Doğu Roma imparatorluğu kaynaklarında geçen Türkçe kelimeler ve ibareler (12. yüzyıla kadar)

Bütün bir insanlığın tarihinde varolan ve varolmuş birçok kültür; ekonomik, sosyal coğrafî ve benzeri nedenlerden dolayı birbirleriyle tabiî olarak etkileşim halinde olmuşlardır. Yazı ile beraber takibi daha mümkün olan kültür temaslarının uçsuz bucaksız bozkırlarda yaşayan Türkler için aynı şekilde neredeyse sayısız olduğu görülür. Başta Çin, Tibet, Pers gibi komşu oldukları kültürlerle daha belirgin temasları olduğu söylenilebilir. Türkler'in erken komşu oldukları kültür sahalarıyla içtimaî temasları olduğu kadar, daha sonraları etkileşime geçecekleri Grekler ile de karşılıklı birçok ilişkileri olmuştur. Kaynaklara bakıldığında Türkler'in ve Grekler'in tanışıklığı çok eskilere dayanmaktadır. Heredotos ile M.Ö 500 yıllarına kadar indirilebilecek bir yazılı kültür kanonunun içerisinde ahfadı olacakları topluluklar bahsedilirken dolaylı olarak önce işaret olunmuşlar sonrasında doğrudan bahis konusu olarak metinlerin büyük bir kısmını işgal etmişlerdir. Filoloji açısından ise dil verimleri başta olmak üzere akademik olarak neredeyse kimse Grek ve Türk dillerinin erken dönem temasları ve kayıtları meselesine dikkatle eğilmemiş hatta çoğu zaman göz önüne dahi almamıştır. Dolayısıyla bu çalışmanın ana motivasyonu Grek kaynaklarındaki Türkçe ve Türk dili ile olan münasebetleridir.Yazı verimlerinin oluşturulduğu Roma'nın yahut en azından doğu kısmının yine merkezî ( = oικουμένη ) bir yaklaşım ile yazılı kavramların daha oturmuş ve uzun süreli kullanımlara sarf edilecek olan, üslup kökenlerini Ege'de bulan uzun bir yazılı geleneği devam ettirmesi çeşitli kayıtlarn ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Şüphesiz çokça başka dillerden olan unsurlar da kaydedilmiştir. Bu kayıtlardan Türkçe ve dahil olabileceği Altay unsurları bizim tezimizin ana konusu seçilmiştir.