Düşük yoğunluklu lazer uygulamasının tavşan kraniyal defektlerinde kemik rejenerasyonu üzerine etkilerinin incelenmesi

Daha sonra doldurulacaktır.Bu çalışmanın amacı, düşük yoğunlukta (diod) lazerin farklı uygulama protokollerinin tavşanlarda oluşturulan deneysel kraniyal defektlerinin iyileşmesine etkilerinin histolojik, histopatolojik ve mikroBT incelemeleri ile değerlendirilmesidir. Ayrıca, 2. hafta sonunda yapılan histolojik ve immunohistokimyasal incelemeler ile diod lazer uygulamasının biyolojik etki mekanizmalarının belirlenmesi hedeflendi. Çalışmada 2,5-3,5 kg arasında 26 adet Yeni Zelanda Beyaz Tavşan'ı kullanıldı. Bunun için öncelikle, tavşan kafalarında anestezi altında gerçekleştirilen cerrahi işlemle 8 mm çapında defektler hazırlandı. Tavşanlara post operatif (ameliyat günü) dahil olmak üzere gün aşırı olarak 10 gün boyunca toplam beş defa lazer uygulaması yapıldı. Her hayvanda oluşturulan 4 farklı defektin biri kontrol grubu olarak kullanıldı. Deney grubunda kullanılan diğer defektlere ise 4 j/cm2, 6 j/cm2 veya 8 j/cm2 enerjiyle diod lazer uygulaması yapıldı. İkinci hafta sonunda histopatolojik, immunohistokimyasal ve mikroBT analizler için 5 tavşan sakrifiye edildi. Dördüncü ve 8. haftalarda ise 10'ar hayvan olmak üzere 20 tavşan mikro BT, histopatolojik ve immünohistokimyasal analizler için sakrifiye edildi. İncelenen toplam tavşan sayısı 26'dır. Mikro BT görüntüleme inceleme sonuçları; düşük yoğunluklu lazer uygulaması yapılan tüm gruplarda kontrol grubuna kıyasla istatistiksel anlamlı olarak daha fazla yeni kemik oluşumu görüldü (p<0.0001). Lazer grupları arasında etkinliği en yüksek kemik oluşumu 6 jul düşük yoğunluklu lazer uygulaması yapılan grupta saptanırken, bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Bu veriyle uyumlu olarak; hematoksilen eozin ve masson trikrom boyamalarında ikinci haftada sakrifiye edilen hayvanlar incelendiğinde kontrol gruplarına kıyasla test gruplarında defekt çeperinde daha çok kemik adaları izlendi ve bu kemik adaları çevresinde aktif osteoblastik aktivite tespit edildi. Sırasıyla 2., 4., 8. hafta grupları arasında konak kemikle yeni kemik formasyonu arasında daha geniş alanlarda füzyon görüldü. İkinci haftada sakrifiye edilen hayvanlar üzerinde yapılan immunohistokimyasal değerlendirmede BMP-2 seviyesinin 4 jul grubunda daha yüksek olduğu saptandı. Ancak bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Osteokalsin boyamasında ise 4 jul grubunda daha fazla osteokalsin ekspresyonu istatistiksel olarak anlamlı ölçüde yüksek bulundu (P<0.0833, n=5). Çalışmadan elde ettiğimiz bulgular, düşük yoğunluklu lazer uygulamasının tavşan kraniyal defektlerinde yeni kemik formasyonunu olumlu şekilde etkilediğini göstermektedir. 4 j/cm2 ve 6 j/cm2 dozlarının yüksek etkinlikleri klinik uygulamalarda düşük yoğunluklu lazer uygulamasının, periodontal rejenerasyon, kret arttırma işlemleri ve diş implantı uygulaması gibi erken dönem iyileşmenin önem arz ettiği uygulamalar açısından umut verici olduğu düşünülmektedir.