Deneysel posterior üveit modelinde deneklere uygulanan tofasitinib tedavisinin üveit bulgularının giderilmesi üzerine etkinlik ve güvenilirliğinin araştırılması

Non-infeksiyöz üveitler (NİÜ), tedavisiz kaldığında inflamasyon nedeni ile ciddi görme kaybına sebep olabilen bir hastalıktır. Bu nedenle yeni tedavi alternatifleri için deneysel modeller elzemdir. Mevcut çalışmada, NİÜ'e benzer bir panüveit yapan ve Behçet üveiti (BÜ) patofizyolojinde önemli rol oynayan retinal S-antijen (RSA) ile indüklenen deneysel üveit modeli oluşturulması ve oluşturulan bu modelde küçük molekül inhibitörü tofasitinibin oral kullanımının üveit bulgularının giderilmesi üzerine olan etkinliğinin ve güvenilirliğinin araştırılması amaçlanmıştır. Denekler, 19 adet Wistar sıçandan oluşmuştur. On beş adet sıçan, subkutan 15 μg/sıçan RSA uygulanarak immünize edilerek her bir üveit grubunda beş denek olacak şekilde 3 gruba ayrılmıştır (hasta kontrol/sham kontrol/tedavi grubu). İki sıçan sağlıklı kontrol grubuna dahil edilmiş, kalan 2 sıçana ise tofasitinib güvenliğini test etmek için sadece tofasitinib verilerek deney sonunda retinal kesitleri histolojik olarak incelenmiştir. Üveit oluşumu ve tofasitinib etkinliği, direkt kalpten alınan kanda ELISA testi ile sitokin düzeylerinin saptanmasıyla konfirme edilmiştir. Wistar sıçanlarda klinik ve histolojik skor ile %100 üveit geliştiği gösterilmiştir (p<0.001). Oral tofasitinib tedavisinin de klinik üveit bulgularının başlangıcını geciktirdiği, klinik ve histolojik skoru azalttığı saptanmıştır, ancak histolojik skordaki azalma beklenen düzeyde bulunmamıştır (p değerleri; 0.393, 0.089). Tofasitinib tedavisinin IL-17 başta olmak üzere (p=0.023), sitokin düzeylerini azaltarak inflamasyonu baskıladığı saptanmıştır. Tofasitinib BÜ'nin tedavisinde etkin ve güvenilir bir alternatif olabilir. Anahtar Kelimeler: Deneysel Otoimmün Üveit, Behçet üveiti, Wistar sıçan, IL-6, IL- 10, IL-15, IL-17, IL-23, IFNγ, Tofasitinib.