A critique of davidsonian theories of metaphor

Zengin imgelemleri ve yarattıkları benzersiz etkiler ile metaforlar pek çok farklı söylemde kullanılmıştır. Peki bunların dildeki ve iletişimdeki işlevleri nelerdir? Hangi tip mekanizmalar metaforsal yorumlamayı yönlendirmektedir? Bu temel sorular, felsefe ve dilbilimi çerçevelerinde yer alan, farklı metafor teorileri arasındaki fikir ayrılıklarını beslemiştir. Metafora özgü bir anlam kategorisi olduğunu reddetmesi ve yarattığı özel etki üzerinden metaforu tanımlaması ile, Davidson sürerlilikte olan metafor tartışmasının ortaya çıkışında önemli bir rol oynamıştır. Lepore ve Stone, Davidson'cı geleneğin tarafında yer almıştır. Özellikle dil kullanıcılarının yaratıcılığını, içeriğin kalıplaşmışlığına karşı vurgulayarak, metaforsal içeriğin açık uçlu ve anlamsal olarak belirsiz olduğunu iddia etmişlerdir. Buna ek olarak, Lepore ve Stone bu argümanları, tahkikat temelli dil ve iletişim modelleri için esaslı olan yaratıcılık ve gelenek arasındaki ayrım, ve aynı zamanda konuşmasal kayıt kavramının üzerine kurmuştur. Bu tezde, özellikle, açık uçluluk argümanına odaklanarak, Davidson'cı metafor teorilerinin bir eleştirisini sunuyorum. Sıradan ve yaratıcı/şiirsel olmak üzere, iki tür metafor arasında bir ayrım yapmamız gerektiğini savunuyorum. Sıradan metaforların, Lepore ve Stone'un anladıkları türden bir açık uçluluk göstermediğini iddia ediyorum. Açık uçluluğa yeni bir yorum getirerek, düz anlatımsal içeriğin metaforsal içeriğe benzer olarak görülebileceğini gösteriyorum. Sunduğum radikal görüşümün karşılaşabileceği olası zorlukları aşmak adına, edimbilimsel ya da bağlamsal teorilere yönelmek yerine, Fillmore'un çerçeve kavramına yönelerek sözcüksel öğelere gömülmüş bilginin hem metaforsal hem de düz anlatımsal içeriği anlamamızdaki rolünü gösteriyorum.