Determination of the role of pyridostigmine treatment in myasthenia gravis disease at molecular level by infrared spectroscopy

Nöromüsküler kavşak hastalıklarından biri olan Myastenia gravis, 100.000 kişide 15-20 yaygınlığı olan nadir bir otoimmün hastalıktır. Pitoz ve iskelet kası zayıflığı, bu antikor aracılı hastalığın en karakteristik özellikleridir. Hastalarda çoğunlukla iskelet ve göz dışı kaslar etkilenmekle birlikte, bazı hastalarda solunum kaslarının şiddetli tutulumu görülür. Solunumda kullanılan kasların şiddetli tutulumu nedeniyle miyastenik kriz denilen ölümcül olabilen komplikasyonlar gelişir. Hastalık en az iki yıl sonra oküler MG'den jeneralize MG'ye ilerleyebilir. Oküler semptomları olan kişiler, oküler semptomlar hastalığın karakteristik belirtileri olduğundan, semptomatik tedavi olarak adlandırılan asetilkolinesteraz inhibitörleri ile tedavi alabilirler. Piridostigmin bu tedavi için en sık kullanılan ilaçtır. Asetilkolini hidrolize eden asetilkolinesteraz enziminin inhibisyonu ile nöromüsküler kavşakta asetilkolin miktarı artar. Böylece nöromüsküler iletim desteklenir. Bu tez çalışmasında, piridostigmin tedavisinin MG patogenezindeki rolü, piridostigmin kullanan ve kullanmayan hasta ve kontrol serumları karşılaştırılarak kızılötesi spektroskopi ile moleküler düzeyde araştırıldı. Sonuçlarımız, piridostigmin kullanımının MG'nin doymuş lipid, DNA konsantrasyonu ve protein fosforilasyonu üzerindeki yüksek etkisini azalttığını ve kontrol değerlerine yaklaştığını ortaya koydu. Bu sonuçlar, Piridostigminin, serum biyomoleküllerinde MG'nin neden olduğu değişikliklere karşı bir iyileşme etkisine sahip olduğunu açıkça göstermektedir.