Diyabetik retinopatili olgularda arka hyaloidin durumunun tedavi başarısına etkisi

GİRİŞ VE AMAÇ: Diyabetik maküla ödemi (DMÖ) nedeni ile intravitreal enjeksiyon (İVE) uygulanan olgularda, optik koherens tomografi (OKT) ile değerlendirilen arka hyaloid (AH) ayrışmasının tedavi yanıtına etkisini değerlendirmek. YÖNTEM: Çalışmaya DMÖ tanısı almış, 4-6 hafta arayla 3 doz İVE uygulanmış, 12 ay takipli ve OKT ile AH durumu değerlendirilebilen olgular dahil edildi. Çalışma başlangıcında AH ayrışmış olan (Grup 1) ve olmayan (Grup 2) gözler; başlangıç, 3. Ay (yükleme sonrası [YS] 1. Ay), 6. ay ve 1. yılda en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK, LogMAR) ve değişimi, merkezi maküla kalınlığı (MMK, µm) ve değişimi açısından karşılaştırıldı. BULGULAR: Çalışmaya, Ocak 2012-Ocak 2022 tarihleri arasında 4-6 hafta arayla 3 doz intravitreal bevacizumab (İVB), ranibizumab (İVR) ve aflibercept (İVA) tedavisi uygulanan 284 DMÖ hastasının 457 gözü dahil edildi. Başlangıçta 133 gözde (%29.1) AH'in ayrıştığı, 269 gözde (%58.8) AH'in intakt olduğu ve 55 gözde (%12.1) AH durumunun değerlendirilemediği kaydedildi. AH durumunun değerlendirilemediği olgular çıkarıldığında elimizde kalan örneklemin 132'si kadın (%53), 117'si erkek (%47) olmak üzere 249 hastanın 399 gözü idi. Ortalama yaş 63.6±9.1 yıl ve ortalama DM süresi 15.4±7.2 yıl idi. Bu iki grup anti-VEGF etkinliği açısından karşılaştırıldığında, 1. Yılda AH'in ayrıştığı gözler ile ayrışmadığı gözler arasında başlangıç EİDGK, 1. Yıl EİDGK, başlangıç MMK, İVE sayısı ve vizit sayısı açısından anlamlı fark olmadığı (sırasıyla başlangıç EİDGK LogMAR 0.62±0.36 ve 0.59±0.39; p: 0.064, 1. Yıl EİDGK LogMAR 0.48±0.44 ve 0.43±0.35; p: 0.363; başlangıç MMK 498.922±209.221 ve 466.241±105.237; p: 0.205, İVE sayısı (min-max) 4.34±1.36 (1-9) ve 4.68±1.49 (1-11); p:0.245, vizit sayısı (minmax) 7.36±2.11 (4-13) ve 8.22±2.33 (4-13); p: 0.145) gözlendi.1. Yıl MMK'nın ise AH'in ayrıştığı olgularda istatistiksel açıdan anlamlı derecede daha az olduğu görüldü (sırasıyla 294.35±94.456 ve 357.66±139.341; p<0.001) SONUÇ: DMÖ nedeni ile İVE uygulanan olgularda; başlangıçta AH'in ayrışmış olmasının, 1.yıl sonunda EİDGK değişimini etkilemediği, enjeksiyon ve vizit sayısını değiştirmediği; sadece1.yıl sonunda MMK'nı olumlu etkilediği gözlenmiştir. Anahtar Kelimeler: Anti-VEGF, arka hyaloid, diyabetik maküla ödemi, inrtavitreal enjeksiyon.