Ehl-i sünnet ve şiâ'da nübüvvet problemi

Allah, kullarını mükemmel olarak yaratmıştır. Bu mükemmellik ise insanın gerek maddi olarak gerek manevi olarak her şeyi ile uygun bir biçimde yaratılmış olmasından dolayıdır. Kulların sahih biligilere ulaşabilmesi için onlara, özgür olma ve akletme gibi kabiliyetler bahşetmiştir. Ayrıca insanın benliğine ve dış dünyasına âyet ve nişaneler koymuş, vazifelendirdiği peygamberlere de kitaplar göndermiştir. Bunların hepsi Allah'ın mevcudiyetini kavramak ve O'nu birlemek, rahmet ve rızasına boyun eğmek, gazabına neden olacak durumlardan insanı alıkoymak amacıyladır. Bundan dolayı peygamberlik, önemli bir görevdir. Peygamberlerin görevi, insanlara her iki dünyada mutluluk kazandırmaktır. Görevlerinin esası, hakikate kılavuzluk yapmaktır. Günümüzde insanlar Allah'ın varlığından ve birliğinden ziyade nübüvvet konusunda şüpheye düşmüşlerdir. Hatta daha da ileri giderek, nübüvvet inancını reddetmektedirler. Bundan dolayı kelâm âlimleri, bu konu üzerinde çalışmalar yaparak, çeşitli eserler telif etmişlerdir. Bizim de çalışmamızın amacı, dinimizin önemle üzerinde durduğu bu konu hakkında Ehl-i Sünnet ve Şîa ekollerinin görüşlerini araştırarak, her iki mezhebin konuya nasıl yaklaştıklarını incelemektir. Giriş bölümünde nübüvvet kavramları üzerinde durduk ve bu kavramalar hakkında yalnızca iki mezhebin değil, diğer mezheplerin de görüşlerine yer verdik. Birinci bölüm ve ikinci bölümde ise, konumuzun esas yönünü oluşturan Ehl-i Sünnet ve Şîa'nın nübüvvet konusunda farklı ve ortak olan görüşlerini incelmeye çalıştık. Anahtar Kelimeler: Allah, Nübüvvet, İnsan, Kelâm, Ehl-i Sünnet, Şîa