Fight Club and Lullaby: The traumatic shift in Chuck Palahniuk's fiction

Her ne kadar ismi çoğunlukla Fight Club (1999) ile anılsa da, Chuck Palahniuk takip eden yıllarda da istikrarlı bir şekilde üretmeye devam etmiş ve bilhassa popüler kültür bağlamında adından sıkça söz ettirmiştir. Yapıtlarını kimi diğer yazarların eserleriyle birlikte "transgresif" romanlar olarak tanımlayan yazarın yaklaşımı, hem kendisinin hem de eleştirmenlerin gözlemlediği üzre, 11 Eylül saldırılarının ertesinde değişime uğramıştır. Bu gözlem geçerliliğini koruyor olsa da, bu değişimin yazarın 11 Eylül'den sonraki yapıtlarına nasıl aksettiğine ve 11 Eylül felaketinin Palahniuk'in yazınına nasıl yansıdığına dair kapsamlı bir açıklama getirilmemiştir. Bu çalışma, bu açıklamayı getirmeyi amaçlamakta, bunu gerçekleştirirken de, hem yazarın kendi edebi felsefesinden, hem de 11 Eylül saldırılarının tabiatından hareketle travma çalışmalarından yararlanmaktadır. Dominick LaCapra'nın edebiyat ve travma üzerine tezlerini, bilhassa da "travmatik yazın" ve "working through" ile "acting out" reformülasyonunu temel alan bu tez, metodolojik açıdan ise Ann Kaplan'ın gözlemlerinden ve "11 Eylül saldırılarının yeni bir öznellik inşa ettiği" görüşünden yola çıkmaktadır. Bu teorik çerveve ile, bu tez, travma çalışmaları dahilinde yazarın eserlerinin neden genel itibarıyla ihmal edildiği sorusuna da eğilirken, en nihayetinde, yazarın kendine özgü yaklaşımını en iyi ortaya koyan eseri Fight Club ile 11 Eylül vakasından sonraki ilk yapıtı olan Lullaby (2002) romanlarının "travmatik yazın" sıfatını hakettiği pozisyonunu alarak, benzer örgüleri takip eden bu iki eserin birbirlerinden ayrıldıkları en mühim hususun post-travmatik sürece olan yaklaşımları olduğunu, ve bu farklılığın Ann Kaplan'ın gözlemlediği "yeni öznelliği" yansıttığını ortaya koymaktadır.