Emotion and cognition integration – The effect of anger on working memory

Duygular tarih boyunca felsefenin, psikolojinin ve sinirbilimin ilgisini çekmiştir. Fakat genellikle duygular ve biliş birbirinden ayrı unsurlar olarak kabul edilmekteydi. Duyguların mantıkla çelişkili olduğu varsayılıyordu. Descartes, dualizm teorisine göre duyguları ruhun bir parçası olduğunu iddia etmiştir. James-Lange ile başlayan yeni bir süreç bu durumun değişmesine sebep oldu. Bilişsel yaklaşımlar ile birlikte, duyguların diğer bilişsel işlevlere etkisi anlaşılmaya başlandı. Bu değişim, araştırmacıları duygu ve bilişler arasındaki ilişkiyi 'etkileşim' olarak açıklama tarafına yöneltti. Fakat daha sonra bu yaklaşımın yeterli olmadığı, etkileşimden daha karmaşık bir ilişki savunulmaya başlandı. Sinirbilim çalışmaları ile birlikte 'entegrasyon' teorisi ortaya çıktı. Sinirbilim bulguları duyguların bilişlerden ayırt edilemeyeceğini ortaya koydu, ayrıca bir çok çalışmada duyguların bilişsel işlevlere etkisi güçlü bir şekilde gösterildi. Bu çalışmada bu entegrasyonun algı, karar verme, bellek, dikkat ve işler bellek çalışmalarında nasıl gösterildiğini anlattık. Özellikle görsel işler hafıza ve dikkat bu çalışmalarda sıklıkla kullanılmaktadır. Biz ise özellikle öfke duygusunun görsel isle hafızayı 'Recency-Probe Paradigm'ın uyarlanmış versiyonu ile nasıl etkilediğine baktık. Bunun için şiddet içeren ve nötr simgelerden oluşan hafıza setleri hazırladık. Öfke duygusu uyarılmış katılımcıların tepki süreleri ve doğruluk oranlarının nötr gruptaki katılımcılardan farklı olmasını bekledik. Bu bulgularda sayısal olarak fark olmasına ragmen, gruplar arası anlamlı bir fark bulamadık. Gruplar içerisinde ise şiddet ve nötr itemlere verilen yanıtlar arasında anlamlı bir fark bulduk. Bulgularımız, duyguların bilişsel işlevlere etkisindeki tutarsızlık gösteren çalışmaları desteklemektedir.