Dans ve iletişim

İlk insanlar kendilerini ifade edebilmek için, konuşma ve yazı dilinden önce beden dilini kullanmış; korkularını, merak ettiklerini, sevinçlerini, acılarını bedenleri aracılığıyla anlatmışlardır.Çoğunlukla ritüel çerçevede varlık bulan bedensel anlatımlar; bazen ritim, bazen müzik, bazen de her iki unsurun eşliğinde dans formuna ulaşmış ve insanoğlunun vazgeçilmez parçası haline gelmiştir.Dans; doğum, evlenme törenleri, ölüm merasimleri, ibadet, hasat zamanı, mevsim değişimleri, avlanma öncesi-sonrası, savaş öncesi-sonrası gibi yaşamın her aşamasında anlatım, rahatlama, güç elde etme, paylaşma aracı olarak kendini göstermiştir. Bu yönüyle iletişimsel bir nitelik kazanan dans; insanın kendisiyle, çevresiyle, anlam veremediği veya anlam yüklediği tüm unsurlarla arasında güçlü bir bağ kurmasına olanak sağlamıştır.Bu çalışmada dans bir iletişim biçimi olarak ele alınmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde iletişim kavramı açıklanmış, ikinci bölümde kültür ve oyun kavramları üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde ise dans ve iletişim konusu ayrıntılı olarak çalışılmıştır. İletişim yönüyle dans türleri, dans kodları, dans araçları incelenmiş; böylelikle dansın bir eğlence aracı olmaktan çok başlı başına bir iletişim biçimi olduğuna yönelik bulgular ortaya konmuştur.