Doğu Akdeniz bölgesinde kayıt dışı göçmen istihdamı ve politikalarına sistematik bir bakış: Türkiye ve Lübnan perspektifi

Bu çalışma Doğu Akdeniz bölgesindeki uluslararası göç hareketlilikleri dolayısıyla meydana gelen göçmen emeği olgusunu göz önünde bulundurarak, Türkiye ve Lübnan perspektifinde göçmen emeğinin kayıt dışı istihdamını ve politikaları ortaya koymaktadır. Türkiye ve Lübnan'da mülteci emeğinin kayıt dışı sektöre etkisi ve bu bağlamda uygulanan politikalar ele alınmıştır. Aynı zamanda bu iki ülke arasındaki göçmen emeğinin kayıt dışı sektördeki farklılıkları ve benzerlikleri sistematik olarak derlenmektedir. Türkiye ve Lübnan özellikle Doğu Akdeniz bölgesinde en yüksek mülteci/göçmen nüfusuna sahip ülkeler olarak dikkat çekmektedir. Türkiye Orta Doğu'daki çatışma bölgelerinden kaçan milyonlarca Suriyeli mülteciye ev sahipliği yapmaktadır. Lübnan da Suriye'deki savaşın etkisiyle büyük bir mülteci krizi ile karşı karşıyadır. Bu bağlamda bu iki ülkenin göçmen emeği konusundaki deneyimleri ve sorunları ortaya konulmaktadır. Benzer sorunlara rağmen bu iki ülke arasında politika ve uygulama açısından farklılıklar göze çarpmaktadır. Bu bağlamda bu iki ülke açısından göçmen emeği politikalarının etkili bir şekilde uygulanması için karşılaşılan zorluklar ve yaklaşımlar sentezlenmektedir. Türkiye, Suriyeli mültecilere geçici koruma statüsü ve çalışma izni düzenlemeleri sunarak politikalar geliştirmiştir. Lübnan ise mültecilere sınırlı çalışma izni vermekle birlikte, bu izinlerin yetersiz olduğu görülmektedir. Türkiye'de ve Lübnan'da da tarım, inşaat ve ev hizmetleri gibi sektörlerde kayıt dışı çalışma önemli sorunlar olarak öne çıkan ortak sektörlerdir. Göçmen istihdamı ve düzenlemeleri, sosyal koruma, insan hakları ihlalleri ve sosyal haklar Türkiye ve Lübnan açısından en çok farklılıklar barındıran sorunlar olarak dikkat çekmektedir.