Diyabetik ratlarda intraperitoneal ve subkutan insülin tedavilerinin peritoneal membranın yapı ve fonksiyonları üzerine etkileri

1. ÖZETKronik periton diyalizi, zamanla diyalitik etkinlikte ilerleyici azalmaya yol açandeğişik derecelerde peritoneal değişikliklere neden olabilir. Bunun patogenezi tamolarak anlaşılamamakla birlikte, peritoneal değişikliklerin oluşmasında transforminggrowth faktör beta-1 (TGF-β1) ve vasküler endotelyal growth faktör (VEGF) gibibüyüme faktörlerinin kilit rol oynadıklarına inanılmaktadır. Diyabetik periton diyalizihastalarının insülin ihtiyaçları intraperitoneal ya da subkutan yoldankarşılanabilmektedir. ntraperitoneal insülin uygulanmasının, daha fizyolojik replasmantedavisi olduğu, daha düşük periferal insülin konsantrasyonuna yol açtığı ve subkutaninsüline göre daha iyi veya eşit glisemik kontrol sağladığı kabul edilir. nsülinin TGF-β1ve VEGF sentezini arttırdığı bilinmektedir. Biz bu deneysel çalışmada, intraperitonealve subkutan insülinin peritoneal membran üzerine etkilerini incelemeyi amaçladık.40 Wistar-Albino cinsi sıçan eşit olarak beş gruba ayrıldı. Birinci grup sağlıklıkonrol grubu olarak kullanıldı. Diğer hayvanlarda streptozosin ile diyabet oluşturulduve dört gruba ayrıldı. Birinci gurup diyabetik kontrol grubu olarak kullanıldı veherhangi bir tedavi uygulanmadı. kinci gruba 20 ml/kg intraperitoneal ringer laktatsolüsyonu, üçüncü gruba 20 ml/kg intraperitoneal ringer laktat solüsyonuyla birlikte 9Üinsülin, dördüncü gruba da 20 ml/kg intraperitoneal ringer laktat solüsyonu ve 3Üsubkutan insülin verildi. Tedaviler sekiz hafta süreyle günde iki kez uygulandı. Sekizhafta sonra bir saatlik peritoneal eşitlenme testi (PET testi) yapıldı. D/P üre, D1/D0glikoz, diyalizat proteini ve ultrafiltrasyon miktarı bakıldı. Peritoneal membranhistolojik olarak ışık mikroskobunda değerlendirildi. Peritoneal membran monoklonalanti-VEGF antikoru ile boyanarak yeni damar oluşumları incelendi.Diyabetik kontrol grubu ve intraperitoneal ringer laktat verilen grupta ileriderecede ultrafiltrasyon kaybı gözlenirken, intraperitoneal veya subkutan insülinuygulanan gruplarda kısmen düzelme görüldü. Bu düzelme subkutan insülin grubundadaha belirgindi. Fakat glisemik kontrol intraperitoneal insülin grubunda daha iyiydi.Özellikle intraperitoneal grupta olmak üzere, yeni damar oluşumu ve peritonealmembran kalınlığı, insülin verilen gruplarda daha fazlaydı. nflamasyon ve fibrozisgelişimi ise tedavi edilmeyen diyabetik gruplarda daha belirgindi.Sonuç olarak, insülin diyabetin peritoneal membranda yaptığı değişiklikleriglisemik kontrolü sağlayarak kısmen düzeltmektedir. ntraperitoneal insülin, olasılıklaTGF-β1 ve VEGF sentezini artırarak peritoneal membran kalınlığını ve yeni damar9oluşumlarını artırmaktadır. Peritoneal membranın diyalitik etkinliğinin korunması içininsülin uygulanmasında subkutan yol seçilmelidir.Anahtar kelimeler: Kronik böbrek yetersizliği, diabetes mellitus, peritonealfibrozis, insülin.10