Etnisite ve milliyetçiliğin çatışma ve barışa etkileri: Etiyopya ve Eritre örnekleri

Etiyopya Eritre Federasyonu'nun 1952'de kurulmasının ardından, Eritre, Etiyopya içinde kısmi bir özerkliğe sahipti. Etiyopya İmparatoru Haile Selassie, Eritre üzerinde katı ve baskıcı bir politika izleyerek federasyonu feshetmiş ve Eritre'yi ilhak etmişti. Bu durum, otuz yılı aşkın süre bağımsızlık arayan Eritrelilerin silahlı direnişiyle sonuçlandı. Bu dönemde milliyetçi ve etnik duygular temel rol oynadı, Eritre'ye hakim olma ve asimile etme çabaları, etnik sınırları aşan Eritreli kimliğini besledi. Eritre'nin 1993'teki bağımsızlığından sonra, 1998-2000 yılları arasında Etiyopya ile Eritre arasındaki sınır savaşı, bölgedeki etnik gelişmelerde bir başka mihenk taşı oluşturdu. Etiyopya'daki etnik fay hatlarını ele almak için kullanılan etnik federalist yaklaşım, TPLF'nin Etiyopya siyasetinde ve diğer önemli alanlarda baskın olmasıyla birlikte, ülkedeki etnik gruplar arasında hoşnutsuzluk ve rekabete yol açtı. 2015-2018 yılları arasında ülke çapında protestolara ve çatışmalara neden olarak hükümetin ve yönetici elitlerin değişmesiyle sonuçlandı. Başbakan Abiy Ahmed liderliğindeki yeni Etiyopya hükümeti, TPLF hakimiyetini devre dışı bırakmaya çalışırken ülkedeki durumu yatıştırmak için liberal adımlar attı. İlerleyen dönemde, Etiyopya'nın içişlerini ve Eritre ile olan ilişkilerini milliyetçilik ve etnik güdümlü siyaset şekillendirdi. Bu tezin iddiası, yönetici elitlerin güç dinamikleri ve çıkarlarının yanı sıra inşa edilmiş kimliklerin, Etiyopya ve Eritre'de 1962'den bu yana yaşanan etnisite ve milliyetçilik söyleminin ve gelişmelerin ayrılmaz bir parçası olduğudur. Bahsekonu etnik çatışmalar ve barış süreçleri Etiyopya'daki etnisite ile Eritre kimliği ve milliyetçiliği aracılığıyla enstrümantalist ve inşacı teori tarafından açıklanmıştır.