Ekstrüzyon yöntemiyle üretilen lif takviyeli harçların reolojik davranışı ile aderans özellikleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Geleneksel beton dökümüyle kıyaslandığında ekstrüzyon yöntemi; kalıp kullanılmaması, hızlı imalata olanak sağlaması, ekonomik olması, karmaşık mimari şekillerde üretim potansiyeli kazandırması gibi nedenlerle üreticiye avantaj sağlamaktadır. Bu nedenle ekstrüzyon yöntemi ile ilgili akademik çalışmaların sayısı gün geçtikçe artmaktadır. Yapısal performansın geliştirilmesi açısından özellikle lifli karışım tasarımları son yıllarda ön plana çıkmaktadır. Tez kapsamında hem ikili hem de üçlü bağlayıcılı sistemlerde HTPP (yüksek dayanımlı polipropilen) lif kullanılarak çimento esaslı ekstrüde/inşa edilebilir kompozit tasarımları yapılmıştır. Literatür bilgileri ışığında ekstrüde/inşa edilebilirlik kriterleri tanımlanmış ve söz konusu şartları sağlayan harç karışımları için taze halde yayılma çapları belirlenmiştir. Bu karışımların hem rotasyonel reometre hem de Vicat cihazının sonda aparatıyla ile taze hal reolojik özellikleri incelenmiştir. Ayrıca, ekstrüzyon tabancası boyunca harcın maruz kaldığı kayma hızı ve harcın tepkisi reometre ile simüle edilmiştir. Ekstrüde edilmiş örneklerin sertleşmiş halde birim hacim ağırlıkları ölçülmüştür. Numunelerin 7. ve 28. günde basınç, eğilme ve tabakalar arası aderans dayanımları belirlenmiştir. Tabakalar arası aderans dayanımları üç farklı "tabakalar arası bekleme süresi (0 dk, 30 dk. ve 1 gün)" uygulanarak ayrı ayrı belirlenmiştir. Ayrıca tabakalar arası aderans dayanımları hem çekme-koparma (pull-off) hem de doğrudan çekme yöntemiyle belirlenmiş ve bu iki metod arasındaki ilişki araştırılmıştır.