COVID-19 pandemi döneminde ilk, orta ve son yetişkinlikteki bireylerde ölüm kaygısı ve umutsuzluk arasındaki ilişkide sosyal medya kullanımının düzenleyici rolünün incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, COVID-19 pandemi döneminde ilk, orta ve son yetişkinlikteki bireylerde ölüm kaygısı ve umutsuzluk arasındaki ilişkide sosyal medya kullanımının düzenleyici rolünün araştırılmasıdır. Araştırma örneklemini; Türkiye'de yaşayan ilk, orta ve son yetişkinlik döneminde bulunan toplamda 604 katılımcı oluşturmuştur. Bu katılımcıların 298'i ilk yetişkinlik (22-40 yaş) grubundan, 172'si orta yetişkinlik (41-55 yaş) grubundan, 125'i ise son yetişkinlik (56 yaş ve üzeri) grubundandır. Araştırmada veri toplama araçları olarak "Kişisel Bilgi Formu", "Ölüm Kaygısı Ölçeği", "Beck Umutsuzluk Ölçeği" ve "Sosyal Medya Bağımlılığı Ölçeği" kullanılmıştır. Verilerin analizinde bağımsız t testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA), korelasyon ve çoklu regresyon kullanılmıştır. Araştırma sonucunda; COVID-19 pandemi döneminde bireylerin ölüm kaygısı ile umutsuzluk düzeyleri arasında anlamlı ve doğru orantılı bir ilişki saptanmıştır. Kadınların ölüm kaygısı düzeyinin erkek katılımcılardan anlamlı şekilde yüksek olduğu saptanmıştır. Bekar katılımcıların ölüm kaygısı düzeyinin evli katılımcılardan anlamlı şekilde yüksek olduğu saptanmıştır. Ölüm kaygısı düzeyinin covid tanısı alma durumuna göre anlamlı şekilde farklılaşmadığı saptanmıştır. Ölüm kaygısı düzeyinin yaşa göre anlamlı şekilde farklılaşmadığı saptanmıştır. Ölüm kaygısı düzeyinin eğitim durumuna göre anlamlı şekilde farklılaşmadığı saptanmıştır. 3000 TL ve altı gelir düzeyindeki katılımcıların en yüksek ölüm kaygısı duyan grup olduğu saptanmıştır. Ölüm kaygısı ve umutsuzluk arasındaki ilişkide sosyal medya kullanımının düzenleyici rolünün istatistiksel olarak anlamlı bir etkisi olmadığı saptanmıştır.