Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesine başvuran çocuk istismarı olgularının retrospektif değerlendirilmesi

Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesine Başvuran Çocuk İstismarı Olgularının Retrospektif Değerlendirilmesi Giriş: Bu çalışma, Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi'ne başvuran çocuk istismarı vakalarını retrospektif olarak incelemeyi ve olguların demografik özellikleri ile istismar sonuçlarını değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Çalışma, 2005-2022 yılları içinde başvuran, 2071 istismara uğramış çocuğun dosyalarını kapsayan tek merkezli bir tanımlayıcı çalışmadır. Veriler, hasta bilgi formları kullanılarak toplanmış ve istatistiksel analizler Jamovi programı ile gerçekleştirilmiştir. Bulgular: İncelenen vakaların çoğunun kız çocuklardan oluştuğu (% 80,1) ve ortanca yaşlarının 14 yıl olduğu bulunmuştur. Çocukların % 47,4'ü 7-14 yaş aralığındayken, %4 6,9'u 15 yaş ve üzerindedir. Eğitim seviyeleri genellikle ilkokul düzeyindedir ve % 12,9'unun zeka geriliği bulunmaktadır. Annelerin çoğunun eğitimi düşük ve % 88,4'ü çalışmamaktadır; babalar ise genellikle çalışmakta ve eğitim seviyeleri daha yüksektir. Fiziksel istismar oranı % 16,8 olup, en fazla baba (% 33,8) ve anne (%2 4,7) tarafından yaşanmıştır. İhmal vakaları % 41,8 ile yaygındır ve en sık eğitim, sağlık ve temizlik ihmalleri görülmüştür. Cinsel istismar oranı % 43,8 olup, genital penetrasyon en sık rastlanan türdür. Cinsel istismar genellikle tanıdık kişiler tarafından gerçekleştirilmiş ve % 72,7'sinde zor kullanma, % 55,5'inde alıkoyma ve %50,6'sında tehdit görülmüştür. Cinsiyet açısından, kız çocuklarının yaş ortanca değerleri ve kardeş sayıları erkeklerden daha yüksek bulunmuş ve bu farklar istatistiksel olarak anlamlıdır. Kızlarda zekâ geriliği oranı, fiziksel istismar sıklığı ve cinsel istismar türleri erkeklere göre daha yüksektir. Ayrıca, kız çocuklarının cinsel istismar yaşının daha küçük olduğu, genital muayene bulgularının ve cinsel istismar tekrarlama oranlarının daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Fiziksel istismar mağdurları, ailelerinden adli yardım talep etme oranlarının düşük olduğu ve ailelerinin destekleyici yaklaşımlarının az olduğu gözlemlenmiştir. İstismar mağdurları genellikle ailelerinden ayrılmış, eğitimleri aksamış ve çevre baskısına maruz kalmışlardır. Sonuç: Çalışmamızdan elde edilen veriler, çocuk istismarının önlenmesi ve mağdurlara yönelik destek süreçlerinin geliştirilmesi gerektiğini ortaya koymaktadır. Cinsel istismar konusunda toplumda daha fazla farkındalık yaratmak, hukuki süreçleri hızlandırmak ve raporlama mekanizmalarını güçlendirmek, uzun vadede istismar vakalarının azaltılmasına katkı sağlayabilir. Gelecekte yapılacak çalışmalar, sosyo-kültürel faktörlerin daha ayrıntılı incelenmesi ve bu bulguların farklı toplumlarda nasıl yankı bulduğunun analiz edilmesiyle, çocuk istismarı ile mücadelede daha etkili stratejilerin geliştirilmesine olanak tanıyacaktır. Anahtar kelimeler: Çocuk istismarı, cinsel istismar, fiziksel istismar, ihmal, ensest.