma, Suudi Arabistan ve BAE'nin bu çatışmalarda nasıl yol aldığını araştırıyor. Çalışma, Yemen'de Suudi liderliğindeki koalisyon içindeki başlangıçtaki uyumun farklı öncelikler nedeniyle nasıl bozulduğunu gösteriyor: Suudi Arabistan toprak bütünlüğünü ve İran etkisine karşı koymayı vurgularken, BAE bölgesel istikrar ve ekonomik çıkarlar konusundaki endişelerle motive olarak güney Yemen ve önemli deniz rotaları üzerinde stratejik kontrole öncelik verdi. Suriye'de analiz, Suudi Arabistan'ın muhalif grupları desteklemekten Esad rejimiyle daha pragmatik bir ilişkiye geçişini vurgularken, BAE'nin istikrarı ve ekonomik yeniden yapılanmayı teşvik etmek için daha önceki diplomatik yeniden ilişki kurmasıyla karşılaştırıyor. Bulgular, her iki devletin politikalarını şekillendirmede bölgesel özlemlerin, ittifak stratejilerinin ve tehdit algılarının rolünü vurguluyor. Tez, Suudi Arabistan ve BAE'nin örtüşen güvenlik endişelerini ve hedeflerini paylaşırken, farklı yaklaşımlarının ulusal çıkarlar, kimlik ve bölgesel liderlik hakkındaki kendi yorumlarından derinden etkilendiğini gösteriyor. Güvenlik tehditleri ve ulusal özlemlerin farklı yorumlarıyla şekillenen bu farklı yaklaşımların, Körfez iş birliği, Yemen ve Suriye çatışmalarının yörüngeleri ve daha geniş bölgesel düzen için önemli etkileri var. Neoklasik gerçekçilik ve ontolojik güvenlik merceklerini kullanarak, bu tez sistemik faktörlerin ve iç zorunlulukların devlet davranışını şekillendirmek için nasıl etkileşime girdiğine dair ayrıntılı bir anlayış sağlıyor. Çok kutuplu Ortadoğu'da ittifak siyasetinin dinamikleri, rejimlerin hayatta kalma stratejileri ve bölgesel güvenlik konusunda değerli içgörüler sunarak, otoriter devletlerin dış politika davranışlarına ilişkin daha geniş bir söyleme katkıda bulunmaktadır.