Takiyye ve hayatta kalma: Şii, Ahmedi ve Sufi Müslümanlar arasında kimlik gizlemenin motivasyonları, sonuçları ve sorunlarına ilişkin karşılaştırmalı bir araştırma

Düşünce ve uygulamada takiyye konusu Müslümanlar arasında tartışma ve ihtilaflara yol açmaktadır. Şii, Ahmedi ve Sufi Müslümanların takiyyeyi nasıl tanımladıkları, yorumladıkları, eleştirdikleri ve inançlarına nasıl uyguladıkları konusunda farklı bakış açıları mevcuttur. Bu çalışma, bu grupların takiyyeyi neden uyguladıklarını ve İslam'ın riya ve samimiyet öğretileri bağlamında bunu nasıl meşrulaştırdıklarını araştırmaktadır. Sosyal kimlik teorisi, rasyonel seçim teorisi, kimlik teorisi ve diğerlerinden faydalanan bu araştırma, bu Müslüman grupların takiyye uygulamalarının ardındaki motivasyonları açıklayan kavramsal bir çerçeve oluşturmayı amaçlamaktadır. Araştırmada, takiyye yapmanın sosyal entegrasyon, güvenlik önlemleri ve kimliğin korunması gibi amaçlarla kullanılan stratejik bir araç olarak görülmesi gerektiği savunulmaktadır. Şii, Ahmedi ve Sufi gruplarını temsil eden 15 katılımcıyla yapılan görüşmeler ve bu alandaki mevcut literatürün incelenmesi yoluyla bu çalışma, takiyye ile ilgili hakim algılara meydan okumaktadır. Bu araştırmanın bulguları, takiyyenin basitçe ikiyüzlü veya samimiyetsiz olmanın ötesine geçtiğini; daha ziyade, sosyal ve siyasi bağlamlarda kişinin benlik duygusunu yönlendirmek için stratejik ve diplomatik bir araç olarak ortaya çıktığını göstermektedir. Bu araştırmadan elde edilen içgörüler, dissimülasyon kavramını nasıl anladığımızın yeniden değerlendirilmesini gerektirmektedir.