Emeklilik sonrası toplumsal hayata uyum sorunları

Bireysel ve toplumsal yönü olan emeklilik birey için çalışmanın olmadığı, toplumsal rol ve statüde değişimlerin gerçekleştiği bir yaşam aşamasıdır. Genel nüfusun ve yaşlı nüfusun artması ile birlikte emekli sayılarında artış görülmüştür. Bunun yanı sıra ortalama yaşam beklentisinin ve emeklilikte geçirilen sürelerinde artması neticesinde de emeklilik dönemi hem politik hem de akademik açıdan ilgi odağı olmaya başlamıştır. Emekliliğin ekonomik, fiziksel, psikolojik ve sosyal sonuçları ve bunların bireylerin yaşamları üzerindeki etkilerinin önemi artmaktadır. Bu çalışmanın temel amacı emekliliğin sonuçlarını belirleyerek, bu sonuçlara bağlı olarak emekliliği uyum sürecindeki bireysel farklılıklar ile bu süreçte karşılaşılan temel sorunları ortaya koymaktır. Bu doğrultuda sahip olunan kaynakların düzeyleri üzerinden çalışanlar ile emeklilerin karşılaştırılması yapılmıştır. Tezde literatür taramasında elde edilen verilerden, kamu ve özel kurum ve kuruluşların raporlarından, Sosyal Güvenlik Kurumu İstatistik Yıllıkları ile ulusal temsil kabiliyeti olan Türkiye İstatistik Kurumu'nun mikro verilerinden yararlanılarak emekliliğin sonuçları ve emeklilik hayatına uyum değerlendirilmiştir. Araştırmada elde edilen sonuçlara göre; emeklilikte her bir kaynağın farklı düzeylerde gerçekleşerek emeklilik hayatına uyumu farklılaştırdıkları tespit edilmiştir. Bir kaynağın düzeyine yönelik verilen tepkilerin de emekliliğe uyum açısından önemli olduğu görülmüştür. Kaynaklar birlikte değerlendirildiklerinde etkilerinin farklı sonuçlara neden olduğu dolayısıyla tek bir kaynağın seviyesi emeklilik hayatına uyumun anlaşılmasında yeterli olmamaktadır. Son olarak emeklilikte çalışma hayatına göre düşük kaynak düzeylerinde olmanın etkileri daha az olumsuz olmaktadır.